Melisa

✨YILDIZ'IN KIZI✨

[melissa-sblog]

Çabama sağlık. Bu kadar yükün altından kalkıp yine kendim kalmaya devam ettim. İyi insan olmak için verdiğim mücadeleden bir an caymadım. Teşekkür ederim kendime. Onlarca berbat insana maruz kaldım yine de çizgimi bozmadım. Bu berbat düzenin herhangi bir yerinde değilim. İyi ki.

[melissa-sblog]

Ne dağ ,ne taş.. koparalıp atılan bir çiçek olsaydım. Seçme şansım olsa asla insan olmazdım. Ahmet Hamdi Tanpınar'ın dediği gibi; bazen kendimi şu kayalardan biri sanıyorum. Üzerinden asırlar geçmiş de tek bir kelime edememiş, öylece donup kalmış bir keder yığını..."

[melissa-sblog]

Gel Anne.. Otur yanıma. İki lafın belini kırmasakta olur. Yanımda otur sadece. Nefesin karışsın, nefes aldığım mavi gökyüzüne. Bir nefeslik soluk alayım. Ama sonra işte o kelimeyi söyler aklımın ücrası. Ben dalmışken kalbimin şenliğine. Keşke, keşke.. Keşke gelebilsen Anne..

[melissa-sblog]

Bugünün şarkısı bu olsun..

Eskiye dalıyor gözüm, dalmasın da ne yapsın

Bugün günlerden o gün

Sanki döndün ayaktasın

Bu yağmur sensin işte

Eskiye dalıyor gözüm dalmasın da ne yapsın

Bugün günlerden o gün

Sanki döndün ayaktasın

Bak güneş batıyor işte bir gün daha yakınız

Or'dasın gökyüzünde

Bak güneş batıyor işte bir gün daha yakınız

Bu yağmur sensin işte

Or'dasın gökyüzünde

Kaç yıl oldu gideli

Kaçıncı uykundasın

Hangi rüzgar aldı seni, hala üşütüyor beni...

[melissa-sblog]

Annen giderse... evin duvarları dimdik ayakta olsada, içinde hep bir eksiklik kalır. Anne gidince, çocukluk da gider, ev de gider, senin en masum yanında...

[melissa-sblog]

"Anne en büyük dünya rızkıdır.."

[melissa-sblog]

En çok anneme yanıyorum. Çünkü bu hayatta hiç bişey gönlünce olmadı. Göçüp gitti bu dünyadan, bizden,benden.

[inihilizi]

Şimdi diyorlar ki, bunlar senin suçun. Oysa ben annemi kaybetmiştim. Mahallede çocuklarla oynamaya dalmışım ve yemek saatini kaçırmışım. Annem bana seslenmiş ama duymamışım. Benim yerime aç olan başka bir çocuk gitmiş. Annem de onu ben sanmış. Üzüntümden eve dönemedim. Sokakta ağlayarak yürüdüm ve gördüğüm her insana annemi şikayet ettim. "Nasıl bir başka çocuğu ben sanabilirdi?" Derken büyüdüm. Zamanla ne evime dönebildim ne de annemi unutabildim. Her şey silinmişti sanki. Şimdilerde ise hiç düşünmüyorum. Sokakta oynayan çocuklara yemek ve bir anne buluyorum. Belki de "anne" kelimesini duyduğumda içimde yükselen o acıyı dindirebilmek için...

[melissa-sblog]

Gerçekleşmesi çok zor gibi görünen dualarım var Rabbim. Sonra düşünüyorum Zor sadece benim için, Senin için herşey kolay. Tüm genişliğine rağmen dünyayı bana dar eden zorluklarımı kolaylığa çıkar. Ağlamalarım sevince, umutsuzluğum ümide, hüznüm huzura, dualarım gerçeğe dönüşsün.

[melissa-sblog]

Cennete de gül gerek anne. Sen o güller içinde gülistansın..

[melissa-sblog]

Bir annem vardı. Yanımda o varsa bana hiçbir şey olmaz derdim. Artık yok. Onun gittiği gün açılan yarayı, bütün dünya birleşse açamaz bana. Çünkü o bir kişiydi. Ama yerimdi, yurdumdu, gücümdü...

[likesomesongsare]

Bugün günlüğümün tozlu sayfalarını açtım. Çürümüş kelimelerin ağırlığı altında ezildim. Ettiğim duaların kabul olmayışına ağladım. Verilmiş sözlerin altında ezildim. Haykırışlarımın sessizliğine sağırlaştım.

Söylecek çok şeyim var anne, ama konuşacak kimsem yok. Yazacak çok şeyim var, kelimelerim yok anne. Yarım kalan cümlelerim, tamamlanmamış sözlerim var anne. Yarım kalan bir ben var anne. Senden kalan yarım bir ben.

[bkueysa]

Merhaba,

İki gün önce bir akrabamız vefat etti. Babam gitmek zorundaydı ablam babam yalnız kalmasın diye yanında benide gönderdi. O kadar uzun zaman olmuştu ki o vefat eden ablayı görmeyeli en son çocukları çok küçükken görmüştüm sonra zaten hastalığa yakalandı. Herkes kurtuldu diye düşünüyor çok çekti tamam belki çok çekti evet belki kurtuldu ama kimse geride kalan o iki çocuk için üzülmedi. Baksanız aslında büyümüşler zaman herkesi vurmuş işte ama anneyi kaybetmenin yaşı yok. O kadar içim parçalandı ki size bunu anlatamam. Bayram yaklaşıyor mesela annesiz geçirecekler ilk bayramları olacak nasıl canları yanacak ya da o cenaze evi boşalınca yaşayacakları acı kendiyle kalmanın çaresizliği kocaman bir çukurun içinde debelenip çıkamamak biraz bencilce özür dilerim ama ben ordayken gerçekten annem tekrar ölmüş gibi hissettim eve gelip yataktan çıkmak istemedim ağlamak istedim bağıra bağıra ağlamak istedim annesizliğime ağlamak istedim kucağına yatıp acılarımı geçirecek bir annem olmadığı için daha çok ağlamak istedim hayatımı bu noktada böylesine boşvermişlikle yaşadığım için annemi suçladım sonra onu tekrar temize çıkardım hasret kaldım annem senin bir sıcak sarılışına hasret kaldım. Şimdi iki çocuk daha annelerine hasret kalacak biliyorum sen orda onu yalnız bırakmazsın burda da Allah o iki çocuğu yalnız bırakmaz bizi bırakmadığı gibi ama anne niye canım bu kadar yanıyor. Niye sen tekrar öldün içimde neden ben senin cenazeni bu sefer tek başıma kaldırmaya çalışıyorum çok zor anne yemin ederim çok zor

[melissa-sblog]

Farklı hayatlar,aynı acılar ve asla bitmeyecek bir hasret. 🤍

[melissa-sblog]

Anne olunca hersey çok farkli olacak zannediyordum. Ellerimde bir zırh olacak sıcak şeyleri tutabileceğim ,kafamda birsürü sorun da olsa elimde bir sihirli değnek olacak ve o yemek her aksam ocağın üzerinde hazir olacak,dimdik bir ağaç gibi köklerimi salacaktim sağa sola yatmadan. Çünkü sen öyleydin anne...ben sandim ki anne olunca birden bu özellikler geliyor. Oysa bütün bunlar hep bize kıyamadığın için yapmak zorunda oldugun şeylermiş. Seninde elin yanmış,sende sallanmışsın aslında ama bize hiç kıyamamışsın ellerinde zırh yokmuş, kalbinde merhamet varmış...

[melissa-sblog]

6. Sınıftayken Türkçe öğretmenimiz bir gün derste annesini anlatırken vefat ettiğini ve 10 sene geçtiğini söylemişti. Bende üzülmüştüm. Zor değil mi öğretmenim diye sormuştum. Allah sabrını veriyor, unutmak verilen en büyük nimetlerden demişti . Benim annem ölecek de 10 sene geçecek çok zor dayanılmaz demiştim kendi kendime. Çok geçmeden 2. Dönem annem vefat etti. Ve şuan 13 yıl oldu. Koskoca 13 yıl. Dile kolay. Haklıymış. Annemin sağına oturmadan yemek yiyemeyen ben şuan tek başına yemek yiyorum. Annemsiz yapamam dediğim herşeyi artık tek başına yapıyorum.. Sarılmak isterdim şimdi sımsıkı. Kokusunu içime çekmek. Fotoğrafa bakarak ağlamak diye bir şey var. Belki de özlemlerin en büyüğü.Belki değil.En acısı.. yaşıyorum, biliyorum.Gözümde annem için akmaya hazır hep bir damla. İyikimsin, keşkemsin, ama erken gidenimsin Güzel annem. Rabbim seni peygamberimize komşu kılsın. Mekanın cennet, kabrin nur, melekler yoldaşın olsun. Seni çok özledim...

[melissa-sblog]

Bir gün hepimiz bilmeden son oyunumuzu oynadık dışarda.

Son kez saklambaç oynadık ve kimse bunu farketmedi.

[sen-gittikten-sonra-deactivated]

Bir keresinde karşımdakini anlamaya çalışırken arkadaşım bana “insanları kafanda sürekli aklamaya çalışmaktan vazgeç belki de o dümdüz kötü biridir” demişti. İç burkan bir farkındalık.