Rescue me from the demons in my mind... @maria-kosaciec - Tumblr Blog

adres zapisany w powietrzu

warszawa śpi we mnie jak list którego nigdy nie wysłałam zamknięty w kopercie z twojego oddechu na grudniowym mrozie adres rozmył się od łez ale wciąż trafia do mnie

pamiętam jak trzymałeś moje dłonie w rękawiczkach i mówiłeś że miasto bez nas byłoby tylko mapą bez żadnych ważnych punktów bez serca

zostały po nas tylko cienie na ławce w łazienkach i echo śmiechu które tramwaje rozwożą po nocy do dziś zatrzymuję je na pustych przystankach

minęło tyle zim a ja wciąż szukam twojego wzroku w oknach pociągów które odjeżdżają bez nas w odbiciach kałuż po warszawskim deszczu

nie umiem wyprowadzić się z tamtego września mieszkam w nim na poddaszu wspomnień gdzie kurz układa się w kształt twojego imienia

oddaj mi jedną ulicę na której byliśmy prawdziwi pożyczę ją tylko na chwilę zanim świt zabierze zanim znów będę musiała udawać

że inne miasta też mają smak twoich ust że można kochać bez warszawy w żyłach choć każda moja krew płynie do wisły

wiślane półszepty

warszawa została we mnie jak sól na ustach nie mogę jej zmyć żadnym innym miastem wraca gdy zamykam oczy i milczę

pamiętam twoje palce splątane z moimi na moście mówiłeś że rzeka zabiera tylko to co zbędne a zabrała nam cały czas który mieliśmy

zostały puste kawiarnie i niedopita herbata i bilety z metra znaczone datą naszego początku chowam je między kartkami kalendarza bez lat

nocą słyszę jak miasto oddycha twoim imieniem tramwaje wiozą je przez sen do mojej poduszki budzę się z warszawą na wargach

tyle lat minęło a ja wciąż tam stoję na rogu ulicy której nie ma na mapie czekam na ciebie z tamtego września

oddaj mi choć jeden krok po bruku pożyczę go na wieczność która nie nadeszła bo wszystkie moje drogi prowadzą do ciebie

a ty mieszkasz w warszawie której nie umiem opuścić choć dawno już wyjechałam

adres w mojej krwi

w mojej walizce mieszka warszawa nie umiem jej rozpakować więc noszę ją wszędzie

na dnie filiżanki został smak tamtej wody z praskich kranów dolewam do niej herbatę i udaję że to wisła

wciąż kupuję bilet na tramwaj numer dziewięć choć tu nie ma torów dzwoni mi w uszach gdy zamykam oczy

nie umiem zgubić zapachu kasztanów z alei ujazdowskich jesień przychodzi do mnie bez liści

na niebie szukam pałacu kultury zamiast gwiazd świeci mi igłą i kłuje tęsknotę

warszawa śpi w moich kościach czasem budzi się nocą i pyta kiedy wrócę do siebie

wiersz pisany chodnikiem

w moich butach został warszawski pył z marszałkowskiej nie strzepuję go bo wtedy bym zniknęła

na obcym niebie szukam iglicy palec rysuje ją w chmurach wiatr zdmuchuje zanim skończę

wciąż słyszę jak nocą dyszy metro przejeżdża mi przez sen i wysiada na stacji której nie ma

nie umiem zaparzyć milczenia jakie kapało z kranu na żoliborzu herbata smakuje obco i stygnie za szybko

w dłoni trzymam kasztan z saskiego już nie kiełkuje ale ciąży jak obietnica

warszawa siedzi w moich żebrach czasem puka od środka żebym przypomniała sobie jak się oddycha

przeprowadzka która się nie odbyła

w moich włosach został zapach dymu z ognisk nad wisłą nie chce się wyczesać choć minęły lata

na ścianach wieszam okna z widokiem na plac zamkowy otwieram je rano i wpuszczam przeciąg

wciąż kupuję chleb na wagę wspomnienia kruszy się w dłoniach jak tamte kamienice

po deszczu nie umiem zamknąć drzwi od szafy bo wysypie się z niej pole mokotowskie i cały czerwiec który nie zdążył

w telefonie mam numer do nikogo wybieram go nocą i słyszę sygnał z budki na powsińskiej

warszawa trzyma mnie za nadgarstek czasem puszcza na chwilę żebym uwierzyła że jestem wolna

miasto pod skórą

w mojej torebce brzęczą klucze do mieszkania którego już nie ma otwieram nimi ciszę kiedy robi się za głośno

na języku noszę nazwę ulicy hoża smakuje jak sól

i nie chce się rozpuścić wciąż liczę piętra w pałacu kultury palcem na szybie gubię się zawsze przy trzydziestym

nie umiem wyrzucić kalendarza z datą pierwszego śniegu na placu bankowym

tamten rok nie mija w kieszeni chowam bilet na metro skasowany dwa razy w dwie strony a i tak nie dojechałam

warszawa śpi w moich włosach czasem się budzi i czesze mnie wiatrem od wisły którego tu nie ma

adres którego nie ma na mapie

w mojej kawie został cukier z kawiarni na mokotowskiej nie słodzi tylko drapie w gardło

na parapetach sadzę cienie z łazienek królewskich nie chcą rosnąć bez tamtego słońca

wciąż słyszę jak miasto oddycha przez otwarte okna tramwajów wciągam ten oddech i chowam pod żebrami

nie umiem zgubić mapy w dłoniach wszystkie ulice prowadzą do ronda de gaulle’a nawet te obce

w portfelu noszę kwit z pralni na płaszcz zostawiony na woli nie odbieram go bo wtedy skończy się zima

warszawa chodzi za mną boso zostawia ślady na mojej podłodze a ja nie ścieram ich nigdy

pokój z widokiem na nieobecność

w mojej szufladzie mieszka dźwięk z brukowanej ulicy na starym mieście tłucze się nocą i budzi mnie z innych snów

na dłoniach został mi kurz z książek kupionych na placu defilad wycieram go w spódnicę ale wraca

wciąż uczę się obcych przystanków wszystkie nazywają się nie tutaj i jadą w złą stronę

nie umiem odkleić cienia z latarni przy politechnice ciągnie się za mną przez wszystkie miasta

w lustrze widzę odbicie mostu który już nie istnieje przechodzę po nim codziennie żeby nie zapomnieć jak się spada

warszawa siedzi w moich kościach czasem trzeszczy gdy pada deszcz z tamtego nieba

skrzynka na listy bez adresu

w mojej szufladzie leżą okruchy z ciasta które jedliśmy w sierpniu nie wyrzucam ich bo jeszcze pachną

na ramionach noszę ciężar z sukienek suszonych na wietrze tamto lato było lżejsze ode mnie

wciąż słyszę śmiech który został w muszli przykładam ją do ucha gdy jest za cicho

nie umiem zamknąć oczu żeby nie widzieć polany na której tańczyły świetliki i nasze ręce

w telefonie mam zdjęcie nieba z dnia który nie chciał się kończyć przybliżam je nocą i szukam siebie

wspomnienia rosną w moich żyłach puszczają pąki kiedy pada i wtedy kwitnę w środku zimy

nie umiem ich wyrwać bez krwi

szatnia

zostawiłam serce w szatni na dworcu wileńskim nie wydali numerka więc nie mogę odebrać

w mojej dłoni została linia z biletu na tramwaj na mokotów trzymam ją mocno

żeby nie odjechała

na plecach noszę cień z kamienicy na ulicy hożej garbi mnie wieczorem kiedy gasną latarnie

wciąż kupuję chleb który smakuje jak wspomnienie z piekarni na rogu poznańskiej kruszy się zanim doniosę

nie umiem wytrzeć z okien mgły z poranków nad wisłą rysuję w niej palcem

swój powrót

w kieszeni dzwoni klucz do mieszkania na czwartej kondygnacji bez windy nie otwiera żadnych drzwi tutaj

warszawa śpi w moich włosach rozplątuje sny zaplata je warkocz i ciągnie z powrotem do siebie

klucz oddany portierowi

w mojej krwi płynie numer linii nocnego autobusu na żoliborz nie zatrzymuje się choć macham

na szyi noszę łańcuszek z brelokiem do drzwi na tamce rdzewieje od łez

których nie płaczę wciąż widzę swoje odbicie w kałuży na placu zbawiciela ktoś je rozdeptał a ja zbieram

nie umiem zdjąć ze ścian cienia z balkonu na powiślu wieczorem siada obok i milczy

w notesie mam plan miasta wykreślony palcem wszystkie drogi prowadzą do domu którego nie ma

warszawa śpi w mojej krtani czasem chrząka gołębiami z saskiej kępy i wtedy mówię ciszej żeby jej nie zbudzić

kotwica z piór

w moich włosach mieszka wiatr z dnia kiedy biegłyśmy przez łąkę nie chce ucichnąć i szarpie mi myśli

na nadgarstku noszę cieniutki ślad po bransoletce z polnych kwiatów zasycha każdego ranka

i odrasta nocą

wciąż słyszę jak ktoś woła moje imię głosem który został w lipcu odwracam się w tłumie i trafiam na ciszę

nie umiem zamknąć szafy z sukienkami pachnącymi słońcem drzwi same się uchylają gdy robi się ciemno

w kubku zaparzyłam herbatę z liści zerwanych w ogrodzie babci piję ją zimną od trzech lat i wciąż parzy

wspomnienia mają moje klucze wchodzą bez pukania siadają na łóżku i zdejmują mi buty nie umiem ich wyprosić śpię na brzegu

adres zwrotny

w mojej torebce sypie się piasek z placu zabaw na praskim brzegu przesypuję go w palcach kiedy nie mogę zasnąć i liczę ziarna

na szyi noszę szalik z wiatru znad mostu poniatowskiego drapie mnie zimą i chłodzi latem

wciąż widzę swoje kroki odciśnięte w błocie na bulwarach nie zmył ich żaden deszcz tutaj chodniki są za czyste

nie umiem zdjąć z uszu gwaru z hanki na wieczornym bazarze niesie się za mną przez obce ulice i zagłusza ciszę

w szufladzie trzymam bilety skasowane na linii która już nie jeździ przybliżają mnie do przystanku na który nie przyjeżdżam

warszawa śpi pod moją skórą budzi się w rytmie metra którego tu nie słychać wysiadam na każdej stacji i nigdzie nie ma wyjścia

przesyłka niedoręczona

w moich kieszeniach dzwonią drobne z automatu z biletami na centralnym kupuję za nie chleb i wciąż jestem głodna warszawy

na języku trzymam nazwę ulicy z której wyprowadziłam się w pośpiechu szeleści między zębami jak zaschnięty liść z łazienek

wciąż budzi mnie dźwięk tramwaju jadącego przez noc na kawęczyńską tutaj tramwaje śpią cicho a ja nie

nie umiem zmyć z dłoni zapachu porannej kawy z charlotte na placu zbawiciela wcieram go w skórę zanim wyjdę z domu żeby nie pachnieć obco

w portfelu noszę zdjęcie zrobione telefonem na dachu palmy niebo jest tam niżej i łatwiej dotknąć

w moich butach utknęły kamyki z mostu świętokrzyskiego uwierają przy każdym kroku i prowadzą pod prąd

warszawa wyrosła mi pod żebrami rozpycha się kiedy oddycham kaszle gołębiami z placu konstytucji i nie pozwala zapomnieć

rewers

chodzę w sukience uszytej z dat rozpruwa się na szwach kiedy biegnę za siebie

w szafce trzymam słoik z powietrzem z sierpnia odkręcam wieczko nocą i oddycham płytko

nie umiem znaleźć drzwi do pokoju gdzie miałam osiemnaście lat klucz zardzewiał w mojej dłoni

na ścianach wiszą cienie ze śmiechu który nie wraca dotykam ich palcem i spadają jak liście

w lustrze ktoś odwraca głowę patrzy na mnie z tamtej strony i nie chce oddać mojej twarzy

album bez zdjęć

w moich dłoniach zostały odciski po uściskach które się skończyły nie schodzą pod wodą i swędzą nocą

na szyi noszę łańcuszek z imionami bez twarzy dzwonią cicho

kiedy kładę się spać wciąż parzę herbatę dla dwojga zostawiam jedną na stole stygnie i patrzy na mnie

nie umiem wymazać z telefonu numerów które milczą od lat sprawdzam czy dzwonią gdy pada deszcz

w mojej kurtce śpią zapachy z kurtek pożyczonych na przystanku grzeją mnie i nie chcą wyjść kocham was dalej choć już mnie nie ma w waszych

klucze bez drzwi

w moich kieszeniach mieszka echo po rozmowach urwanych w połowie dopowiada je szeptem kiedy jest cicho

na rękach mam ślady po pożegnaniach na dworcach nie bledną

i bolą przed deszczem

wciąż nakrywam stół dla głosów które zostały w słuchawce krzesła są ciepłe i czekają

nie umiem wyrzucić z szuflady listów napisanych w głowie noszę je złożone pod językiem kocham was dalej uparcie

jak płomień świecy która dawno zgasła

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Rescue me from the demons in my mind...