[inihilizi]

"Kişi kendini öldürme ihtimalini aklında tuttukça sorumluluklarını yerine getiremeyecektir. Sorumluluklarına karşı açık bıraktığı bu kapı onu tatmin edecek ve uyuşturacaktır. Kişi intihar olasılığını aklından bile geçirmemelidir. Bu onu daha aşağıya çeker. Zaten hayatında bunca zorluk varken, pasifize edecek bir şey yüzünden tembel ve hareketsiz kalıp, kendini öldürmese de öldürmüş kadar olacaktır."

"Hiçbir yenilgi mutlak değildir!"

[inihilizi]

Ruhun asrındaki gölgeyi, kalabalık okyanusun ortasında yapayalnız görmüşler. Ölmüş bedenlerin arasında ağlıyormuş. Onu görenlere: yüzme bilmiyorum, bundandır gözlerim yaşlı, yüreğim su dolu diyormuş. Ama hakikat öyle değilmiş... kayıp bir ruhun skandalıymış tüm bu rezalet. Onun çıkardığı uğultuyu duyanların cenazesindeymiş. Gözyaşları ise duyulduğundan bihaber olmasıymış. Katlettiği tüm bu insanların arasında bağırdıktan hemen sonra ağlamaya başlamış. Onu sadece ağlarken görmüşler, bağırdığını duyan olmamış. Duysalardı eğer onun hayaletten bir farkının olmadığını anlar ve sırf bu yüzden onu suçlamazlardı. Çünkü ölenlerden birinin kızı, onun katil olduğunu biliyor ve bunu ortaya çıkarmak için elinden geleni yapıyormuş. Kayıp ruh son kez salıncakta sallanırken, son kez bakarken gökyüzünün maviliğine; bulmuşlar onu. Almış ve mahkemeye çıkarmışlar. Suçunu itiraf etmiş zira suçunu çoktan itiraf etmiş. Hayaletin birden duyulması insanlara ağır geldi, onlar kendi kendini öldürdü, demiş. Demiş ama ne fayda, idamı gerçekleşmiş. İdam günü gelip çattığında ona son kez konuşma hakkı vermişler. Susmuş, insanların gözünün içine bakmış. Susmuş, çiçeklerin yaprak döktüğü mevsime bakmış. Susmuş, yağan yağmurun gözyaşlarına bakmış. Artık duyulmasam da olur, demiş. Gözlerini kapatmış. Gülümsemiş.

[inihilizi]

Eskisi gibi değilim artık. Mutluluk ve hüzün arasındaki dev uçurum olan ama aynı zamanda komşu olan, bir adımlık yerde kaldım. Araftayım. Her iki tarafın da kapılarını kapattığı, herkesin görmezden geldiği, hatırlayamadığı o noktadayım. Evsizim.

İsterdim ki kanatlarım çıksın. Gökyüzünde gezineyim. Beni evsiz bırakanlara inat, “Tüm gökyüzü benim evim,” diyebileyim. Maviliği umudum, bulutları saflığım ve gün batımı benim kederim olsun...

Ancak şimdi buradayım; bana ait olmayan bir yerde, iki tarafın da istemediği o kaldırım taşındayım. Öyle çaresiz, öyle yalnızım ki gölgeme sığınıyorum. Konuşabilseydi şayet, o da beni istemezdi. Kim bilir? Belki de kayıp bir ruhum. Ölüm ve yaşam arasında sıkışmış bir ruhum. Esirim.

[inihilizi]

Kinayesi hayattadır,

Sevgisi laftadır.

Biçare; yalnızlığı,

Sessizliğinde gizlidir.

[inihilizi]

Unutulmak ve filtre kahve

Unutulmuş olmakla eş değer midir, filtre kahve demlemek? Bir işe koyulmadan önce kahveni demlenmesi için koyarsın. İşine dönersin. Çalışırsın. Odaya kahve kokusu yayılırken, beş karış havada gezen aklına kahve demlediğin gelir. Kahveni bardağa koyar, bir yudum içer, geri işine dönersin.

Gün sonunda işin bittiğinde, cihazları kapattığında odadan çıkar gidersin. Kahven arkandan bakar ve ertesi gün gelmen için seni bekler. Unutulmuş olmanın verdiği acıyı dindirmek için uykuya dalar. Ertesi gün o odada işin olmadığından oraya hiç uğramazsın bile. Koşuşturmacalı bir gün geçirirsin ve seni bekleyen biri olduğundan bile haberin yoktur. Oysa kahven, sessizce ve biraz da soğuyarak, senin gelmeni bekliyordur. Ancak oda aydınlanıp da tekrar karanlığa büründüğü vakit, geleceğine dair olan umutlarını yitirmeye ve çürümeye başlar. Kahvenin üzerinde yeşile benzeyen küf oluşmaya başlar.

Kahve, akan gözyaşlarının sebebini her ne kadar oluşan küfe bağlasa da gerçekte öyle midir sahiden? Unutulmuş olmanın verdiği acı mı yüreğine ağır geliyordur, yoksa unutulmuş olmanın oluşturduğu küf mü? Soğumuş ve sessizliğe gömülmüş olmak onun için de zor değil midir; siz o bardağı küflenmiş bir şekilde görünce verdiğiniz tepkiden ziyade, lavaboya dökerkenki sarsıntı ve yok oluş hissi? Her şey bir anda bu denli keskin bir şekilde bitebilir mi? Hayattan beklenti sıfıra indirgenebilir mi?

[inihilizi]

Her mükemmel şeyin kendi içinde bir kusuru vardır. Hepimiz kusurlu insanlarız. Zihnimiz binlerce parçaya ayrılmış ve o parçaların her birinin bir kusuru var. Kusurlu bir insanın yarısı gülmeyi unuttu, diğer yarısı kahkahalarla boğulurken.

[inihilizi]

Sonra sustum. Konuşmadım. Pek konuşmuyorum, biliyorsun. Nedendir bilinmez; bu aralar pek iyi değilim. Aslına bakarsan ben hiç iyi olmadım ama. Son günlerde, belki haftalarda, hatta aylarda bir şeyleri kaybettim. Somut şeyler değil; arasam da bulamıyorum bu yüzden. Görünmeyen birtakım şeylerimi kaybettim ben. Bunlar: yeni bir şeye başlarken ya da olan bir şeyi idame ettirirken duyulan heves, gelecek güne uyanmanın oluşturduğu umut, baharın gelişiyle oluşan coşku, bir aşkın tutkusu, gülümseyebilmenin verdiği huzur... Bu örnekler böyle uzayıp gider. Ben, içimdeki yaşama hevesini ve ruhumdaki iç huzuru kaybettim. Bulmaya çalışırken de kayboldum. Kaybolduğum bu yerde sıkışıp kaldım. Her yeni günde yolumu bulmaya çalışıyorum. Gün doğumunda başlıyor ve güneş batana kadar yolumu arıyorum. Kaybolmanın verdiği telaşla aradığım şeyleri unuttum. Artık sadece geriye dönmek ve iyi hissetmek istiyorum. Eski benliğimin eksildiği yere, şimdi daha da eksilerek dönmeye çalışıyorum. Böyle bir son gördünüz mü?

[inihilizi]

Şimdi diyorlar ki, bunlar senin suçun. Oysa ben annemi kaybetmiştim. Mahallede çocuklarla oynamaya dalmışım ve yemek saatini kaçırmışım. Annem bana seslenmiş ama duymamışım. Benim yerime aç olan başka bir çocuk gitmiş. Annem de onu ben sanmış. Üzüntümden eve dönemedim. Sokakta ağlayarak yürüdüm ve gördüğüm her insana annemi şikayet ettim. "Nasıl bir başka çocuğu ben sanabilirdi?" Derken büyüdüm. Zamanla ne evime dönebildim ne de annemi unutabildim. Her şey silinmişti sanki. Şimdilerde ise hiç düşünmüyorum. Sokakta oynayan çocuklara yemek ve bir anne buluyorum. Belki de "anne" kelimesini duyduğumda içimde yükselen o acıyı dindirebilmek için...

[inihilizi]

[inihilizi]

Büyük bir baskı altındayım... Evet, bu küçük mısır toplarının altında kalan; hiçbir şeyi yolunda gitmeyen, yalnızlıktan zihninde konferans veren ve zamanla gülümsemeyi unutmuş o kişiyim ben. Hayattan bir beklentim kalmadığı halde yine de üzerimdeki baskılardan kurtulmaya ve bir şeyler başarmaya çalışıyorum, kalan son gücümle mısır toplarını kenara koyuyorum. Altında ezilmekten korktuğum düşüncelerimi rafa kaldırıyorum, ancak o şekilde bir şeyler başarabilirim çünkü. Sürekli olarak başımın üzerinde duran bir yağmur bulutuyla nasıl somurtmadan durabilirim ki, üstelik bir de yağmur yağıyorsa...

Öyle işte, çabalamaktan bile yorulduğum halde düzenli olarak masaya oturup çalışıyorum. (Çabalarım bu konuda nihayet başarıya ulaştı. Artık daha çok çalışmam gerekiyor.) Sanırım başarısız olduğum konu: sevgi. Bir konu değil ki aşk, çalışınca başarılı olabilesin. Sınava girince sınav konularını öğrendiğin bir mesele bu, nasıl başarılı olabilirsin ki? Bir yandan da anlamsızlık var işte. Ne büyük çelişki! Umutsuzluk diyemem çünkü hala uyumadan önce "yarın ne giyeceğim" diye düşünüyorum. Bu daha çok anlam arayışını bulamamak. Yaşamak istemek ile yaşamayı istemek farklı şeyler sanırım. Ben öylece yaşamak değil, yaşadığımı hissetmek istiyorum. Öyle bir telaş içinde, bir koşuşturmaca içinde değil; kendi özümü bulduğum, nihai amacımın anlamını çözdüğüm bir yaşantı istiyorum ve bu yaşantımda bana eşlik edecek birisi elbet.

Öyle işte.

Keşke kedi olsaydım!

[inihilizi]

[inihilizi]

Daha fazla dayanamadı. Gözlerini kapattı. Renkli ışıklardan karanlığın boşluğuna keskin bir geçiş yaptı. Şu dakika artık düşüyordu. Bu bir gerçekti. Caddede, kalabalığın arasında ayakları artık onu taşıyamadı, yere yığıldı. İnsanlar etrafına toplandı. Her kafadan bir ses çıkmaya başladı. Kimi ambulansı arıyordu kimi kalp krizi geçirdi diyordu. Genç adam bunların hepsini duyuyordu, ancak bir şey diyemiyordu. İç hesaplaşmaya tabi tutulmuştu. Zihnindeki kalabalık, onu zihin mahkemesine çıkardı. Hakim ise müebbet kararı verdi. Onu, zihin hapishanesine kapattılar. İşte tam o an gerçeklikten tamamen uzaklaşmıştı. Artık ne kalabalıktaki sesleri işitebiliyordu ne de zihnindeki sesleri... Artık o bir mahkumdu. Suçu ise zihnindekiler ile bir olmayışı, onlara karşı çıkışıydı. Hep bir ağızdan "İşte sonun geldi" dediler. Bir köşeye çekilip ağlamaya başladı. Ve uyandı genç adam, kalabalığa iyi olduğunu söyleyerek aralarından geçti. Gözleri karardı, gülüşü soldu. Yine mahkemenin yolunu tuttu, bu kez yargıç konumunda olmak suretiyle...

[inihilizi]

[inihilizi]

Artık dinlenmeye ihtiyacı vardı. Bedeni tükeniyordu ve bunun ilk sinyallerinden biri olan "yorgunluğu" hissediyordu. Uzun bir süredir koşuyordu. Koşmak onun için normal sayılan bir şeydi çünkü onunla beraber koşan birçok insan vardı. Gördüğü tüm insanlar koşuyordu. Yürümeye başlamasından sadece birkaç yıl sonra annesi ona hiç durmadan koşması gerektiğini söylemişti. Her ne görürse görsün ne duyarsa duysun aldırış etmeden koşmaya devam etmeliydi. Koşarken tanıştığı insanlar olacaktı. Bazen onlarla yan yana koşmak isteyecekti. Ancak yavaş koştuğundan hızına yetişemeyecek ve kaybedecekti onları. Kalp kırıklığı yaşayacaktı belki. Bazı zamanlar yağmur şiddetle yağacak, şemsiye açmasına bile fırsat vermeyecekti. Öyle zamanlarda gözyaşını yağmur damlasına katıp koşmaya devam edecekti. Durmadan, yorulmadan devam etmesi gerekiyordu. Ama artık yorulmuştu işte. Koşmak istemiyordu. Durmak istiyordu. Yolun ortasında durup, yere uzanmak, gökyüzündeki bulutları seyretmek istiyordu. Yanından koşup giden insanlara, durmanın mümkün olduğunu göstermek istiyordu. Durmanın ve nefes almanın özgürlüğünü yaşamak ve yaşatmak istiyordu. Sakince yürümenin, yürürken etrafındaki güzellikleri görmenin mutluluğunu yaşamak istiyordu. Koşmaya mecali yoktu artık. Nereye gittiğini bile bilmeden koşmayı bırakıyordu. Durmuş ve yere uzanmış, gökyüzündeki bulutları seyrediyordu. Yanından koşup geçen insanlar ona anlam veremiyordu. Kimisi hızlı koştuğundan onu fark etmiyordu bile kimisi ise koşmaktan bitap düşmüş bir halde ona bakıyor ve koşmayı bırakamamanın acısıyla yüzleşiyordu. Koşan insanlara durmanın özgürlüğünü gösteriyordu ama bu özgürlüğü onlara veremiyordu. Kendi kendilerini özgür kılmadıkları sürece, yani koşmayı bırakmayı istemedikleri sürece özgür olamazlardı. Koşmayı bıraktıklarında ise nefes almaya başlayabilir ve biraz olsun dinlenebilirlerdi. Ne yazık onlara.

[inihilizi]

"Neye üzüldüğünü anlatamamayı siz bilemezsiniz."

[inihilizi]

Kaybolmuş gibiyim, ama evimdeyim. Zamandayım, ama zaman benim için durmuş gibi. Beni sevenler, sanki sevdiklerine pişmanmış gibi. Ölmesi gereken, fakat kaybolan ruhunu bulamadığı için yaşamaya sürüklenen biri gibiyim.

[inihilizi]

"Duvarlarımı çok iyi örmüşüm kimse giremiyor, ben de çıkamıyorum."