
Product Placement
h
🪼
KIROKAZE

Kaledo Art
No title available
wallacepolsom
trying on a metaphor
occasionally subtle

pixel skylines
styofa doing anything
No title available

shark vs the universe

blake kathryn
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
No title available

No title available

Janaina Medeiros
almost home

No title available

seen from Netherlands

seen from Azerbaijan

seen from United States
seen from Saudi Arabia
seen from United States

seen from Germany

seen from United Kingdom
seen from Australia
seen from United States
seen from United States
seen from Türkiye

seen from United States

seen from Türkiye
seen from United States

seen from Oman
seen from United States

seen from Türkiye

seen from Türkiye

seen from Türkiye

seen from Malaysia
@merrygolime
I miss being a kid because the moon followed me
fave creatures.
Ang Babae sa Likod ng Maskara
TW: Rape, Sexual Harassment, Murder
Genre: Realistic Dark Fiction
Isang gabi, habang naglalakad si Teri pauwi galing sa trabaho, napadaan siya sa isang madilim na eskinita. Doon ay nakarinig siya ng sigaw ng babaeng nagmamakaawa at nanghihingi ng tulong.
“Tulong! Tulong!” malakas na sigaw ng babae.
Binalewala ito ni Teri dahil akala niya ay guni-guni at pagod lamang siya sa trabaho. Ngunit, sa pangalawang pagkakataon ay umulit pa ito.
“Tulong!” mas mahinang pagsigaw ng babae.
Agad itong pinuntahan ni Teri at laking gulat niya nang makita niya ang mga dugong nagkalat sa may gawing ibabang damit ng babae.
“Tama ba itong mga nakikita ko? Hindi, Teri. Guni-guni mo lang ito,” bulong at nanginginig na sambit ni Teri sa kanyang sarili.
“Ate! T-tulungan mo a-ak…,” hinang-hina at nauutal na pagtawag ng babae kay Teri hanggang sa ito’y nawalan na ng malay.
Mangiyak-ngiyak si Teri nang matauhan siyang hindi lamang pala siya nananaginip. Bagamat siya’y natatakot at tila nawala sa kanyang sarili, nilapitan niya ang babae upang bantayan ito at agad-agad din siyang tumawag ng tulong.
Habang si Teri ay naghihintay sa pagdating ng ambulansya, doon na nagpatuloy ang kanyang pagluha at binalot muli ng takot ang kanyang pagkatao. Nakita niyang sugatan ang pribadong parte ng katawan ng babae. Natagpuan din nito ang cellphone na nasa tabi ng babae. Ito ay nakabukas sa isang bidyo at doon ay nakita niya ang aktwal na mga nangyari sa babae.
Makikita sa bidyo ang isang grupo ng mga taong nakasuot ng takip sa mukha. Ang dalawa rito ay kalalakihan at ang isa naman ay batang babae na tila anak ng biktima. Sa bidyo, natunghayan ni Teri ang kalupitan at panggagahasang ginawa ng mga kalalakihan sa babae habang dinig na dinig din niyang pinapapanood ng mga ito sa anak ang lahat ng kahalayang kanilang ginagawa. “Ano, bata? Walang magawa ‘yung nanay mo. Hindi niya kami kayang palagan,” natatawang sabi ng isang lalaki sa batang babae. “Tama na! Tama na po! Layuan niyo ‘yung mama ko!” pumipiglas at nagmamakaawang sabi ng batang babae. Tinigil na ni Teri ang panonood dahil hindi na niya nakayanan pa ang mga susunod na pangyayari. Nakilala niya na ang boses ay mula sa isang kapitbahay na maituturing na kagalang-galang, mapagbigay, at matulungin sa kapwa. Hindi siya makapaniwala na ang mga taong inaakala niyang tunay na mabuti ay kaya palang gumawa ng karahasan ng walang malalim na dahilan. Natulala na lamang siya at nagmadaling umalis nang marinig niyang paparating na ang ambulansya.
Sa katunayan, si Teri ay isang manager sa bangko at kilala bilang isa sa mga pinakamabait, masipag, at magaling sa kanilang trabaho. Kilala rin siya sa kanyang naging paaralan bilang isa sa pinakamatatalinong estudyanteng tinitingala ng halos lahat ng mga mag-aaral at guro. Siya rin ay kilala sa kanilang lugar bilang isang respetado, masiyahin, at mapagpatawad na tao.
Lingid sa kaalaman ng lahat, nasaksihan ni Teri ang pagnanakaw, panggagahasa, at pagpatay sa kanyang ina, na siyang nag-iisang kapamilya na lamang niya, noong siya ay 10 taong gulang pa lamang. Nakaligtas sa trahedyang iyon si Teri nang siya ay nakatakbo palabas ng kanilang bahay. Magmula noon, kinupkop na si Teri ng isang mayaman at mapagmahal na pamilyang inalagaan, binihisan, at pinag-aral siya. Bagamat labis siyang nalungkot at natakot sa nasaksihan nito, pinili pa rin nitong intindihin at patawarin ang mga taong pumaslang sa kanyang ina lalo na nang malaman nito na sila ay nagmula sa isang mahirap na komunidad at mga hindi nakapag-aral.
Dahil doon, sinubukan ni Teri na tumulong sa mga mahihirap at nangakong pag-iigihan niya ang lahat ng kanyang gagawin upang matiyak na hindi siya maloloko at maaabuso ng sinuman.
“Anong nangyari? Bakit? Bakit?!” sabi ni Teri sa kanyang sarili habang tumatakbo at hinahampas-hampas nito ang kanyang ulo pauwi sa kanilang dormitoryo.
Pagkauwi niya, nandoon ang kanyang kababatang si Vince na mukhang naparami nang pag-inom ng alak. Napansin niyang balisa si Teri at tila hindi mapakali.
“Anong nangyayari sa’yo? Okay ka lang ba?” tanong ni Vince. “Teri? Teri?!” paulit-ulit na pagtawag ni Vince, ngunit wala itong naririnig na sagot pabalik.
Tulala lamang si Teri at nakaupo ito sa kanyang kama na parang wala sa sarili. Ilang sandali pa ay lumapit na si Vince kay Teri at siya ay hinimas-himas nito. “Teresa, nagpapanggap ka lang bang walang naririnig? ‘Yan talaga ‘yung gusto ko eh, ‘yung hindi maingay,” ika ni Vince na parang nagtatangka ng masama sa kababata.
“Matagal ko na ‘tong gustong gawin sa’yo. Mga bata pa lamang tayo, gustong-gusto na kita. Dahil ‘di ka rin naman papalag, gawin na natin. Gusto mo rin naman ata,” sabi ni Vince kay Teri habang dahan-dahang itong lumalapit at sinisimulang tanggalin ang kanyang saplot.
“Palag? Anong hindi papalag? Tingin niyo ba hindi naman kayang pumalag?! Nagkakamali kayo! Isa ka rin palang huwad! Wala kayong karapatang pagsamantalahan kami!” sigaw ni Teri sabay abot sa boteng nasa ilalim ng kanyang kama.
Hinampas niya sa ulo si Vince at tumatawa habang pinagsasaksak ng mga bubog nito. Pinatay niya si Vince na kanyang naging mabuting kaibigan nang higit pa sa 13 taon, at hindi siya nakaramdam ng kahit anong pagsisisi.
Simula noon ay nagbago na ang pananaw ni Teri sa kanyang paligid. Ang mundong sinasabi niyang punong-puno ng pag-asa at kulay ay napalitan ng kadiliman at kasamaan. Nakita niya ang totoong budhi ng mga taong inakala niyang mabubuti.
Para saan pang siya’y nagpatawad, inayos ang sarili, at piniling magtiwala sa pagbabago? Maaari naman palang gawin ang mga ipinagbabawal ng mundong kinalakihan niya - ito man ay dala ng kahirapan, tanging kagustuhan o para sa kasiyahan lamang. Para sa kanya, wala naman palang pinipili ang kasamaan, mapa-kababata man o kaibigan.
Kinabukasan, pumasok na muli ito sa kanyang opisina dala-dala ang mga sandatang para sa mga taong hanggang tago na lamang sa kanilang mga maskarang mapagkunwari. “Ahhh, ganito pala ang pakiramdam maging isang doble-kara. Ako naman ang magsusuot ng maskara,” nakangiting sinambit ni Teri sa kanyang sarili habang pinupunasan ang mga kamay nitong nababahiran ng dugo’t poot.
Everyone reblog this as much as possible over the next two weeks for good luck
Guess Whut
Shush! I know, I know. Blogging & making new year resolutions during year-end or the first of the year seems overrated for most people. I also used to think that way until I realized it’s never overrated when you’re adulting and you already stopped to automatically dislike cliches because cliches are just undeniably accurate and you can’t do anything about it. Oh, whatever.
Can’t believe the year has just segued from 2017 to 2018 in a blink that I haven’t had the chance to buwelo and make a big difference. Just folded clothes and washed the dishes. Ha! In 2017, I remained living the sloth life. I always knew in the back of my mind that someone was there to do the laundry and prepare food for us, so I took advantage. I remained a couch potato who became literally fat and more ignorant about the world. No books. No new people. Nothing deep. Nothing like this. Turns out 2017 just became an extension of my 2016. Add to that the fact that I have (again) driven an important person away and there is little I can do to get our friendship back on track. Hmm all in all, not kewl. But to that person, still want to say thank you for being a part of my 2017. I miss and love you.
What’s remarkable in 2017 though is that I officially started working from home! It’s the same job I got from a good friend last year + another one that I am very grateful for despite the energy and time it consumes me. WFH is everything. I was able to spend more quality time with my boiz and I forgot about what traffic on EDSA feels like. Couldn’t ask for more.
Yeah, bedroom makeover is another highlight. Ahhhhh, I kinda feel proud of myself because of it. Got to tick off almost everything on my wishlist. Including peace of mind. Thank you, Lord. I can’t imagine the blessings You have in store for us in 2018, but I know it will be amazing as always. Promising You that I’ll be a better follower in 2018 and in the coming years.
Y2018 is definitely going to be more about: praying, learning how to cook, doing the laundry, reading & learning, watching documentaries, living healthy, saving from scratch, and most of all, keeping a happy home. Less series. Less rest.
*******
I only have a very few people that I’m thankful for. Family, thank you, of course, for the continued love and support. Siena, UST, Reval Manila Team and other friends, thank you for all the mini reunions. You were the reasons I got the chance to go out and slay boredom at home. My HFI Team, thank you for working with me especially when my work stress gets too much to handle. Seth and B, thank you for literally everything. I just love you both so much, and I’d always rather speak my love for you in person. Less words, more actions ang peg ko this year. Surprise na lang sa result!
Happy New Year, everyone! Excited for 2018 but mostly for 2020!
Yuffie
R.I.P.
I forgot when you were given to us. I guess it has been 5 years already. Sorry for the shortcomings! We’ll take care of your Hachie! Wuv u!
nope, that’s not
Not Safe for Work
At first, being a sluggard gave me THE thrills. I thought it was a perfect excuse to look like one colossal failure. It still is, homies. It’s just that I might lose more of my abilities to approach life from my real perspective if I remain to be one. And when I speak of this, I mean not acting in all diligence and not putting in my best efforts to respond to society’s unrealistic standards. I just let things be most of the time and made little decisions in order to simplify and avoid—
Some people also think that I may have been outsmarting myself in the middle of an emotionally heated argument. I’m not sure if trying not to be obtuse is the reason but sure, they may be correct.
It was ages ago since I last indulged myself in insightful and lifesaving reading materials. I haven’t had any chance to increase my general knowledge or meet sensible & new interesting human beings that I totally feel comfortable to talk to either. So, if it wasn’t because I was too late for the trend, then perhaps “these superior-like peeps” and I simply do not speak the same language. This is also probably the reason why I stopped [and scared of] coming out of my cocoon and pulling myself out there. Either that or I merely dislike initiating/speaking now due to Athazagoraphobia. What’s more saddening is that I’ve a lot of friends, but none of them understands me well when I try to vent out. I think I couldn’t get help from them because: (1) I don’t trust them/their opinions anymore, (2) I’m sick of hearing ill-thought-out statements, and/or (3) there’s nobody that’s 100% in my corner a.k.a. that one jovial person who’s always spot on and can make me feel genuinely at peace.
In all fairness, the universe, through a friend of mine, gave me a better job offer last 2016 and I accepted it for more convenience. For the record, I don’t live a slothful life at work. Or maybe I do. But I promise you that I’m not causing any delay in the process. I’m still reliable and can provide efficient results!
Anyway, I miss writing too. Though I write a lot for work, writing in this space is mostly what I’ve been missing out on. I haven’t written in a long time because I was actually busy careering being a couch potato. Jk. There were several attempts, but as soon as I typed about two to three words, I started to delete them. I was always hesitating because I don’t think my thoughts were worth-posting or I just don’t want anyone on my list to misunderstand. But mostly, I’d truly rather not post on social media sites because most users are now becoming a head shaker.
This may be funny but in addition to my sloth portrayal, I’m also living the Eternal Sunshine of a Spotless Mind life (my version though): I delete mostly everything in my inbox and I don’t write because not long ago, I chose to remember most things passively. It was fun as I’ve somehow managed to reduce the days and nights I could’ve spent on overthinking. Other than that, I think I may have also turned out to be super forgetful. Tsk.
All in all, however, being a sluggard made me feel like I went dumb and I just let it happen. It was a diverting and hippie move for year 2016, but I’m still not sure if I’m going to proceed with this kind of life. What I’m certain about, though, is that I’d continue focusing on my son’s overall progress and saving lots of $$$ally at the same time. HEHE.
Thanking the Lord (as always) and everyone who has been part of my 2016 for literally everything! I was especially feeling ozom when I got to reconnect with one of my close friends, and that I was able to spoil myself with a bunch of Lazada products. Charot.
I’d also like to thank this one (outspoken, sometimes annoying) person whom I have a not-so complicated relationship with - for giving me words of wisdom that others find too difficult and for everything this person has sincerely done for the family.
Thanking S and B as well for everything. I love you both so much.
Now what? All I wish for this year and the coming ones are world peace (I’m serious) and to get back my burning desires toward learning and engaging in meaningful conversations. Also, to forgiveness of people I’ve hurt and to total peace of mind. HAPPY NEW YEAR TO THE ONE READING THIS! >:*
bring it on!
I just wanna get high all day today and listen to Between the Bars repeatedly
P.S. someone please sing me this song and I’m gonna run your errands
lol today’s generation