SF Kim-Noot-Nhong ในวันที่เธอไม่อยู่
ไม่สามารถติดต่อเลขหมายปลายทางได้ในขณะนี้…………….
…ฉันรู้ว่าตอนนี้เราอยู่ไกลกันมาก
…ฉันรู้ว่าตอนนี้มันยากมากที่เราจะได้เจอกัน
…ฉันรู้ว่ากำลังทำตัวเหมือนเด็กๆ
…ฉันรู้…แต่ในนาทีนี้ ความรู้สึกของฉันกำลังอยู่เหนือทุกเหตุผล อยากได้ยินเสียง อยากเห็นหน้า อยากได้รับอ้อมกอดและคำปลอบโยนของเธอ อยากฟังเสียงหัวเราะที่ทำให้ฉันรู้สึกมีกำลังใจเสมอ ฉันคิดถึงเธอ …คิมยอนคยอง…
“เฮ้ นุช” เสียงที่คุ้นหู มาพร้อมกับอ้อมแขนที่กอดคอฉันอย่างคุ้นเคย
เปล่า…ไม่ใช่คนๆนั้นที่ฉันกำลังคิดถึงหรอก
แต่เป็นคนที่อยู่ข้างๆฉันมาตลอด คนที่ผ่านวันที่ดีที่สุดและวันที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตมาด้วยกัน คนที่พร้อมจะให้ฉันซับน้ำตาบนไหล่ของเขาได้เสมอ
“พี่หน่อง…มีไร จะไปกันแล้วเหรอ” หันไปถามคนข้างๆ ที่กำลังยักคิ้วให้ฉันอยู่ยิกๆ
“ใช่ดิ รถจะออกแล้วเนี่ย มายืนเหม่ออะไรตรงนี้ ไปได้แล้ว” ว่าแล้วก็ลากฉันไปขึ้นรถทั้งที่กอดคออยู่อย่างนั้น เคยคิดบ้างไหมว่าน้องจะเจ็บ นี่เรายังต้องแข่งอยู่นะ
เรากำลังจะมุ่งหน้าไปสนามบินเพื่อบินไปญี่ปุ่น สนามแข่ง WGP2017 ของเรา ในสัปดาห์ที่ 2 แต่จะต้องเปลี่ยนเครื่องที่โปแลนด์ ซึ่งทีมเกาหลีใต้ก็กำลังจะไปแข่งต่อที่โปแลนด์ ดูจากเวลาแล้วน่าจะถึงใกล้ๆ กัน
แค่อยากถามว่าเราจะมีโอกาสได้เจอกันที่สนามบินไหม แต่ไม่ว่า Line, Whatsapp หรือข้อความไหนๆ เธอก็ไม่ตอบ ฉันเลยตัดสินใจโทรไป ทั้งๆที่รู้ว่าผลจะเป็นแบบนี้ และรู้ด้วยว่าถึงจะติดต่อได้ โอกาสที่จะได้เจอก็เป็นไปได้ยาก แต่ฉันก็ยังอยากจะลอง เพราะในสมองฉันตอนนี้มันคิดถึงแต่เธอ
รู้บ้างหรือเปล่าว่าฉันกำลังคิดถึงและต้องการเธอที่สุด
“เหม่ออีกละ เป็นไรเนี่ย จ้องแต่มือถือตั้งแต่บนรถละ คิดเรื่องแข่งหรือคิดเรื่องใคร หา ” พี่หน่องเอาศอกมากระทุ้งฉันเบาๆ พร้อมกับบ่น
ตอนนี้เหมือนฉันจะมีสติแค่ครึ่งเดียว ฉันไม่แน่ใจว่าเรามานั่งอยู่ในร้านกาแฟที่สนามบิน เพื่อรอเวลาขึ้นเครื่องตอนไหน ไม่รู้ว่าตัวเองสั่งกาแฟอะไรไป แถมยังไม่สนใจ ปล่อยทิ้งไว้จนเย็นชืด ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพี่กิ๊ฟที่นั่งอยู่ตรงข้ามลุกออกไปคุยกับพวกน้องๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่
“ก็คิดเรื่องแข่งนั่นแหละ” พี่หน่องทำหน้าเหมือนเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ฉันเลยต้องอธิบายยาวขึ้นอีกหน่อย
“ สนามแรกเราทำผลงานได้ไม่ดีเลย ถ้ายังเป็นแบบนี้เราแย่แน่ คนที่เชียร์อยู่ก็คงผิดหวัง สนามที่ไทย เขาจะยังอยากมาเชียร์เราอยู่ไหม แล้ว… ” ไปๆ มาๆ กลายเป็นฉันพรั่งพรูสิ่งที่กำลังกังวลออกมาจนหมด ซึ่งฉันไม่กล้าแสดงออกเพราะกลัวจะทำให้คนอื่นหมดกำลังใจไปด้วย โดยเฉพาะน้องๆ
“ พอๆ พอเลย ฟุ้งซ่านไปถึงไหนละ ไม่สมเป็นแกเลย เราผ่านอะไรมาเยอะแยะ แย่ยิ่งกว่านี้ก็เคย เรื่องเก่ามันผ่านไปแล้วทำอะไรไม่ได้ อนาคตก็ยังมาไม่ถึง กังวลไปก็ไม่ได้อะไร ทำวันนี้ให้เต็มที่ก็พอ พี่เชื่อว่าคนที่เชียร์เราอยู่เขาจะเห็น … เลิกทำหน้าเป็นตูดแบบนั้นได้ละ มานี่ถ่ายรูปกัน ”
“Enjoy life today, because yesterday is gone and tomorrow is never promised”
สมกับเป็นพี่เสือ จัดแจงถ่ายรูปเสร็จ ก็อัพโหลดลงอินสตราแกรม พร้อมคำคมเลือดอาบ แฟนคลับกดไลก์กันแทบไม่ทัน
และพี่หน่องก็ยังคงเป็นพี่หน่อง ที่ไม่ว่าจะล้มสักกี่ครั้งก็จะลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว กระตุ้นทุกคนในทีมให้กลับมามีกำลังใจอีกครั้ง ฉันคิดไม่ออกจริงๆ ว่าถ้าตรงนี้ไม่มีพี่หน่องจะเป็นยังไง ..ฉัน..จะเป็นยังไง
ฉันหันไปมองหน้าพี่หน่อง อยากจะบอกเหลือเกินว่าขอบคุณ ก็เห็นว่าเขากำลังมองฉันอยู่ก่อนแล้ว เรายิ้มให้กันนิดๆ ก่อนจะหัวเราะออกมา แล้วค่อยๆ ดังขึ้นๆ หัวเราะให้กับความฟุ้งซ่านของฉัน หัวเราะให้กับความผิดหวังในวันนี้ หัวเราะให้กับความโชคดีที่เรายังมีกัน
ถ้าเธอคนนั้นคือ My Best Friend คนที่อยู่ข้างๆ ฉันตอนนี้ก็คือ My Best Buddy ตั้งแต่เมื่อไหร่นะที่เราสองคนไม่ต้องพูดอะไร แค่มองตาก็รู้ใจ แค่ได้ยืนด้วยกันในสนามก็อุ่นใจ แค่มีเรากับทีมของเรา …Our Best Team… ฉันยังจะต้องกลัวอะไร
“ ฉันจำได้ว่าตอนแข่งก็ไม่มีใครโดนบอลอัดหน้านะ หรือว่าเสียใจจนเพี้ยน ลุกได้แล้ว ใกล้เวลาขึ้นเครื่องละ อายเขาไหมเนี่ย หัวเราะจนคนมองทั้งร้าน ” พี่กิ๊ฟที่คงจะทนให้เราสองคนทำให้ทีมขายหน้าไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้วรีบเดินมาเรียกให้ไปเตรียมตัวขึ้นเครื่อง ถึงแบบนั้นพวกเราก็ยังอดหัวเราะไม่ได้อยู่ดี
ที่จริงไม่ใช่ว่าตอนนี้ฉันจะลืมว่ากำลังคิดถึงคนบางคนอยู่หรอกนะ เพียงแต่พอลดความกังวลเรื่องการแข่งลงไปบ้าง ก็ทำให้ฉันทุรนทุรายน้อยลง เหตุผลอะไรที่มันเคยมีอยู่แต่ซึมเข้าสมองไม่ได้ก่อนหน้านี้ ตอนนี้ก็เข้าใจได้มากขึ้น
คิดถึงเจ้าของดอกลิลลี่ที่ฉันบรรจงแพ็คใส่กระเป๋าเป้อย่างดีก็ทำให้ฉันยิ้มออกมา และอดที่กระชับสายเป้ให้แน่นขึ้นอีกนิดไม่ได้ ถึงตอนนี้ตัวจะอยู่ไกล แค่รู้ว่าใจเรายังใกล้กันก็พอแล้วนี่นะ
“ คนที่ไม่ใช่แฟน ทำแทนทุกเรื่องไม่ได้ ” ฉันสะดุ้งนิดๆแล้วหันไปทำตาโตใส่พี่หน่องที่อยู่ๆ ก็เดินมาร้องเพลงข้างๆ กำลังจะอ้าปากถามว่าอะไร ก็โดนขัดซะก่อน
“ หยุด แค่มองตาแกฉันก็เห็นไปถึงตับไตละ เสียใจด้วยนะที่แถวนี้มีแต่เฮียหน่อง ไม่รู้ว่าพอจะแก้ขัดแทนคิมโอปป้าได้ไหม “ แค่พูดไม่พอ ยังทำหน้าทะเล้นล้อเลียนฉันอีก
“ อะ..อะไร พูดอะไรของพี่เนี่ย “ ฉันโวยวายตะกุกตะกักเพื่อกลบเกลื่อน ให้ตายเถอะ ตอนนี้หน้าฉันจะต้องแดงแน่ๆ
“ มันน่าน้อยใจนะเนี่ย อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน มีอะไรเราก็คอยปลอบใจ ยังไปคิดถึงคนอื่น เนอะกิ๊ฟเนอะ “ พูดแล้วก็เดินแซงไปหาพี่กิ๊ฟที่เดินอยู่ข้างหน้า
“ ไม่ใช่อย่างน้านนน ” ฉันตะโกนตามไป
“ สงสัยจะติดใจกิมจิ จนลืมส้มตำปลาร้าแล้วม๊างงง “ นั่นก็รับมุขกันดีเหลือเกิน สมเป็นเพื่อนรักกันจริงๆ นี่มีใครคิดจะสนใจฟังที่ฉันพูดบ้างไหมเนี่ย
“ โอ้ย พี่สองคนไปกันใหญ่แล้ว “ ฉันรีบสาวเท้าเพื่อตามสองคนนั้นให้ทัน แต่ทั้งคู่ก็ยังคงพยักพเยิด นินทาฉันต่อหน้าแบบไม่แคร์สื่ออยู่สองคน
โอเค ฉันยอมแพ้ เอาที่พี่สบายใจเถอะค่ะ หนีไปหาพวกน้องๆ ดีกว่า เด็กๆ ที่น่ารักจะไม่ร้ายกับเจ่เจ้ เหมือนคุณป้าสองคนนี้ใช่ไหม ฮือออ //.
[[ สั้นสมชื่อค่ะ 555 ฟิคตามใจ ไหลไปตามฟีลลิ่ง ไม่มีโครงหรือพลอตใดๆทั้งสิ้น แค่เป็นความรู้สึกส่วนหนึ่งของเราที่อยากบอกว่าพวกเขาคือทีมที่ดีที่สุดสำหรับเราเสมอ
คิดว่าจะดราม่าล่ะสิ เสียใจด้วยจริงๆที่จบแบบนี้ และขอโทษที่เราไม่มีเงินจ่ายค่าตัวพี่ยอน ไว้แก้ตัวคราวหน้าเนอะ ฮี่ๆ ขอเวลาไปกู้ไอดีในเด็กดีก่อนนะคะ แล้วจะลองเขียนเรื่องยาวบ้าง ]]
2087
germansingergirl
jbbartram-illu
titsay
janainaart
