Bu kadar çiçekle ne yapacağı hakkında en ufak bir fikri bile yoktu. Geceleri içtiği bir buçuk litrelik Şirince şarabının verdiği hafif mayhoşlukla yanakları pembenin en tatlı tonunda, sokaklarda dolaşır, gözüne kestirdiği çiçekleri çalardı karanlık bahçelerden. Saksı da önemliydi tabi, diğerlerinin yanında hüzünlü kalmasındı saksısı çirkin çiçek.
Çok güzel bir kadındı, lakin bildiğiniz anlamda değil. Ya da güzel kelimesi nasıl dayatılmışsa size, öyle değildi. Güzel bakardı, güzel kokardı, güzel sarılır, güzel kitaplar okurdu. Kitaplarını da sahaflardan alır, alamadığını gayet masumane bir tavırla çantasının gizli bölmelerine tıkıştırırdı.
Bu gece olmayan başka bir gecede, şarabı biraz fazla kaçırmışken çıktığı, karakolun karşısındaki bahçede ikamet etmekte olan en güzel çiçeği çalma girişimi sırasında, avludan atlarken ayağı tellere takıldı ve bacağını kırdı. Karakolun o bahçeye bakan köşesindeki nöbetçi duymamıştı neyseki. Apar topar evine doğru yola koyuldu. Bacağının kırık olduğunu ancak evine gidip yeni çaldığı mis kokulu çiçeğini diğerlerinin yanına yerleştirdikten sonra farketti. Demek eve gelene kadar üzerine basmıştı, adrenalinin etkisi olsa gerek.
Kendisini hastaneye atamayacak kadar sarhoş olan kadın, yatağa bırakmak zorunda kaldı kendisini, zorunda olmasa sızmadı elbet, ama sızdı.
Sabah bacağının morardığını ve tuhaf bir şekilde şiştiğini farketti. Taksi parası olmadığı için tek ayağının üzerinde sekerek hastaneye gitti, giderken elbette çalınacak daha bir sürü çiçek keşfetti bahçelerde, bir ara bu taraflara da gelmeliydi. Ancak o günden sonra çiçek çalamayacaktı ne yazık ki. Kırılan bacağı enfeksiyon kapmıştı, ve yanında bir sürü tıbbi terim söyledi doktor elbette, lakin anlamadı kadın.
Amputasyon dedi doktor. Ne hüzünlü bir tıp terimiydi. Bacağını keseceklerdi.
Güneş doğdu, battı. Kesildi bacak.
Yine doğdu, battı güneş. Odasına çiçek getirecek kimsesi yoktu.
Güneş günlük hareketlerini tekrarlıyordu. Kadın ise çiçeklerini düşünüyordu bacağından uzaklaştırmak için zihnini.
Güneş bir kaç ay boyunca doğdu ve battı.
Kadının protez bacak alacak parası olmadığı için kendisine evindeki ahşaplardan bir bacak yapmıştı. Yontarak çiçek desenleri yaptı tabi bacağına, kokmuyorlardı ne yazık ki. Olsundu.
Budanmış bir akçağaç fidanı gördü, şarap kırmızısıydı, ne çok büyük ne de çok küçük. Tam bir bacak. Söktü ağacı, kendisine yeni bir bacak yapabilmek adına. Evine gitti, gerekli işlemleri yaptı. Artık yeni bir akçaağaç bacağı olmuştu.
Güneş sürekli doğuyor batıyordu, ısrarcıydı.
Kent yaşamını, kitaplarını, çiçeklerini bırakıp dümdüz yeşilliklerin olduğu kırsal bir bölgeye gitti. Bacağı, yaprak vermeye başlamıştı zira. Bol güneş gören bir yer buldu kendisine ve bacağının kök salmasını bekledi.
Güneş, doğdu battı defalarca.
Kök salana kadar akçaağaç, kadının kanıyla beslenmişti. Büyüdü, büyüdü. Kadın öldü elbette, ya da ağaca karıştı. Tüm vücudunu kapladı şarap rengi yapraklarıyla akçağaç, kalbini öylesine sımsıkı sardı ki, akçağaç yaşadıkça, kalp hiç bir zaman durmayacaktı.
Uzaktan baktığınızda artık kadından eser kalmamıştı, tek görebileceğiniz akçaağacın rüzgarda hışır hışır dans eden şarap rengi yapraklarıydı.
Öylesine sevmişti ki onları kadın, sonunda onlardan birisi olmuştu.
Hüzünlü bir ağaç değildi o akçaağaç, aksine çok huzur doluydu.
gracieabrams
yousharknotpass
izzy806
pixelskylines
origamiaround
gummygunk
baratheonpilled
