Masaya mong makikita, nakangiti na tila walang iniindang problema pero ni isa walang naglakas loob na alamin ang tunay na nararamdaman. Ano nga ba ang tunay na saloobin?
Panganay sa tatlong magkakapatid. Inaasahan ng mga magulang. Lahat nang pressure na sa kanya. “Gawin mo to.” “Gawin mo yan” “Kunin mo to.” “Wag yan.” panay sunod naman. “Pataasin mo grades mo, kundi ililipat ka namin!” “Ang baba nang grades mo! Patitigilin ka namin!” “Wag kang tamad! Kumilos ka!” “Wag kang magboboyfriend.” “Mag-aral ka mabuti” “Mahirap lang tayo. Wag kang umasta na mayaman tayo” “Tigilan moyang kaartehan mo!”
Grade 6 pa lang, panay ganyan na naririnig ko. Ganyan na pangaral sa akin. Sa bawat mali na nagagawa ko, kahit maliit at hindi gaanong kabigatan, panay sermon na kaagad inaabot ko. Naglaba ako, naghugas nang mga pinaglutuan, naglinis sa bahay at kwarto, nagbantay sa tindahan at nagkamali nang sukli. Nakulangan nang 2 piso. “Ne, kulang sukli mo saakin. di ba 16 lang?” “ Ay, ganun ho ba? eto po kulang. pasensya na po” “Sa susunod kasi aayusin mo pagbebenta at pagbabantay mo! Nung isang araw ka pa ganyan e. Nalipad na naman kasi utak mo.”
Isang pagkakamali sa hinaharap, ibabalik ang kasalanan sa nakaraan ? Lumaki ako sa ganyang paniniwala. Tama nga ba na ibalik ang nakaraang pagkakasala ? Ano yun? Hinanapan ka lang nang butas para mas lalong magisa? Paulit-ulit. Halos araw-araw. Kada may mali, maliit man o malaki. Mas malala kapag malaki at medyo mabigat ang kassalanan.
Yung kapatid ko na sumunod saakin, nagkaroon na nang girlfriend. Palaging umaalis sa bahay. Yung bunso kong kapatid nahilig na sa pagbabike at pagcocomputer. Ako? Nasa bahay, kapag linggo napunta sa simbahan pero pag-uwe ko, “Oh, gumala ka nanaman ? Di ka na nakakagawa sa bahay e.’
Ang ginagawa ko lang naman ay ang maglibang at magserve sa simbahan. Hanggang sa dumating sa point na pipili na ako nang kurso ngunit sila pa din ang nasunod. Wala e, sila ang magpapaaral saakin. Yung eskwelahan na papasukan ko, sila pa din sana ang pipili kung hindi lang ako nagpumilit at magloko na isa akong scholar kaya menos sa gastos. Pumayag sila pero nung nag-aaral na ako, isinusumbat nila saakin ito.
Hanggang sa nakilala ko yung nagpasaya saakin. Nagpabago nang takbo nang buhay ko. Nabawasan yung masasakit na sinasabi nila saakin nung nagkaboyfriend na ako ngunit hindi nagtagal nagkawalaan na kami nang mahal ko. Kaya heto, balik na naman sa dati. Mas ang hirap. Ang sakit.
Pakiramdam ko tuloy ako lang ang anak. Natutuwa sila sa kapatid ko na sumunod saakin kasi mahal na mahal daw nung girlfriend. Ako daw tatandang dalaga na . Itutuloy na lang daw nila yung pagrereto sa akin dun sa anak nang kaibigan nila.
Hanggang sa pagdating ba feelings ko , kailangan na hawakan nila at pigilin ? Kailan ba ako magiging malaya ? Nawala yung taong mahal ko dahil nadamay sya sa pakiramdam ko na dapat hindi sya madadamay. Lahat sila hawak ako sa leeg.
Kahit kailan, hindi ako pumalag sa kanila. Kahit kailan hindi ako nagsalita nang sama nang loob ko sa kanila. Yung luha ko na sa gabi lagi pumapatak, walang nakakaalam. Yung sakit na nararamdaman ko araw-araw , walang nakakaalam. Yung sama nang loob ko na si mahal lang ang nakapapagwala, nawala na.
Bakit ganito yung buhay ko? Bakit pakiramdam ko mag-isa na lang ako kahit ang dami nila sa paligid ko ? Bakit walang nagstay sa tabi ko ? Bakit walang nagtyatyaga ? Bakit ? Bakit ko nagagawang tumawa kahit na ang sakit sakit at ang bigat bigat na nang pakiramdam ko?
Bakit iba yung pinakikita ko sa madaming tao ? Inside out
pixelskylines
areudirty
jimmyeatworldofficial
kianamaiart
origamiaround