mekanik kalpler

Ya bizi zamanla bu hale sevdiklerimiz getirdiyse...

[mekanikkalbliyesim]

Benim için çaba harcanmazmış. Yüzümü görmek, sesimi duymak için uğraşılmaz, bir kalbim olduğu ve kırılabilirecegi düşünülmez, akla gelse bile umursanmaz. Bir köşeye atılırmış.

Sevilmez hatta bir kere bile başım okşanmazmış benim. Olsun. Olsun alışırım. Daha alışamadım belki ama alışırım elbet. Hep 8 yaşında bir çocuğun umuduyla bakamam ya hayata. Elbette söner umutlarım. Elbette büyür o küçük kız çocuğu. Elbet bir gün anlar.

Anlar değil mi? Anlamak zorunda. Biz sevilmeyiz. Biz bir yere ait değiliz. Biz her yere fazlalığız. Büyü artık çocuk. Büyü ki içim artık acımasın.

Umudum kalmadı artık aşkı, sevgiyi ve mutluluğu arayan değil ondan kaçanım ben çocuk. Sende yalvarırım sus ağlama alışacaksın. Bu hızım için daha iyi. Kalpsiz ol çocuk hep denk geldiğin o kalpsizlerden ol. Onlar mutlu sen ise bak şu haline ve ders al. Kalpsiz ol çocuk sana yalvarırım sök at şu kalbini.

[mekanikkalbliyesim]

Başım dönecek kadar içerdim eskiden. Bir derdim olduğunda içerdim. İlk defa başım dönene kadar ağladım ben bu gece. Bir yabancıya anlattım seni. Halime acıdı biliyor musun? O kadar ağladım ki ilk defa nefesim kesildi benim.

İlk senin arkandan ağladım ben. Sevgilim ben sana seni seviyorum bile diyemedim ki. Ama bu gece o yabancıya haykırdım aşkımı.

Gecer mi bu acı? Ya da gelir misin sen bana? İkisi için de şüpheliyim.

Az önce okundu sabah ezanı. Dua bile edemedim biliyor musun? O kadar imkansız senin beni sevmen. Sana ben dinletmiştim Çağan Şengül'ü ilk defa. O şarkıyı dinliyorum şimdi. Karman çormanım sevgilim. Nasıl toparlanacağım? Kolay mı toparlanmak?

Gelsen ya sevgilim. Canımı yakan sensin ama sarılsan bana geçecek yavrum bak geldim desen. Saçlarıma ilk dokunan sendin. Yine okşasan ya onları. Olmaz mı sevgilim.

Ama bensiz mutluysan. Gelme sevgilim. Ben seni yine severim. Belki unutamam. Ama sen mutlu ol sevgilim. Ben yine her gece fotoğrafına bakarak ağlarım.

Sana demiştim ya hani bi ayrılık varsa ertesi gün unut gerisi hastalık diye. Hastayım sevgilim ama sen bilme. Belki sen de benim için üzülürsün üzülme. Kıyamam ki ben sana. Sen hep gül. Bilirsin severim gülüşünü.

Sevgilim hep mutlu ol hep iyi ol ben çekerim içimde ki sevdanın acısını. Her gece ağlar. Bayılana kadar içer. Ben kaybolur ama seni yine bulurum.

Giderim sevgilim. Kendimden gider, bu acıdan giderim ama yine de sende kalırım ben.

Yok olurum sevgilim. Bu dünyadan yok olurum, gözlerinin önünden yok olurum ama senin için var olmaya devam ederim.

Seni seviyorum sevgilim bunu asla bilemeyecek olsan da ben ilk ve son defa seni sevdim.

Artık ne başkasının gözü değer gözlerime. Ne başkasının sesi çınlanır kulaklarımda.

Kalbin benden uzak olsa da yalnız seni bilir benim hasta kalbim. Son nefesim sevgilim son nefesimde soluyacagim isim sensin. Unutma ben seni daima seveceğim. Ama senin sevmediğin o kadın olmaya devam edeceğim.

Bir ben bileceğim seni sevdiğimi herşeyim bir ben. Sen bilme omuzlarına ağır gelir bu sevgi. Kıyamam ben taşırım ömrüm boyunca kalbimde.

[mekanikkalbliyesim]

Bir kedi görürsün hani sokakta ona seslenir çağırırsın sevmek için. İstediğin o dur o gelsin biraz seveyim belki o da beni sever oturur kucağıma seçilmiş insan gibi hissederim kendimi dersin. Ama. Ama işte başka bir kedi daha vardır biraz uzakta ama görünmeyen bir yerde. Senin sesini duyunca sevilme ihtimaliyle saklandığı o yerden çıkar ve gelir. Senin istediğin kedi o değildir ama o kadar sevimli ve sevilmeye açtır ki dayanamaz onu seversin. Ama aklın öteki kedide kalır o ise hiç umursamaz kendini temizler belki nazlı bir bakış atar ve gider.

Ben o istenmeyen ama dayanamadigi için sevilen o kediyim. Her sese giden belki bu sefer beni isterler diyen o kediyim. Özenle saklanan ama en ufak sevgi ihtimaline herseyi geride bırakan o kediyim.

Sonra sıkılırsın kediyi sevmekten gitsin diye uğraşırsın ama o kedi o kadar ister ki sevilmeyi gitmez, hatta gitmemek için herseyi yapar. Ama sen de ısrarcısındır işlerin vardır hayat akar senin için. Ama ya o kedi. Umursamaz en sonunda dayanamaz ısrarlarına kalkar gider bakmaz arkasına. Aslında bakar ama işte gitmişsindir sen. Yine saklanır bir yerlere bekler. Bekler ki belki biri daha sevmek ister. Ama asla o değildir sevilmek istenen. Belki de sadece öylesine sevilir ama asla eve götürülüp bakılan kedi o olmaz. O öyle durur orada. Hep bi saklanır ve bi umut çıkar saklandığı yerden. Ama sonuç hep aynı. Fakat asla vazgeçmez. Elbet bir gün biri onu da alır ve evine götürür. Biri bir gün gerçekten sadece ona seslenir mi. Belki. Bilinmez ama o hep ümit eder.

Belki bir gün biri de beni sever beni ister diye. Ama gelecek her daim güzel değildir. Bekleyip görmek dışı bir şey gelmez elinden.

Bir gün o kedinin sevilmesi dileğiyle.

[mekanikkalbliyesim]

Hep sevip sevilmek istedim aslında. Ama öyle bir devire denk geldi ki ömrüm. Kadınlar erkekleri cüzdan, erkekler kadınları cinsel obje olarak görüyor. Kimse sadece el ele tutuşmanın huzurunu çıkarmıyor. Kimse gözlerinde kaybolmuyor birinin. Kimse kokusunu içine çekerek sarılmıyor bir diğerine.

Sanırım benim devrim değil bu devir. Seviyorum ama sevilmiyorum. Tamam belki safım,belki biraz tuhafım, biraz da heyecanlı yerinde duramayan biriyim ama asla tam anlamıyla kimsenin kimseyi sevmeyeceğini bilecek kadar zekiyim. Yazıklar olsun bu devire, yazıklar olsun bir başkasının kalbini düşünmeden hareket eden herkese. Yazıklar olsun herkesleşen bizlere. Ve yazıklar olsun bana hala saf aşkı, sevgiyi, güveni ve sadakati aradığım ve varlığına inandığım için.

Ben bu devirden etimle kemiğimle nefret ettim. Beni görmeyenlerden nefret ettim. Sadece kullanmak isteyen insanlardan nefret ettim. Ben bu hayattan nefret ettim.

Asla bulunmayacak bir şeyin peşinde harap ettim ömrümü. Ve asıl üzücü kısmı umutsuz bir umutlu olarak buna sonuna kadar devam edecek olmam.

[mekanikkalbliyesim]

Bazen her şeyi mahvettiğimi hissediyorum. Sanki herseyi kendi ellerimle yıkıyorum, her zaman yanlış seçimleri yaparak ateşlerde yürüyorum.

Bazı zamanlar kendime tahammülüm olmuyor. Her zaman kendimi rezil etmeyi başaran biriyim gibi. Her an başıma bir şey gelebilir ve bu benim hatam olur.

Sanki yaşadıklarımdan başkaları değil de daima ben suçluyum gibi.

Artık diğerleri gibi normal olmak istiyorum. Normal düşünmek ve norma davranmak istiyorum. Diğerleri gibi hayatı yaşayabilmek istiyorum.

Ben, ben olmaktan çok sıkıldım.

[mekanikkalbliyesim]

Bir kere içtenlikle sarılsaydı biri bana, bir kere saçım okşansaydı, omzumda bulunan yüklere bakıp bana ver ben hallederim denseydi eğer hayata ve insanlara karşı daha ılımlı olabilirdim belki.

Bana sormayın neden böylesin diye. Anlatırsam günler sürer belki de. Hem duymaya da dayanamazsınız belki. Benim yaşadıklarım kalsın bana.

Ama.

Ama bir kere de ben sevilsem. Bir kere de ben dinlensem birinin kuytusunda olmaz mı? Çok mu çirkinim? Bu sadece dış görünüşüm için olan bir soru değil bunu bilin.

Hep, iyi biri olacağım dedim ama insanlar beni kötülüğe itti. Şimdiyse hiçbir şey olmamaya karar verdim. Bunu bana dünya yaptı. Sonraysa neden diye sordu.

Gözlerinin için gülen kızın ruhunu boşalttılar. Ne elde ettiler. Herkes hayatına devam ederken ben neden kaldım aynı nokta da. Kimse neden diğerlerine yaşattığı travmaları umursamadı. Benim ruhumu çalıp sonra da nerde olduğunu sordunuz. Bu adil değildi. Ben ise savaşacak güce sahip değilim artık. Ben pes ettim. Sonra beni güçsüzlükle suçladılar. Ben artık güçsüzüm ama nedeni ben değilim.

Belki de herşey bitmeli. Belki de son sadece oturarak beklenmeli. Ruhuma kavuşma umuduyla. Belki bir gün herşey güzel olur.

[mekanikkalbliyesim]

Neden sevmediniz beni? Neyim vardı ki? Küçücük bir çocuktum oysaki. Sevgiye muhtaç. Eli tutulsun isteyen. Herkes aşk acısı sanar çektiğim bu acıyı halbuki ki değil. Ruhum acıyor benim. Ruhum ölüyor. Kimse görmüyor. Yardım çığlıklarıma kapanmış kulaklar. Hep o halleder derler. Ama halledemiyorum. Ben istemiyorum büyümeyi. Bak büyüdüm anne. Baba ben koca kız oldum. Ama hala açtığınız yaralarla mücadele ediyorum. Yalvardım size sevin beni diye. Ama en güzel yaptığınızı yapıp tıkadınız kulaklarınızı bana. Teşekkürler yara bere içinde beni büyüttüğünüz için. Ben.... kelimeler kurulamıyor artık. Yoruldum sanırım gitmem gerek. Sizden, kendimden, bu şehirden. Uzaklara gitmem lazım çok uzaklara.

Eğer olursa da bir gün bu yaralar kapanır, ruhum da iyileşirse size yemin olsun bir daha anmayacağım bunları. Teşekkürler bu yaralar için. İçime içime hıçkırarak ağlarken sizler bundan habersiz olduğunuz için.

Eğer olur da bir gün bir yere ait hissedersem. Ya da köklerimi salabilirsem bir yere size söz geriye asla dönmeyeceğim.

[mekanikkalbliyesim]

Nasıl ağlanır? Unuttum bana hatırlatır mısınız?

Yoruldum. Bu öyle bir yorgunluk ki artık yapamıyorum. Bir köke sahip değilim. Öylece savruluyorum. Biriniz elimden tutabilir mi? Düşüp duruyorum çünkü dizlerim yara içinde.

Çok yorgunum. Omuzlarımda yer yok iki dakikalığına birinize emanet edebilir miyim acılarımı, yüklerimi? Nefeslenmeye ihtiyacım var da.

Sarılıp uyumaya, hayatımda ilk defa birinin göğsünde dinlenmeye ihtiyacım var. İzin verir misiniz?

Kulaklarımı tıkar mısınız? Çok yalan söylüyor, kalbimi çok kırıyorlar da. Her şey bir yana dinlenebilir miyim omuzlarınızda? Ben biraz soluklanmalıyım.

Anlar mısınız beni? Daha önce kimse anlamadı da.

Lütfen beni biraz sever misiniz? Daha önce sevilmemişim de.

[mekanikkalbliyesim]

Çok acıyor. Kimsesizlik çok acıtıyor. Kimse olmak çok acıtıyor. Özür dilerim kimsenin en'i değilim ama kendimin en büyük engeliyim. Doğruyu yapmak isterken yanlış yapiyorum, iyi biri olayım derken kötü biri oluyorum. Neden ben bu kadar düşüyorum. Kimse bana doğru yolu göstermedi. Kimse bana düşersen seni kaldırırım demedi. Affedin ben iyi biri olamadım. Özür dilerim sizleri kırdım. Özür dilerim. Ailesinin bile sevmediği birini sevmenizi bekledim. Üzgünüm ben buna laik olamadım. Ama çok istedim. Her daim iyi biri olmak istedim kötü biri oldum. Düştüm kendim kalktım. Herkes gitti. Soruyor ya Cem Adrian " herkes gider mi?" Evet gider. Ve asla çok erken değildir tam zamanıdır. Birilerini kaybetmiş insanlar için yağmur asla dinmez. İçimde ki küçük kıza verdiğim sözü tutmak istiyorum. Tutacağım da. Kimse ona dokunamayacak. Onun saçlarını daima ben okşayacağım. Kimse dokunamayacak ona. İkimizi de hep olduğu gibi ben koruyacağım. Bir istridyenin kıymetli incisini sakladığı gibi koruyacağım onu. Duygularım artık çok derinlerde kimselerin dokunamayacağı kadar. Özür dilerim ama beni bu hale ben getirdim. Ve özür dilerim sizleri çok kırdım.

[mekanikkalbliyesim]

Sığınabileceğin birinin olması nasıl bir duygu? Annenin dizlerinde ağlamak nasıl bir şey?

Ben kimsesizlikle çok küçük yaşta tanıştım. Ve asla ter etmedi bu beni. Yaşayan birinin ölmesini istemek, "keşke ölseydi en azından bahanesi olurdu" demek çok ağır bir yük. Kızlar annelerine sığınırken ben dizlerime sığındım. Yara bere içinde ki dizlerime. Ben çıkmaz sokağım. Ben hiç kimseyim. Ama ben çok yaralıyım.

[mekanikkalbliyesim]

Ne kadar tuhaf değil mi? İnsanlar saf doğar ama ölürken onlar için aynı şeyler söylenemez. Ne olur o doğum ve ölüm arasında? Bilinmez.

Belki bundan bağımsız ama bana ne oldu bilemiyorum. Sanki hiçbir zaman bir duygu hissetmedim. Tabii bunlar iyi duygular. İnsan sadece acı ve kederi mi hisseder. Özlem hissedemez mi ya da sevgi peki ya aşk? Neden mekanik kalp diye soracak olursanız şunu derim sizlere: kurulu bir kalbe sahibim doğduğumdan beri ve kalabalığın içinde kahkahalar ile gülsem de aslında yalnız ve bir köşede ağlayan bir kız çocuğu var içimde. Bana neler oluyor bu ölüm ve doğum arasında ki süreçte. Bir bilginiz var mı? Üzgünüm elimden sadece üzgün olmak geldiği için. Üzgünüm sahte kahkahalarımla ortalığı inlettiğim için ama elimden gelen en iyisi bu.

Bu blok benim için, içini dökmek yeri olacak belki kimse bilmeyecek bile ama olsun bir yerlerde benim gibileri olduğunu düşünmek ve onlara ses olmak belki güzel bir iki duygu hissettirir.