ΠΝΙΓΟΜΑΙ

ΒΟΗΘΕΙΑ

[megamhses]

Είσαι ψυχική ασθένεια.

Μου τρελαίνεις το μυαλό. Μου διαλύεις τη λογική. Δεν υπάρχει λογική. Σαν έμμονη ιδέα, δε φεύγεις ποτέ από το μυαλό μου. Ότι και να κάνω, σκέφτομαι πώς θα ήταν αν το κάναμε μαζί. Ακόμα και όταν πάω στο περίπτερο. Ακόμα και όταν τρώω το μεσημεριανό μου και βάζω κάτι χαζό να παίζει. Ακόμα και ένα τσιγάρο...

Κάθε φορά που σε σκέφτομαι μου κόβεται η ανάσα. Δε μπορώ να αναπνεύσω όταν θυμάμαι όταν δεν είσαι στη ζωή μου. Νιώθω ότι δε θα ζήσω για πολύ. Νιώθω ότι τα πάντα είναι δύσκολα. Όχι, δε το παθαίνω μόνο όταν δεν είμαι καλά. Μπορεί να το πάθω στη καλύτερη στιγμή μου. Στη πιο όμορφη μέρα μου. Νιώθω τόσο πανικό που δεν είσαι εδώ και δε ξέρω καν τι σκέφτομαι από τη φρίκη.

Δεν έχει τίποτα αξία αν δε το μοιράζομαι μαζί σου. Δεν υπάρχει λόγος να προσπαθώ για κάτι. Δε μπορώ να κοιμηθώ, δε μπορώ να φάω. Δε θέλω να βγω έξω. Ποιος ο λόγος; Δε θέλω να κάνω κάτι μόνο και μόνο για εμένα. Ποτέ δεν έκανα κάτι μόνο για εμένα...

Με αρρωσταίνει η απουσία σου... Αυτό θέλω να πω. Και δε θέλω βοήθεια. Θέλω μόνο εσένα. Αλλιώς τι να τη κάνω τη βοήθεια; Ας καώ στη κόλαση του μυαλού μου αν δεν έχω εσένα...

[megamhses]

Σε είχα προειδοποιήσει...

Σου είχα πει ότι είμαι τόσο ηλίθια που ακόμα και όταν με ξεγράφεις από τη ζωή σου εγώ μένω πίσω και σε περιμένω.

4 χρόνια μετά και δεν έχει αλλάξει τίποτα...

Ακόμα περιμένω... Κι ας ξέρω ότι δε θα έρθεις ποτέ.

Έτσι είναι η αγάπη όμως... Σωστά; Η αγάπη δε κυλάει σε ποτάμια για να απομακρυνθεί από μέσα μου...

[megamhses]

Οι πλέον ακατάλληλοι άνθρωποι ο ένας για τον άλλον...

Αυτό ήμασταν. Δε ξέρω αν είμαστε πια. Μου λείπει αυτό που ήμουν μαζί σου. Μου λείπει να νιώθω κάτι για κάποιον. Μου λείπει να νιώθω. Δε μπορώ να το κάνω αυτό πια. Ούτε αν γυρνούσες δε νομίζω ότι θα τα κατάφερνα, δεν νομίζω ότι μπορώ να το φτιάξω αυτό. Αλλά μου λείπουμε. Πολύ...

Σε χρειάζομαι δίπλα μου. Είσαι ο μόνος άνθρωπος που νιώθω ότι μου δίνει δύναμη. Δε το λέω καθόλου επιπόλαια 8 χρόνια μετά. Το εννοώ στο 100%. Είσαι ο μοναδικός άνθρωπος, η μοναδική σκέψη που μου δίνει σκοπό να υπάρχω και να μη τα βάζω κάτω.

Συγνώμη... Μόνο συγνώμη μπορώ να σου ζητήσω σε αυτή τη φάση. Διαλύομαι ξανά. Μου λείπεις απελπισμένα... Δε ξέρω τι να κάνω. Με παίρνει από κάτω πάλι και δε μπορώ να το διαχειριστώ. Νόμιζα ότι μια μέρα απλά θα σταματήσω να σε σκέφτομαι. Αλλά τις μέρες που γινόταν αυτό κατέληγα να σκεφτόμουν γιατί δε σε σκέφτηκα. Ποιο το νόημα; Με κοροϊδεύω... Αφού εσύ είσαι ο άνθρωπος που θα έκανα τα πάντα για να είναι καλά. Θα παρατούσα τα πάντα για εσένα. Ακόμα και τώρα... Ακόμα και αύριο... Μόνο για εσένα όμως. Θα ήθελα πολύ να μιλάμε και να μπορώ να σε καλέσω σπίτι μου το καλοκαίρι, έστω για τρεις μέρες... Όχι, δε το λέω με καμία ερωτική διάθεση. Αλλά θα ήθελα να ήσουν εδώ... Γιατί όταν πρωτοήρθα είχα σκεφτεί ότι αν ερχόσουν σπίτι μου θα ήθελα να πάμε σε κάποια μέρη πολύ όμορφα... Αλλά δε θα γίνει ποτέ αυτό. Πονάει αυτο το ποτέ. Μου ρίχνει μπουνιές αυτό το ποτέ. Δε μπορώ να το δεχθώ, παρόλο που με αναγκάζω να το τηρήσω... Καταλαβαίνεις;

Δε ξέρω αν βγάζω νόημα πάλι. Βγάζω δε βγάζω... Ένα είναι το θέμα. Σε αγαπάω. Αυτό είναι όλο.

[megamhses]

Δε ξέρω πώς γίνεται να σε σκέφτομαι ακόμα. Υποτίθεται ότι προχώρησα. Υποτίθεται ότι έκανα ένα βήμα παρακάτω. Υποτίθεται ότι σε ξέχασα. Δεν είναι μόνο ότι προσπαθώ να μη σε φέρνω στο μυαλό μου. Είναι και ότι προσπαθώ πολύ να σε ξεχάσει ολόκληρο το σώμα μου... Με πιάνεις;

Δε με αφήνω να ξεφεύγω σε ακραίες καταστάσεις. Προσέχω τον ύπνο μου, το φαγητό μου, προσπαθώ να πίνω νερό, κάνω παρέες και προσπαθώ να είμαι κοινωνική... Αλλά πάντα υπάρχεις στο μυαλό μου ρε πούστη μου... Πάντα υπάρχεις εκεί σα σπόρος που περιμένει μια μικρή μικρή σταγόνα για να μεγαλώσει. Δε καταλαβαίνω γιατί πρέπει να πονάω τόσο πολύ που σε αγαπάω, γιατί πρέπει να είναι δυσάρεστο; Θα έπρεπε να είμαι χαρούμενη που αγαπάω και να μη με ενδιαφέρουν οι συνθήκες. Έτσι θα έπρεπε να είναι η αγάπη. Όχι αυτό το σαπισμένο κομμάτι του εαυτού μου που δε θεραπεύεται με τίποτα. Από πού και ως πού η αγάπη σχετίζεται με αυτό το χάλι; Θέλω μία ελάχιστη αφορμή για να κυλήσω ξανά στη κατηφόρα, το καταλαβαίνεις;

Μία σταγόνα.

[megamhses]

Δε σε νοιάζει...

Ξέρεις ότι πεθαίνω, ότι δεν είμαι καλά.... Αλλά δε σε νοιάζει.

Ούτε τώρα, την ύστατη στιγμή δεν δείχνεις ενδιαφέρον. Ούτε τώρα... Γιατί;

Γιατί δε με αγαπάς πια; Τόσο απαίσια είμαι; Τόσο τίποτα μοιάζω στα μάτια σου;

Δε καταλαβαίνω... Τόσο πολύ σε πόνεσα πια; Μάλλον ναι...

Λυπάμαι. Λυπάμαι που νιώθεις έτσι. Αλλά δε με ενοχλεί.

Μπορώ να δεχθώ το θάνατο έτσι. Γιατί μέσα μου αισθάνομαι αγάπη. Αγάπη για εσένα. Και μόνο αυτό με ενδιαφέρει...

[megamhses]

Το μόνο που αισθάνομαι είναι πόνος.

Ατελείωτος και τεράστιος πόνος.... Και θυμός. Με τον εαυτό μου, όχι με εσένα.

Αφού ήξερα ότι δεν μπορώ να τα καταφέρω μακριά σου μωρό μου γιατί γίναμε έτσι; Γιατί επέτρεψα να σε χάσω;

Έπρεπε να βρω ένα τρόπο να είσαι ευτυχισμένη μαζί μου... Είναι εγωιστικό που διαλύομαι μακριά σου;

[megamhses]

"Περίμενα από όταν χωρίσαμε ένα μήνυμα σου... Μια λέξη κάτι. Έστω να με βρίσεις... Και περνούσαν οι μέρες και κάθε μέρα περίμενα..."

Θυμάσαι; Εσύ μου το είχες πει αυτό... Δε μιλούσαμε. Γιατί πάλι με είχες πληγώσει. Με είχες πληγώσει πολύ. Αλλά δε το ήξερες... Το καταλαβαίνω.

Το καταλαβαίνω, γιατί τώρα έχουμε αλλάξει θέσεις. Εγώ περιμένω... Κάθε μέρα περιμένω πάνω από ένα γαμημένο κινητό...

18 μήνες... Και όλες οι μέρες τους είναι ίδιες.

Είναι πολύ οδυνηρό αυτό...

Η κατάσταση όμως είναι διαφορετική. Εγώ τότε σε αγαπούσα... Ήμουν μαζί σου, κι ας μην ήμασταν μαζί...

Εσύ δεν είσαι έτσι. Εσύ είσαι με άλλον και ούτε που με θυμάσαι...

Δε πειράζει... Εγώ θα περιμένω κι ας μην έρθεις πότε.

Σε λατρεύω... Να προσέχεις....

[megamhses]

Πονάω, πονάω πολύ.

Οι πληγές μου δε κλείνουν. Πληγές που έχω εξαιτίας σου. Πληγές που γράφουν πάνω το όνομα σου...

Εσύ είσαι ο λόγος που τις δημιούργησα. Μια για κάθε λάθος. Μια για κάθε βήμα που μας απομάκρυνε.... Και γέμισε όλη μου η ψυχή με πληγές...

Πληγές που δε φεύγουν... Γιατί δεν τις αφήνω να κλείσουν.

Δεν πρέπει να κλείσουν. Δε το αξίζω. Γιατί αν σε πόνεσα μια φορά, τώρα θα πρέπει να με πονέσω 1.000.000.000.000.000 για να επανορθώσω. Για τη μια φορά...

Οπότε καταλαβαίνεις γιατί λέω ότι τις έχω εξαιτίας σου. Όμως δεν σε κατηγορώ για αυτό αγάπη μου. Ποτέ δε θα τολμούσα...

Εγώ φταίω για όλα. Πάντα εγώ έφταιγα το ξέρω.

Θα φροντίσω να το πληρώσω, μην ανησυχείς... Μόνο να μου προσέχεις....

Σε αγαπώ πολύ....

[megamhses]

Μου λείπεις...

Μου λείπεις και η θλίψη μου γίνεται συνήθεια. Συνήθισα τόσο στο πόνο τον οποίο μου προκαλεί η απουσία σου, που ίσως να μην θέλω να έρθεις. Δεν ξέρω αν βγάζει νόημα.

Εντάξει, μεταξύ μας θα πέθαινα έστω να σε δω από μακριά. Αλλά δεν υπάρχεις στη ζωή μου...

Μου λείπεις.

Μου λείπεις πολύ.

Σε αγαπάω...

[megamhses]

"Με σιχαίνομαι... Με μισώ το κατάλαβες;" σου είπα. Το εννοούσα. Το ήξερες, πάντα μισούσα τον εαυτό μου. Ακόμη το εννοώ...

"Σε αγαπάω. Θα σε αγαπάω για πάντα" μου είπες. Για πάντα... Μάλλον το για πάντα είχε ημερομηνία λήξης και το πετάξαμε μαζί με τα υπόλοιπα χαλασμένα.

Όμως είναι αστείο... Η ίδια φράση που τότε έδωσε λάμψη στα μάτια μου, που αγκάλιασε τη παγωμένη ψυχή μου... Τώρα έγινε φωτιά και με καίει μέχρι να γίνω στάχτη. Έγινε οξύ και με λιώνει...

Είναι όλα χαραγμένα στη καρδιά μου. Και όσο τα σκαλίζω, κάνω πληγές που ίσως δε θέλω να επουλωθούν...

Γιατί;

Γιατί σε αγαπάω. Θα σε αγαπάω για πάντα.

[megamhses]

"Θέλω να σε δω να χαμογελάς με τη ψυχή σου"

Έτσι μου είχες πει. Το θυμάσαι;

Αν όχι, φαίνεται. Γιατί από όταν έφυγες το μοναδικό πράγμα που έμαθε να κάνει η ψυχή μου είναι να διαλύεται. Συνεργάζεται με το μυαλό μου και καταρρέει συνεχώς. Γιατί σε σκέφτομαι συνεχώς. Κι ας πέρασε ένας χρόνος... Ένας χρόνος τόσο κενός που η μοναδική μου ανάμνηση είναι εγώ να σκέφτομαι εσένα...

Αν ναι, που είσαι; Γιατί με άφησες στη πιο κλειστοφοβική γωνία να ψυχοραγώ; Γιατί με άφησες να σαπίζω πάνω σε άδειο ένα στρώμα; Ένα άδειο, χαλασμένο και άβολο κρεβάτι... Σε ένα σπίτι που μουχλιάζουν οι τοίχοι, γιατί δεν ανοίγω πια τα παράθυρα...

Δε θα χαμογελάσω με τη ψυχή μου. Όχι, αν δεν είσαι εδώ.

Το ξέρω, δε σε νοιάζει πια... Εύκολα λέει κανείς μεγάλες κουβέντες όμως... Σωστά;

Μαλακισμένη με γάμησες...

Μωρό μου σε αγαπώ...

[megamhses]

Αυτοκτονία ή φόνος;

Αυτό προσπαθώ να καταλάβω όσο πεθαίνω. Με σκοτώνει το ίδιο μου το μυαλό που νιώθω όλα αυτά για εσένα, που σκέφτομαι όλα αυτά... πού σκέφτομαι εσένα συνέχεια; Ή εσύ που μου το δημιουργείς όλο αυτό, επειδή με γράφεις στα αρχίδια σου;

Ακούγομαι ηλίθια, μάλλον. Ακούγομαι τρελή, μάλλον. Είναι απλά ένας έρωτας... Ορκίζομαι το ίδιο πράγμα μου λέω. Είναι απλά ένας έρωτας. Επτά χρόνια τώρα...

Κάνεις δε θα καταλάβει πως μου κάνεις τόσο καλό όσο είσαι κοντά μου. Όταν ήσουν κοντά μου. Παρόλο που κάθε μέρα με έκανες σκουπίδι...

Γλυκιά μου εμμονή, έγινες το οξυγόνο μου και τώρα δεν μπορώ να ανασάνω...

Και δε σου ζήτησα ποτέ να γυρίσεις και να με σώσεις. Ζήτησα μόνο μια τελευταία αναπνοή...

Μια τελευταία ανάσα...

[megamhses]

Βλέπεις, δεν γράφω και πολύ το τελευταίο καιρό. Δεν γράφω πολύ για εσένα, ούτε για κάτι άλλο.

Ξέρεις τι; Δε τη θέλω άλλο αυτή τη ζωή. Δε την αντέχω.

Θέλω να πεθάνω για εσένα, επειδή δεν έχω εσένα.

Σκέφτομαι πολλούς τρόπους να βλάψω τον εαυτό μου αυτές τις μέρες. Τελευταία, κάθε μέρα βρίσκω όλο και πιο πολλούς τρόπους. Και δεν με ενδιαφέρει να βρω αυτόν που θα πονάει λιγότερο, αλλά αυτόν που θα με απαλλάξει περισσότερο από το κενό που δημιουργεί η απουσία σου.

Θέλω να γίνω η Ιουλιέτα σου, να πεθάνω από αγάπη γιατί δεν θέλω τη ζωή χωρίς εσένα.

Απλά είμαι σίγουρη ότι ούτε αυτό σε νοιάζει.

Ίσως γι αυτό να μην αντέχω πια. Τα παρατάω.

[megamhses]

Γιατί βασανίζομαι; Γιατί πονάω για εσένα;

Μακάρι να μπορούσα να εξηγήσω πόσα έχω κάνει τους τελευταίους μήνες, για να εσένα. Γιατί όμως;

Δεν σκέφτηκες ούτε μια φορά να ρωτήσεις "Τι κάνεις;;"

Δε σου πέρασε ποτέ η ιδέα να μου πεις ένα "Είσαι καλά;"

Χάνω τον εαυτό μου. Έχασα τον εαυτό μου.

Ξέρεις γιατί; Γιατί σου έδειξα κάθε πτυχή του, κάθε μικρή λεπτομέρεια. Και όσο σου τα έδειχνα όλα, δε συνειδητοποιούσα ότι στα χάριζα. Δε τα έκλεβες καν... Στα χάριζα.

Και τώρα που δε τα θες, που δε σε ενδιαφέρουν τα πέταξες σε ένα δρόμο σα σκουπίδια. Τα μάζεψα, στο ορκίζομαι. Αλλά δε θυμάμαι πώς να τα συνδέσω για να με φτιάξω ξανά..

Γαμηθηκα για εσένα και ακόμα δεν μπορώ να πω "Δεν άξιζε". Παρόλα αυτά αναρωτιέμαι...

Άξιζε;

[megamhses]

Σκατά, σκατά, σκατά!

Σε είδα στον ύπνο μου πάλι. Πάλι γαμώτο πάλι.

Είχα αρχίσει να ηρεμώ, να σε ξεχνάω. Αλλά εκεί εσύ...

ΕΚΕΙ ΓΑΜΩ ΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΝΑ ΜΗΝ ΗΣΥΧΑΣΩ ΠΟΤΕ!

Γιατί δεν με αφήνεις να ηρεμήσω; Γιατί με φτάνεις κάθε μέρα πιο κοντά στη τρέλα; Γιατί;;;

Δεν μπορώ να σου στείλω εξώδικο να βγεις από το κεφάλι μου γαμώτο, δε μπορώ και αυτό πονάει πολύ.

Φύγε από μέσα μου σε παρακαλώ... Θα πεθάνω...

[megamhses]

Ήλιος.

Μια λέξη, πολλά συναισθήματα...

Υπάρχουν αυτοί που αγαπούν τον ήλιο. Τη ζεστασιά του τις κρύες μέρες του χειμώνα, τα καλοκαίρια που χαρίζει γεμάτα γέλια και υπέροχες αναμνήσεις, το γεγονός ότι είναι το ξεκίνημα και οι τίτλοι τέλους κάθε μέρας...

Βέβαια δεν είναι έτσι για όλους. Άλλοι τον σιχαίνονται και αγαπούν τη βροχή και τη συννεφιά, άλλοι τα καλοκαίρια δεν τα αντέχουν προτιμούν τους χειμώνες, λατρεύουν την νύχτα και το φεγγάρι της και όχι την ημέρα...

Ίσως να είσαι ο ήλιος μου. Ίσως να είμαι ο ήλιος σου. Ίσως εγώ να σε αγαπάω. Ίσως εσύ να με σιχαίνεσαι...

Ίσως εσύ να αγαπάς το φεγγάρι.

Λογικό, το φεγγάρι δεν σε καίει και ταυτόχρονα σε φωτίζει επαρκώς.

Εγώ από την άλλη ήλιε μου, φως μου... Σε αγάπησα τόσο πολύ που δεν θέλω να φωτίζομαι "τόσο όσο". Προτιμώ να καίγομαι από εσένα και να με γεμίζεις εγκαύματα...

Όμως μάλλον παρασύρθηκα από τη πολύ αγάπη μου για εσένα και ήρθα κοντά σου και σε αγκάλιασα... Σε φίλησα... Σε χάιδεψα... Και ποτέ δεν σκέφτηκα ότι θα με κάψεις τόσο που θα πεθάνω.

Έλιωσες τη ψυχή μου ήλιε μου... Τη ζεστάνεις τόσο πολύ που την έλιωσες...

Δεν με πειράζει. Αρκεί που σε ένιωσα.

Σε ευχαριστώ... Σε αγαπώ...

[megamhses]

Δεν θέλω να ερωτευτώ. Πότε ξανά.

Δεν θέλω άλλες πεταλούδες στο στομάχι μου, γιατί όταν πεθαίνουν πονάει απεγνωσμένα.

Δεν θέλω άλλα σύννεφα να πετάξω ανάμεσα τους, γιατί όταν τα απομακρύνει ο αέρας και δεν έχεις που να πατήσεις πια πέφτεις και αφήνει σπασίματα που αφήνουν κουσουρια.

Δεν θέλω άλλη φλόγα στη καρδιά μου, γιατί όταν χάνεται ο έλεγχος η φωτιά καίει τα πάντα μέσα σου σαν διάολος και δεν αφήνει τίποτα. Μονάχα στάχτες.

Δεν θέλω άλλη λάμψη στη ψυχή μου, γιατί όταν σβήνει και απλώνεται το σκοτάδι τότε τρελαίνεσαι.

Δεν θέλω να ερωτευτώ. Πότε ξανά.

Εκτός και αν είναι να ερωτευτώ ξανά εσένα... Για εσένα ας γίνω και ένα τίποτα που αιωρείται στο κενό...