Ankara’dan hızlı trenle vardım İstanbul’a.
Omuzlarımda değil de sırtımda bir ağrı hissediyorum.
Bugün, dahil olmayarak ama zamanında şahit olduğum birkaç şeyin bambaşka açıları, bana inancımı kaybettiğim şeylere tekrar tutunmam gerektiğini söyledi. Bu yüzden bir adama kararsız bir teşekkür öpücüğü verdim. Karışmış ağzımın tadını, köpek gibi öksürten sigarayla kaçırdım ve sonra çikolatalı süt ile algılarımı kandırdım. Bu kez ben yaptım.
Senaryolardan uzak bir vazgeçme anısı, hikayesi değil. Şimdi arada kalıyorum. Anlatarak uzun süre muhafaza edilmiş ve kutsal görülen bir şeye ne kadar zarar veririm. (Bu cümlede zarar vereceğimden eminim.) Anlatmayarak bir şeyleri çalmak bir insandan, buna ne kadar hakkım var? Bugün belki de bir tık daha büyümem gereken bir gün. Polyannacılığı bırakıp kutsalı kutsayarak zarar vermemeyi düşünmeliyim. Cümlelerimi değiştireceğim. Bilmesi gerekenden çok daha azını bilecek. Çünkü anlattıktan sonra hem yaşanılanların tılsımına hem de dostumun sonsuz ümidini kesişine zarar vereceğim. Buna hakkım yok. İzlerken bu tarz filmleri bunlara kızmaz mıydım? Ama bunu bilmesi hiçbir şeyi değiştirmeyecek. “Sona dair.” Ama kendini iyi de hisedebilir.
- Ne kadar iradeliyim?
- O adamdan daha az.
- Ona saygısızlık.
- Dozunu düşür.
- İkisine da saygı duyduğun kadar.
Bu tamamen kendin olmaktan vazgeçip kendileyin yola çıkma hikayesi. -Sağ omzum daha aşağıda.-
Sol çaprazımda oturan orta yaşlı çift fazla yaşlı geliyor. Ben böyle enerjimi kaybetmek ve gözlerimi söndürmek istemiyorum. İlişki kadını fazla yormuş ve takıntılaştırmış gibi. Oturuşu bile rahat değil, özensiz. Vazgeçmiş gibi oturuyor. İnsanlar ne kadar da farklı şeylerden vazgeçiyor. İnsan eşine, kolu yanlışla değdi diye ondan özür diler gibi bakar mı? Mesela hiç aynı yöne baktıklarını da görmedim. Gençken umarım dolu dolu yaşadıkları vakitleri olmuştur. -Dinlediklerine tutun. Hikaye değildi.- Adam hep karşısındakini umursamayan aptal bir laçkalıkta açık tutuyor ağızını. Başkalarına bakıyor adam ama kadın zamanında ‘varmış’. Kurtarmaya çalışmış bir şeyleri olmadığı renkte saç boyasıyla. Tek ortak noktaları sessiz ve tatsız akşam yemeği şişkinlikleri. -Göztepedeyim.-
-Sağ kolumu eşit seviyeye getirdim diğeriyle.- Adamın alnına düşen saçları kıvırcık. Kadının boyun hizasında, sahte sarı.
Bugün kaç tane şeye üzüldüm bilemem. -Ünalan’dan beraber indik. Yalandan kol kola girdiler. Kadın kolunu bol tutuyor. Hava o kadar da sıcak değil aslında.- Bir şeylerin ‘gerçek’ olduğuna da deli gibi sevindim ama.
Şurayı yazmayı bıraktığımda dinlediklerim gerçek değilmiş gibi geliyor. -Ünalan durağında indim metrobüse yürüdüm.-
Bir çift el ele tutuşuyor önümde yürürlerken. Adam önden önden gidiyor; kadının kamburu çıkmış, sağ kolu uzun, kıyafeti paspal. Adam göbeğini tekmeleyerek hızlı hızlı yürümeye çalışıyor.
- Duyduklarını hatırla. İnsanlar kulaç atarken dahi yan yana olabilirler. El ele tutuşurken de kimsenin sürüklemesi gerekmediğini hatırla.-
-Metrobüse yürüdüm.- Gerçek sıkışıklıktayım. Burnumu hissetmek istemediğim metrobüs anları. Ama nefes aldırmayan içimdeki. Bir adam çocuğuna kızıp önündeki saçlarını avucunda sıkıp çekerek kızgınlığını gösteriyor. Sırf yanlışlıkla birinin ayağına bastığı için.
-Sakarlıkları hatırla. Duygu sakarlıklarını. Affedilebilir olduğunu.-
Sonunu tahmin edemeyeceğimiz sakarlıklar yapıyoruz. Ama henüz hiçbirinin ucunda ölüm yoktu. Ölüme yanaştıran ama asla yaklaştırmayan cinsten. -Tekrarla. Hüzün gerçek bir şey değildir. Öyle olsa yaşayamazdık. İkna olana kadar tekrarla.-
Bir şarkı açtım. Telefonun şarjı daha hızlı bitebilir. Bitsin.
- Nothing but thieves - Lover, pleasa stay with me.-
En güzel şarkılar camdan aşağılara düşüyor. Aşağılık bir hal alıyor. Camdan düşen her şeyin yerinde olmak isteği…
Şarkı: https://youtu.be/i1A0G1d8Kzw
yousharknotpass
andulkaphoto
ellievsbear
turnnoffyourmind
2087
gummygunk
discoholicmusic