gerginim ve korkuyorum. birisinin bana ne yaptın demesinden korkuyorum
çünkü bir şey yapmadım ve yalan söylemek korkutucu geliyor. düzenli olarak yalan söylüyorum ve insanların artık bunu fark ettiklerini düşünüyorum ve benim hakkımdaki fikirlerinin değişmesi beni üzüyor ve korkutuyor. onlara etkilemek istiyorum, ileride iş imkanı kazanmak istiyorum
eğer hiçbir şey yapmamış gibi gözükmekten korkuyorsam neden şuan başlayamıyorum. mantıksız
mantıklı. eğer işe başlamazsam iş hakkında düşünmem, kendi dikkatimi dağıtabilirim ve böyle bir şekilde aktif olarak kaygı hissetmem
ama pasif olarak kaygı hissetmeye devam ediyorum ve bu günlük yaşamımdaki her hareketime yansıyor. insanlarla konuşmayı bırakıyorum ve sonra bunun için de endişeleniyorum
peki bütün bunların şuan farkındaysam neden hala aynı noktadayım. sadece bu yazıyı yazarak bile kendi dikkatimi dağıtıyorum
beni acı ve stresten bu kadar korkutan şey ne
başım dönüyor ve her yerim ağrıyor, huzursuzum
kendi geçmişimle ve yaptığı hatalarla yüzleşmem gerek
hayır, o benim. kendimi görmem gerek
bu hataları yapan da benden başkası değil
kusurlu bir insan olduğumu anlamalıyım ki onu affedebileyim
başka insanların kusurlarını kapatırken, onlara anlayışla davranırken kendime neden bu kadar acımasız davranıyorum? çünkü kendimi çok yukarıda görüyorum
olmak istediğim kişi ve olduğum kişi uyuşmuyor ve ben bundan o kadar nefret ediyorum ki olduğum kişiyi kendi algımdan yok ediyorum
ben kendimi gördüğüm kadar düzgün bir insan değilim, başkalarını kandırıyorum, yalan söylüyorum ve çalışkan değilim. böyle olmayı çok isterdim ama bu ben değilim
yaptıklarının sorumluluğunu üstleniyorum
beraber kendimizin daha iyi bir haline gelebiliriz
benimle bu yola çıkar mısın