Claire Keane
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
official daine visual archive

No title available

#extradirty
Fai_Ryy
cherry valley forever
Today's Document
Peter Solarz
todays bird
h
🩵 avery cochrane 🩵
ojovivo

ellievsbear
we're not kids anymore.
𓃗

PR's Tumblrdome
Xuebing Du
wallacepolsom

❣ Chile in a Photography ❣

seen from Malaysia

seen from Singapore

seen from United Kingdom
seen from Singapore
seen from Malaysia
seen from United States

seen from Bangladesh
seen from Netherlands

seen from Austria
seen from Netherlands
seen from Malaysia

seen from Taiwan

seen from United States
seen from United States

seen from United Kingdom

seen from Taiwan

seen from United States

seen from Singapore
seen from United States

seen from United Kingdom
@mesagaliotis
Ένα βροχερό απόγευμα στα μέρη μου
2 γατάκια που παίζουν
Ένα κουρασμένο σκυλάκι
Κάπου στις Ραχεα Φθιώτιδας
Μια στιγμή απ το πάρτι...
Μια νταλίκα μέσα στην βροχή....
Αθήνα
Ντισκομπαλα
Πίσω στο νησί μου που η ψυχή μου αγαπά
Μα ένιωσα μια μέρα πως δεν με χωρά
Που όταν ήρθε η ώρα φύγαμε σαν τα πουλιά
Μόνο ένα αντίο κράτησα
Χωματόδρομος
Στην Μακρυνιτσα Πηλίου... μια Δευτέρα απόγευμα
All time classic
Σε μια παρέα συζητούσαμε εάν νιώθαμε την ανάγκη όταν ήμασταν μικροί για να μεγαλώσουμε. Η μία κοπέλα εξέφρασε ότι ποτέ της δεν ανυπομονούσε για αυτό. Ένας άλλος ανέφερε ότι θυμάται να το αναμένει πώς και πώς, απολαμβάνοντας ωστόσο το παρόν. Όταν έφτασε η δική μου η σειρά τους ανέφερα χωρίς δεύτερη σκέψη ότι ανυπομονούσα να μεγαλώσω για 3 λόγους:
Τακούνια. Ναι, καλά διάβασες. Οταν ήμουν δημοτικό θυμάμαι τον εαυτό μου να λατρεύει τα τακούνια. Πάντα φορούσα τα δικά της μαμάς μου (όταν έλειπε από το σπίτι εννοείται) και ένιωθα μια μικρή κυρία. Σημείωσε πως όπου πήγαινα είχα πάντα μαζί μου και μια τσάντα γεμάτη κραγιόν και μανικιούρ. Έτσι, μεγαλώνοντας ήθελα να φοράω τακούνια παντού, στη δουλειά, στις βόλτες μου κλπ.
Να βρω άντρα. Πάντα όταν έπαιζα με τις Barbie μου δημιουργούσα τον δικό μου κόσμο. Και στον δικό μου κόσμο, όλες οι Barbie ήταν καλοντυμένες για να βγουν ραντεβού με τον άντρα τους. Και κάπως έτσι φανταζόμουν κι εγώ τον εαυτό μου μεγαλώνοντας. Μια "μικρή" κυρία που θα εξερευνούσε τον κόσμο με τον άντρα της.
Το όνειρό μου ήταν να γίνω δασκάλα. Στα περισσότερα παιχνίδια που παίζαμε με τις φίλες μου είχα τον ρόλο της δασκάλας. Αυτός σίγουρα ήταν και ο πιο σημαντικός λόγος που ήθελα να μεγαλώσω. Λάτρευα τα παιδιά, αγαπούσα το σχολείο και μελετούσα πολύ για να μαθαίνω νέα πράγματα.
Εντούτοις, τώρα που μεγάλωσα και δεν είμαι πια μια "μικρή κυρία" , συνειδητοποίησα πως τίποτα από όλα αυτά που ονειρευόμουν δεν έγινε πραγματικότητα.
Τακούνια φοράω μόνο εάν τύχει να πάω κάπου και θέλω να είμαι ντυμένη καλά. Στη δουλειά και στις βόλτες μου φοράω συνήθως χαμηλά παπούτσια για να είμαι πιο άνετη.
Δεν βρήκα ακόμη τον άντρα που περίμενα με τόση ανυπομονησία να παντρευτώ.
Δεν έγινα δασκάλα, αλλά τουλάχιστον εργάζομαι σε ένα τομέα που με χαροποιεί και που σχετικά είναι κοντά σε αυτό που ονειρευόμουν.
Ωστόσο σήμερα συνειδητοποίησα κάποιες αλήθειες.
Τα τακούνια συμβολίζουν την γυναίκα που ήθελα και θέλω να αισθάνομαι μέσα μου. Τη γυναίκα που πρέπει να της δώσω χώρο και χρόνο για να βγει στην επιφάνεια. Τη γυναίκα που πάντα ήθελα να ήμουν.
Ο άντρας συμβολίζει το όνειρο που είχα από μικρό κορίτσι για να παντρευτώ. Δυστυχώς όμως, αυτό το αθώο κορίτσι αγνοούσε το κακό και τον πόνο που αυτό θα επέφερε στη ζωή της από άντρες που αγάπησε πολύ κι αυτοί είτε έπαιξαν μαζί της, είτε εξαφανίστηκαν, χωρίς καμία εξήγηση. Αλλά τώρα μπορώ να της σταθώ και να τη βοηθήσω να βρει το δρόμο της.
Η δασκάλα αντικατοπτρίζει την ανάγκη μου για να είμαι κοντά στα παιδιά, αλλά και την ανάγκη μου για οικογένεια. Μια οικογένεια που θα έχει στις ρίζες της την ασφάλεια, την εμπιστοσύνη, τη στοργή, την τρυφερότητα και την αλήθεια.
Εν κατακλείδι, ο στόχος μου για το 2026 είναι να νιώσω επιτέλους γυναίκα μέσα μου.
- Ejo
21.01.2026
Τσικνοπέμπτη στο Συκούριο