[iamrian]

I can joke about literally anything, but don’t ever think that I’m joking when I say “I wanna die.”

[bpdluv]

i’m not even asking for happiness

just a little less sadness

[middle0fmymind]

‘’ხელებს მაჭრიან ჩვენს შორის გამოკიდებული სივრცეები. რომ არ მოვიდე, რომ არ მოგეხვიო, რომ არ ჩაგეხუტო, რომ არ ვიგრძნო შენი სუნთქვა, შენი სურნელი, თითქოს ოთახის ერთ კუთხეში იდგე მე მინდოდეს, მოვიდე შეგაფარო ჩემს მხრებს, ჩემს ხელებს, მინდოდეს მოგიახლოვდე.. და ყოველთვის ასე მე ხელებს მაჭრიან ჩვენს შორის გამოკიდებული სივრცეები. ‘’

[matthildam]

მერცია

[kittkkatt-deactivated20240425]

ნიზარ კაბანი,

ზაფხული

ამ ზღვას რომ ვუთხრა,

რას ვგრძნობ შენ მიმართ,

დატოვებს ნაპირებს,

თევზებს,

მოლუსკებს

და გამომყვება

/ბექა ყორშიას თაღგმანი/

[matthildam]

"იქ სადაც სდუმან პირამიდები"

..ერთ დილით, ანდა საღამოს აუცილებლად დაგირეკავს ვინმე ნაცნობი. და შენს ჰაერს გააპობს მისი სიტყვები - რომ თავიმოიკლა. და შენ იცხოვრებ ჩემს სიკვდილამდე და ჩემი სიკვდილის შემდეგ, როგორც ჩვენ ვითვლით დროს ქრისტეშობამდე და მის მერე.. არც იტირებ, გულიც არ დაგწყდება, ჩათვლი რომ სუსტი ვიყავი, ვერ გავუძელი და დავიმსახურე, მაგრამ იცოდე მე ჩემი სიმართლით წავალ. იმ ტკივილითა და ბრძოლით წავალ, რითაც ამ სამყაროს ვებრძოლე, რითაც საკუთარ თავს ვებრძოლე, არც იმაზე დაფიქრდები.. ორი თბილი სიტყვა რომ გეთქვა, ან ისიც არ გეთქვა რაც თქვი(ცუდიც და კარგიც), იქნებ სხვნააირად მომხდარიყო. ისიც ვიცი რომ შენს თავს არ დაადანაშაულებ, სწორიც ხარ, ეგრე არ უნდა მოიქცე, მაგრამ ხომ ვამბობ მე ჩემი სიმართლით წავალ. მე მიხვდი ადამიანები თავს რატომ იკლავენ.. ჯოჯოხეთის მმითის რატომ აღარ ეშინიათ და თავს რატომ იკლავენ.. იმიტომ რომ იციან, იმაზე მეტად ვეღარ დაეწვებათ სული, როგორაც ეწვით, იმაზე მეტად ვეღარ დაიტანჯებიან, როგორაც აქ იტანჯებოდნენ. ტანჯვაა ჩვენი ცხოვრება და ბრძოლა, ბრძოლა ყოველ დილით გაღვიძებისთვის და საღამომდე მიღწევისთვის. ესა ჩემნაირი გოგონების ხვედი. ბრძოლაა, რომელიც შეიძლება ერთხელაც შევწყვიტოთ, დავიღალოთ და აი მანდ უნდა იდგე შენ და "მომიქსოვო თბილი სიტყვა," იქ უნდა იყო და ხელები გამომიწოდო დახმარებისთვის. მე ისიც ვიცი რომ იქ არ იდგები, მაგრამ ხომ გაგიგიათ "იმედი არ მოგიშალოს ღმერთმაო", ჰოდა ეგ სენი ჩემს თავსაც სჭირს და ამ არმოუშლელი იმედით თავს გაღვიძებას ვაძალებ, ღიმილსაც და კარგად ყოფნასაც. და ბარემ თუ ჩემით გადავრჩი. გპირდები რომ ამ გადარჩენაზე სამყარო ილპარაკებს . 2019.

[poems-and-word]

[doistillmissyou]

It’s 9:38 a.m. and I can’t stop thinking of you

It’s 9:39 a.m. and I’m remembering the first time you hugged me

It’s 9:40 a.m. and I’m remembering your favourite colour

It’s 9:41 a.m. and all I can think about is you

It’s 9:42 a.m. and I’m remembering our last kiss

It’s 9:43 a.m. and I don’t have anything else left of you

It’s 9:44 a.m. and I’m being haunted by the ghost of you.

[everythings-reminding-me-of-you]

“In my dreams you’re touching my face

And asking me if I want to try again with you.”

-22.17pm

[1000drawings]

by  aykutaydogdu

[lukdan]

ვინც გიყვარდა/გიყვარს, რომ არ დაბადებულიყო, რას იზამდი?

[matthildam]

“როცა ჩემი ადამიანი მაწყენინებს ხოლმე მინდა კიბო დამემართოს და პირში მივახალო: მე კიბო მაქვს. ის იატაკზე დაემხოს პირქვე და დიდხანს იღრიალოს. და მერე, ყოველ დღე, ყოველ ღამე ჩემ სიკვდილს ელოდეს. ჩემ სუნთქვას ყარაულობდეს. შიშით შემომყურებდეს თვალებში და აკვირდებოდეს ჩემს დნობას, ჩემს ხმობას, ჩემს ქრობას. და ნანობდეს ყოველ წუთს ყოველ წამს უჩემოდ გატარებულს.”

[matthildam]

უცნაურია.

ბოლო დღეებია..

ან კვირები

ნორმალურზე ბევრს ვტირი ხოლმე..

ვტირი უმიზეზოდ.. მიზეზიანად..

შეიძლება დილით არ ვიღვიძებდე ცუდი განწყობით . შეიძლება არ მეზარებოდეს საწოლიდან ჯერ კიდევ თბილი სხეულის წამოწევა.. ან თვალის გახელა ან ვერნასწავლი ლექციის სწავლა.. შეიძლება ყავაც კი მშვიდი ხასიათით დავლიო დილით..

მაგრამ

მაინც ვტირი ხოლმე..

ვტირი იმ მოხუცი ქალის დანახვისას ხელიგამოწვდილი რომ შემოდის ვაგონში და ამავე ხელის კანკალით და მშვიდი..მოხუცური ხმით დახმარებას ითხოვს.. ვტირი რომ არ შემიძლია მეტით დახმარება ჯიბიდან ამოღებული ხურდების გარდა.. რომლითაც ვერაფრის ყიდვას მოახერხებს.. ვტირი ყველა იმ ვაი შვილის გამო.. ყველა იმ ვერ შემდგავრი შვილის გამო .. ყველა იმ ვერ შემდგარი ადამიანის გამო.. საკუთარი დედებისთვის ვერაფერს რომ ვერ იმეტებენ .. ქუჩას რომ მიანდეს იცოცხლებდნენ თუ ვერა.

ვტირი მაშინაც როცა.. საკუთარ თავს ვაჯერებ რომ კარგად ვარ და ვიღიმი მაშინ როცა მთელი ხმით მინდა ვიღრიალო რომ

აღარ შემიძლია !!!

ვტირი საკუთარი უუნარობის გამო

ვტირი საკუთარუ უსუსურობის გამო

და იმის გამო რომ ადამიანები მჭირდებიან ბედბიერებისთვის

არსებობისთვის

სუნთქვისთვის

გაღიმებისთვის..

ვტირი მაშინაც როცა ფიზიკურადაც ცუდად ვარ… ბუნებით სუსტი არ ვარ, ან ვარ, ეგეც არ ვიცი, ვტირი იმიტომ რომ ვერ ვიტან ფიზიკურ ტკივილს .. უბრალო ერთი ნაკაწრი რომ მქონდეს თითზე მისი ტკივილიც კი ამატირებს..

ჰოო.. თავი გამუდმებით მტკივა ხოლმე.. ვტირი იმის გამოც რომ ხანდახან მინდა საფეთქლები ამოვიცალო..

ვტირი საღამოობით ბალისში თავჩაგრული ბებო რომ არ გავაღვიძო..

ან ვტირი ჩუმად ხმის გარეშე ..

ვგუდავ ტკივილებს და როცა მეკითხება რა გჭირსო ვპასუხობ რომ უძილარი ვარ და თვალები მეწვის..

ვტირი იმიტომ რომ მას შეუძლია დამიჯეროს ..

დამიჯეროს რომ თვალები იმიტომ მიცრემლიანდება რომ უძილარი ვარ..

ფჰჰჰ

ვტირი ყველა იმ პატარა ბავშის გამო.. იანვრის დღეებში .. წესით რომ უნდა ციოდეს.. წესით თბილ ოთახებში რომ უნდა ისხდნენ თბილ სახლებში.. და ბავშვებისთვის შესაფერის თბილ ზღაპრებს კითხულობდნენ.. გარეთ არიან.. ცივ ვაგონებს დასდევებ .. ცივ კედლებს ეყრდნობიან .. ვტირი ყველა იმ ვაი მამის და ვაი დედის გამო .. ყველა ვერ შემდგარი მშობლის გამო .. ყველა ვერ შემდგარი ახლოსბლის გამო .. ყველა ვერ შემდგარი ნათესავის გამო..

ყველა უსულგულო ადამიანის გამო.

ვტირი მაშინაც როცა საკუთარი სახლი მახსენდება

როცა საკუთარი ოთახი მახსენდება..

ბუხარი და წიგნებით სავსე თაროები .. და შოკოლადებით სავსე უჯრა.. დედიკოს მომზადებული ცხელი ლიმნიანი ჩაი..

ვტირი იმიტომ რომ მე არ ვიმსახურებ იმას რაც მაქვს .. და

ისინიც არ იმსახურებენ იმას რაც აქვთ.

ვტირი უსამართლობის და ჩემი უუნარობის გამო.

ვტირი კიდევ იმიტომ რომ

გამუდმებით მაქვს შეგრძნება ზედმეტობისა..

რომ ზედმეტი ვარ..

რომ აქ არრის ჩემი ადგილი

რომ უჩემოდ უფრო კარქი იქნებოდა ..

ვტირი იმიტომაც რომ ..

ბევრი რამის გამო ვტირიხოლმე

მიზეზიანად და

უმიზეზოდაც

ღრიალით და

გულიშიდაც

ცრემლებით

და უცრემლოდაც.

ვტირი როცა ჩემს ტკივილოზავრებზე ვსაუბრობ.

ახლაც კი ვტირი.

ჰოო

ამ ბოლოს

ნორმალურზე ბევრს ვტირი ხოლმე.

[adventure-heart]

Van Gogh effect

[lagnaetti]

Embrace by agnes-cecile on @deviantart

[juansendizon]

“And all she loved, she loved with a little sadness in her heart.”

— Juansen Dizon

[middle0fmymind]

‘’ხელებს მაჭრიან ჩვენს შორის გამოკიდებული სივრცეები. რომ არ მოვიდე, რომ არ მოგეხვიო, რომ არ ჩაგეხუტო, რომ არ ვიგრძნო შენი სუნთქვა, შენი სურნელი, თითქოს ოთახის ერთ კუთხეში იდგე მე მინდოდეს, მოვიდე შეგაფარო ჩემს მხრებს, ჩემს ხელებს, მინდოდეს მოგიახლოვდე.. და ყოველთვის ასე მე ხელებს მაჭრიან ჩვენს შორის გამოკიდებული სივრცეები. ‘’

[matthildam]

მერცია

[matthildam]

i want to die

i want to die too