Minik tırtılıma 🐛

Geleceğini biliyorum 🫶🏻

[miniktirtilim]

06.07.2025

Annemle yavaş yavaş tabularımızı yıkıyoruz. Birbirimize daha yakınız gibi hissediyorum onunda benim de içimde binlerce birikmiş şeyler var ama o kadar aynıyız ki ikimiz de birbirimizden adım bekliyoruz. Bazen bazı konularda göz göze geliyoruz gözlerimizle konuşuyoruz ikimizin de konuşmaya cesareti yok. 5 veya 6 ay sonra gidiyorlar taşınıyorlar araya bayaa mesafe girecek onlar Anadolu yakasında biz Avrupa yakasında olucaz. Eskiden de taşınma mevzusu konuşuluyordu ama hiç ciddiye binip gündem olmamıştı. Şimdi net herşey ciddiye bindi. O kadar koyuyor ki gitmeleri aynı evde olmasak bile annem babam kardeşim alt mahalledeydi onlara 5 dakikalık mesafede olmak bile bana iyi geliyordu hep yanı başımda hissediyordum babam hasta olunca koşup gidebiliyordum hemen veya özlediğimde saat gün fark etmeden gidebiliyordum. Şimdi o 5 dakikalık mesafe bir veya iki saate çıktı. Onlar gidince kendimi çok yanlız ve kimsesiz hissedicem. O ev doğduğum büyüdüğüm güldüğüm ağladığım çocuk olduğum ailemle çatıştığım evlenip çıktığım ev satılacak başkasının evi olacak. Gözümde canlanıyor annemin babamın eşyaları götürürkenki halleri o evi bomboş görmek bilmiyorum yani Bi Beton yığınına bu kadar duygusal bağlanmam ama annemlerin gitmesine mi yoksa o evin satılmasına mı üzülüyorum bilmiyorum düşündükçe canım acıyor. Çok ağlıyorum aklıma geldikçe annem geçen eşime babası için gelir beni sevmiyor demiş üzüldüm. Sevgimi hissettiremiyorum oda aynı şekilde bana hissettiremiyor ikimizin arasında da hep bir duvar hep bir mesafe ama biliyorum bi gün oturup konuşucaz karşılıklı ağlaya ağlaya konuşucaz umarım o konuşmadan sonra herşey sil baştan başlar. Canım annem seni gerçekten çok seviyorum gerçekten.

[miniktirtilim]

03.01.2025

Selam...

Bu post buraya yazacağım son post. Çünkü artık bişeyleri akışına bırakma kararı aldım. 2019 yılında pco olduğumu öğrendiğim zaman doktoruma ilk sorduğum şey " evlendiğim zaman çocuğum olacak mı " oldu. Doktorum kadın bir doktordu ve olabilir de olmayabilir de diyerek beni ikilemde bıraktı. O zamanlar eşimle sevgiliydik ve ilişkimizin ilk zamanlarıydı. Hiç unutmam hastaneden çıkıp bir banka oturdum ve eşimi aradım ayrılmak istediğimi çünkü benim çocuğumun olmayabileceğini söyledim ağlayarak. Oda bana saçmalama çocuk için mi beraberiz biz dedi olmazsa olmasın Bi kedi alırız dedi ve ayrılmayı kabul etmedi. (kedi aldık) Benim acaba çocuğum olacak mı düşüncem o zaman başladı aslında. Sonrası malum evlilik çocuk düşünmeme bilmem ne derken bir kanalımın kapalı olduğunu öğrendik ve 2023 yılının sonlarında bizim hastane süreçlerimiz başladı. İlk olarak şu kararı aldım ne olursa olsun kadın doktor istemiyorum çünkü gerçekten çok acımasız oluyorlar. Ameliyat oldum iğneler oldum ilaçlar kullandım iğneden korkarken kendimi kendi kendime iğne vururken buldum vs vs vs. Doktorum çocuğun olur dedi olmazsa aşılama tüp bebek senin için yüzde yüz sonuç dedi. Çok yoruldum bazen kendi kendime sinir öfke nöbetleri geçirdim bağırdım çağırdım ağlamaktan ağzım yüzüm şişti. Ama insanlarla yüz yüze geldiğim zaman her zaman güldüm. İçim çok kan ağladı ne fırtınalı süreçler yaşadım içimde. Ama hep güldüm eğlendim. Geriye baktığım zaman geçen koskoca 2 sene görüyorum şimdi biri bana 2 sene dese derim aman o ne hemen gelir geçer kısa bir zaman gelir bana ama şunu anladım ağladığı bir gece insana hiç bitmeyen bir gece gibi gelir kayıplar yaşadığı gün asır gibi gelir bana da öyle oldu 2 yıl bana 24 yıllık hayatımın en uzun yılı geldi. Ama artık herşeyi serbest bırakıyorum. Bişeyi ne kadar istersen bu hayatta senin sınandığın şey o oluyor. Buna kimi karma diyor kimi kader kimi imtihan. Bende kaderime karmama imtihanıma en önemlisi ne olursa olsun Allah'tandır deyip boyun eğiyorum. Kainattaki kusursuzluk asla tesadüf değil herşey Allah'ın bir eseri ve onun kusursuzluğu onun mükemmelliği. Bende artık herşeyimi duygularımı düşüncelerimi mutluluğumu üzüntümü beklentimi neyim var neyim yok Allaha bıraktım. Çünkü biliyorum ki her zaman en iyisini en hayırlısını o bilir. Dediğim gibi bu benim buraya yazdığım son post. Taa ki anne olduğumu öğrenene kadar. Ondan sonra buraya sadece onu yazacağım...

Hoşçakal günlüğüm mutluluğum üzüntüm...

[miniktirtilim]

31.10.2024

2025'e son 2 ay. Zaman o kadar hızlı geçiyor ki. Oturup bu yılın değerlendirmesini yaptım düşündüm hayatımdaki inişleri çıkışları mutlulukları üzüntüleri. Beni mobingleyen şirkete istifayı bastım üç günlük kamp yaptım dil kursuna başladım arkadaşlarımla zaman geçirdim ameliyat oldum konserlere gittim. Bu yılın ortalarına kadar bir işim vardı. Asla dediği herşeyi yapıyor insan. Asla işten çıkamam evde duramam dediğim günleri hatırlıyorum ve 5 aydır evdeyim. Çok tutarsız bir insan gibi hissediyorum bazen. Kocamı çok seviyorum hayatımda keşke dediğim hiçbirşey yaşatmadı bana ne istersem o saniye oldu. Meraktan elimi bi şeye sürsem incelesem beğendin mi hemen alalım dedi. Sebepsiz kaprislerimi öfke patlamalarımı çok güzel yönetti. Mecbur değildi ama hepsine katlandı. Evlilik böyle bişey sanırım. Bu sene bazı insanların samimiyetini bazı insanlarında samimiyetsizliğini gördüm gerçek dostum olanlar aslında gerçek dostum değilmiş beni tanımayan insanlarmış. 2019'dan beri Bi erkek arkadaşım var beraber çok güldük çok ağladık düştük birbirimizi kaldırdık. Geçen gün beni aradı kankam sana bi haberim var ama üzülme dedi bende otomatikman birisine bişey oldu sandım noldu dedim bizim çocuğumuz olacak dedi. O saniye Bin yerime bıçak darbesi aldım. Üzüldüğüm nokta onun baba olması değil onun mutluluğuyla benim mutsuz olacağımı düşünmesiydi beni çok iyi tanıyan birisinin beni bencil başkasının mutluluğuyla mutsuz olacak biri olarak görmesiydi. İnsanlar empati yapmaya çalışırken bazen çok acımasız oluyor. 2 yıldır çocuk sahibi olmak için uğraşıyorum o evlenir evlenmez çocuk sahibi oldu bunu söylerken içimde Bi burukluk olur diye düşünmesini anlıyorum ama bunu söyleme tarzı yanlış. Bu yıl içinde anneme bir adım attım onu sevdiğimi söyledim. Oda karşılık verdi. Seni seviyorum kızım demesi için benden mi adım beklemesi gerekiyordu ben onun çocuğuyum. Babamı çok seviyorum bu sene çok hastalandı ameliyat vs oldu e yaşlandıda artık ölmesinden korkuyorum babasız kalmaktan korkuyorum babam duygusal bi insan hayat ona güzel davranmadı çok yıprattı. İnşallah bi gün ona da sarılıp onu çok sevdiğimi söylicem. Doktora gitmeyi bıraktım kendime yöneldim dil kursuna gidiyorum yürüyüş yapıyorum kendime zaman ayırıyorum kendimi iyileştirmeye çalışıyorum ben bu hayatta herşeyin zamanı olduğuna inanıyorum çünkü bi tohumu toprağa ektiğin zaman hemen Bi çiçek çıkmıyor sonuçta bir zaman gerekiyor bende öyle herşeyi zamana bıraktım işimi çocuğumu herşeyi zamana bıraktım bi gün gelcek nasibim beni bulacak. Yani çok şey yazmak istiyorum aslında aklımda çok şey var da kelimeleri toparlayamıyorum herşey kafamda parça parça bir araya getiremiyorum kafam her zaman çok dağınık. Şunu söyleyip postu kapatıyorum.

SEVGİLİ HAYAT BANA KOCAMA KEDİME ANNEME BABAMA KARDEŞİME ÇOK GÜZEL YILLAR ÇOK GÜZEL YOLLAR ÇİZ HAYATIMIZ HER ZAMAN GÜZEL GEÇSİN GÜZELLİKLER İÇİNDE YAŞAYIP GİDELİM BEKLENTİLERİMİZİ ÇOK GECİKTİRMEDEN BİZE SUN. 🙏🏻✨

[miniktirtilim]

24.10.2024

Şu hayatta evlat oldum torun oldum abla oldum teyze oldum hala oldum yeğen oldum gelin oldum yenge oldum eş oldum. Bi anne olmadım.

[miniktirtilim]

18.10.2024

Bu aralar kendimi hep boşluğa dalarken buluyorum.

[miniktirtilim]

06.09.2024

Bazı şeyleri kambur gibi sırtımda taşımaktan yoruldum. Annemle olan içsel savaşımı bitirmek istedim. Çünkü eşimin dediği gibi annem gibiydim birimizden birinin adım atması gerekiyordu. O adımı attım 24 yıllık hayatımda çocukluğumdan beri ilk kez anneme seni seviyorum dedim oda attığım adıma karşılık verdi. Seni içimde affediyorum anne kendince haklı sebeplerinden dolayı gösteremediğin sevgini affediyorum. Beni korumak için bağırmalarını çağırmalarını affediyorum. Umarım sende benim farketmeden yaptığım hataları farketmeden seni üzüp kırmalarımı affedersin. Seni seviyorum demekle yetindim elimden bu kadarı geldi duvarlarımın bi kısmını yıkabildim ama seni çok seviyorum.

[miniktirtilim]

06.09.2024

Uyandım Güzel bir kahve demledim sigaramı yakıp balkona oturdum. Bugün birinci sınıflar okula başlıyor. Şansa evim ve okuduğum ilk okul karşı karşıya okuduğum sınıfın penceresine bakıyor balkonum. O zamanları düşünüyorum. O kadar iğrenç bir hafızam ve bilinç altım var ki iyi güzel şeyleri nadiren hatırlarken kötü olayları travmaları her an en ufak şeyde tetikliyor. Ben okula başladığım zaman kardeşim 1 yaşındaydı şuan 18 yaşında kossskoca 18 sene öncesi. Annem o yağmurda kardeşimi bebek arabasına koyup beni okula götürürdü okuldan alırdı bazen çok soğuksa evde bırakırdı koştur koştur giderdik. Her zaman bakımlı herşeyi tam bir öğrenciydim hiç geç kalmadım hiç beslenmem eksik olmadı hiç yarım ödevle kitapla okula gitmedim. Bu benim ileriki yaşlarıma da yansıdı yıllarca çalıştım her zaman işime erken gittim iş saati içinde tüm işlerimi yaptım hiç yarım işle işten çıkıp eve gelmedim. Neyse çocukluğum boyunca herşeyim tamdı bir sürü oyuncak bir sürü kıyafet ne istesem o an oluyordu evin ilk çocuğu ailemin ilk torunuydum tüm ilgi alaka benim üzerimdeydi o zamanlar babannemler bizimle yaşıyordu annem birine sinirlense acısını benden çıkarıyordu. Birine kızsa beni döverdi azarlar surat yapardı. Ama ben çocuktum bağırışa dayağa değil sevgiye sarılmaya ihtiyacım vardı. Bazen düşünüyorum farklı evde yaşasak sevgisini daha mı iyi gösterirdi diye şuan ki iletişimimiz daha mı iyi olurdu. Bi keresinde anneme senin gibi Bi anne olmicam demiştim üzülmüştü geçen günde Bi Kahvaltıda eşim benden bahsederken annesinde sevmediği huylar var ama farkında olmasa da o huyların aynısı ondada var dedi. O an korktum çünkü annem kendi travmalarını bana aktardı sevgi görmedi oda göstermedi kimse ona sarılmadı oda bana sarılmadı öpmedi ya bunları bende kendi çocuğuma aktarırsam dedim sevgisiz büyürse sorunlarını kendi çözmeye çalışırsa yanlız başına ağlarsa dedim. Ama kendime de söz vermiştim benim çocuğum böyle büyümeyecek diye çocukken saçlarım çok güzeldi upuzun bakımlı gürdü. Annem örerdi. Bi gün lisedeyken anneme saçımı ör demiştim aman çocuk musun deyip başından atmıştı ama kardeşinin kızının saçlarını örmüştü. O olayın üstünden kaç yıl geçti asla unutmam ondan sonra belki 10 sene sonra ilk defa ameliyata girerken ördü saçımı işte insana böyle oluyor ya çıkamazsa ya ölürse duygusu Onun üzüntüsü travmasımı bilmiyorum ama o gür saçlarım öyle bir dökülmeye başladı ki yer yer açılmalar oldu öylesine dokunsam yüz tel saçım dökülüyor. Eski zamanların bana yapılan haksızlıkların esirgenen sevginin etkisinden çıkamıyorum yıllar geçti evlendim hala diyorum neden neden kimse bana sarılmadı neden kimse beni öpmedi neden kimse büyüdüm diye saçımı örmedi bu duygular düşünceler hep kendini tetikleyip kafamın içinde dönüp duruyor. Evlendikten sonra evden ayrılınca değerlendim annem güler yüzlü hal hatır soran gelip gidince sarılıp öpmeye yer arayan bi insan oldu tamam o oldu da benim içimdeki boşluk nolcak o kadar yüksek sağlam duvarlarım var ki yıkamıyorum annem gibiyim Konu nerelere geldi işte aklım böyle en ufak şeyde bunları düşünmeye başlıyor ondan sonra gündelik rutin hayata devam.

[miniktirtilim]

31.08.2024

En yakın arkadaşım kardeşim kankam hamile.

Teyze oluyorummmmm

[miniktirtilim]

25.08.2024

İyi miyim

[miniktirtilim]

20.08.2024

Çoook eskilere gidiyorum bugün. Annemi babamı dedemi babannemi çok özlüyorum hepsi hala hayatta hepsiyle bugün telefonda konuştum ama ben eski hallerini özlüyorum babam sabahları işe gitmeden önce annemle beni öperdi o işe gidince ben yatağımdan çıkar annemin yanına yatardım uyurduk daha doğrusu annem uyurdu ben uyanınca tekrar uyuyamazdım hala öyleyim sonra annem uyumicaksan kalk derdi gidip çizgi film açıp izlerdim annem uyanırdı kahvaltı yapardık beni anaokuluna bırakırdı akşam alırdı babam gelirdi yemek yerdik yaz tatillerinde babannemle dedemin yanına giderdim ben gelicem diye dedem hep karpuz ekerdi küçük karpuzlar olurdu yerdik babannem hep beni kaynar suyla yıkardı o yüzden hiç onun yıkamasını istemezdim. Dizine yatınca hep saçlarımı okşardı bakardı bit varmı diye hiç bitlenmedim. 24 yaşındayım hala aynısını yapar. Dedemle babannem bana çok düşkün yaz tatili bitip eve dönünce üçümüz sarılıp ağlardık hala ağlarız. Eskiyi özlüyorum bazen diyorum neden büyüdüm keşke hep 7" yaşında kalsaydım hafta sonları ilk dedemle ben uyanıp şirinler izleseydik kış olsaydı dedem sobada et pişirip bana yedirseydi. Şimdi herşeye sahibim kendime ait bir ev sadık ve çok seven bir eş hep hayalini kurduğum kedim ama yine bi yerlerde bişeyler eksik gibi ne kadar mutlu olursam oluyim sanki hayat bi yerde bişeyleri eksik bırakıyor gibi ne olduğunu da bulamıyorum annemle babamla yabancı gibi hissediyorum onları çok seviyorum ama hiç sarılmıyoruz hiç öpüşmüyoruz ortada hiç sebep yok ama soğuğuz hiç bişey gelmiyor içimden ben büyümek istemiyorum eskiden yaşımı büyütürdüm şimdi küçültmek istiyorum ama 7 yaşındayım desem kim inanır.

[miniktirtilim]

19.08.2024

Bi kaç saat önce doktordan çıktım. Şuan bi parkta bankta oturup sigaramı içiyorum. Oturmak zorunda kaldım çünkü bayılmak üzereydim. Düşünüyorum nereye kadar gidecek böyle daha kaç kez doktora git gel yapıcam kaç kere sevinçli ümitli gidip mutsuz umudum kalbim kırık çıkıp eve gelicem. İnsan gerçekten ulaşamadığı şeyin delisi olurmuş. Çocuğu olanlara bakıyorum yine bazı şeylerden mutsuz hayatlarına devam ediyorlar. En büyük zenginlik sağlıkmış para verip alamıyorsun. Kaç binlerce param gitti. Zamanım gitti. Hevesim gitti. Ama hala istediğim sağlığı çocuğu satın alamadım. Kendimi bazen çok güçsüz çok bitkin hissediyorum ölsem hepsi bitip gidecek gibi hissediyorum ama ölmekten de korkuyorum ailemden kopmaktan canımdan çok sevdiğim hayat arkadaşımı geride bırakmaktan çok korkuyorum ruhsal olarak kendimi hiç iyi hissetmiyorum her yanım hamile insanla dolu süreçleri anlatıyorlar yok midem bulandı çok kötü çok zor suratlarına karşı nankörler diye bağırmak istiyorum ben o bulantı için o sizin dediğiniz kötü süreç için bıçak altına yattım demek istiyorum ama diyemiyorum sadece tadını çıkar bak Bi süre sonra çocuğun kucağında demekle kalıyorum. Allahım asla isyan etmiyorum sadece bekliyorum biliyorum bu bi sınav ve sınavın sonunda sen bizi en güzel şekilde ödüllendireceksin ama bazen diyorum tamam değil mi bitmedi mi hala sonra diyorum sus ağzından yanlış bir kelime çıkar isyan etmiş olursun bu kadar sabrın boşa çıkar. Sadece bekliyorum. Olacağına hep inanmak istiyorum kendimi teselli ediyorum gecikiyorsa güzelleşir diye. Allahım ne olur bizi daha fazla bekletme sana inancımız tevekkülümüz sonsuz lütfen sana yalvarıyorum mükafatını ver artık.

[miniktirtilim]

27.07.2024

Geçen gün doktorum ne karar verdiniz tüp bebek konusunda dedi. Bende siz bana normal koşullarda çocuğun olmayacak diyene kadar ben normal koşulları tercih ediyorum dedim. Oda ben sana öyle bişey söylemem olacak normal ama süreç uzun olabilir yorulabilirsin dedi. Benim için fark etmez dedim. Çok net çok kararlıydım. Bir hafta boyunca ilaçlarımı düzenli kullandım eşim şehir dışındaydı kendimi dinleme fırsatım oldu kendimle çok konuştum gece sabahlara kadar uyumadım kendi kendime konuştum kendi kendimi dinledim her gün dua ettim her gün yalvardım allahım lütfen bir işaret diye küçücük bir işaret bekledim. Bugün kontrolüm vardı doktorum istediğimiz yerde istediğimiz büyüklükte bir yumurtan var çok güzel dedi. Ben yine her zamanki gibi elim ayağıma dolaştı çok heyecanlandım doktorun yanından çıkınca bekleme odasına oturdum biraz ağladım biraz güldüm mutluluk endişe korku hepsini aynı anda hissettim yüz binlerce kez Allaha şükrettim teşekkür ettim çok tuhaftı çok mutluydum çünkü dualarıma karşı küçük bir işaret geldi endişe ve korkum yine geçen seferki gibi olmaması. Doktor haklı çünkü yoruldum belli etmesem de artık ayaklarım geri geri gidiyor bu hayatta en nefret ettiğim şey belirsizlik içinde yaşamak sonunun ne olacağını bilmiyorum çok korkuyorum buraya her zaman girip bişeyler yazmıyorum girip yazdığım zaman herşeyi baştan okuyorum hepsinde göz yaşım var. Kendime söz veriyorum bundan sonraki yazdıklarımda da göz yaşları olacak. Ama mutluluk göz yaşları 🍃

[miniktirtilim]

23.07.2024

Ölüm ile yaşam arasında bir çizgideyim

[miniktirtilim]

10.07.2024

Tam kafamda herşeyi bitiriyorum herşeyi akışına bırakıyorum. Sonra birisi veya birileri çıkıp yine herşeyi beynimde kafamın içinde topluyor biriktiriyor. Üzülme senin de olur merak etme sende yaparsın bi tane e yap Bi çocuk neyi bekliyorsun lafları nefret ediyorum böyle insanlardan hayatıma dahil olmak isteyen kişilerden çok yaralanıp çok üzülüyorum çok kırılıyorum. Kuzenim doğum yaptı çok güzel bi bebeği oldu. Liya ismi hep aklımda olan bi isimdi kızım olursa adını liya koyarım diyordum ama liya isminin bi bebekte olması liya isminin vücut bulması beni çok duygulandırdı çok sevindim çok güzeldi. Bu doktor hastane süreçleri belli etmesem de beni çok yoruyor bazen diyorum neden büyüdüm. Keşke taaa en başa dönsem annem babam dedem babannemin küçük kızı babamın küçükken sevdiği gibi ilk göz ağrı olsam geceleri onlarla uyurdum yine yatsam ikisinin koynundan çıkmasam gölgeleri hiç eksilmese üstümden günahsız kedersiz herşeyden bi haber olsam uyusam uyansam ama maalesef yaşım 24 oldu. İnsanlar bu sorularıyla bana sık sık ayıp ediyorlar ama ben ayıp edene her zaman ayıp olmasın diye susuyorum göz yumup alttan alıyorum bu sessiz kalıp alttan alışlarımın bi bedeli oluyor. İçime attığım her şey kartopu gibi yuvarlanıyor yuvarlanıyor üzerime düşüyor sonra ben onun altında kalıp yine sil baştan paranoyak şekilde düşünmeye başlıyorum. Sonra bazen uykumdan uyanıp ağlıyorum uyanıp boş kalınca ağlıyorum oturup ağlıyorum kalkıp ağlıyorum hep ağlıyorum sonra kusuyorum. Uzun lafın kısası insanlar konuşmayı sever pervasızca patavatsızca konuşur ama karşısında olan insanda bıraktıkları izden haberleri olmaz. O yüzden konuşmam insanları kırmamak üzmemek için

[miniktirtilim]

01.06.2024

Annem her hatamda kızardı. Kızdığı zamanlar bende kızdığı için kızardım. Hep derdi ki şimdi beni anlamazsın neden kızıyorum neden bazı şeylere izin vermiyorum şimdi anlamazsın beni anlaman için anne olman lazım anne olunca anlarsın beni anca derdi hala anne olmadım olmaya çalışıyorum ama tek kalıp oturup düşününce tam da annemi anladığım yerdeyim. Değil anne olmak anne olmaya çalışmak bile güçlü dayanıklı olmakmış sabretmekmiş can ne kadar tatlı olsa bile hiç düşünmeden anne olma umuduyla bıçak altına yatmakmış anne olmaya çalışırken anladım annemi anne olmasam bile anaç hislerim çok yüksek ve tahminimce eşine duyduğun aşktan annene babana kardeşine arkadaşlarına duyduğun sevgiden bile ötede bir histir garip adı yok her an sanki hep yakınında hep aklında şuan olmayan bişeye karşı duyduğum sevgi şefkat duygusu çok garip bazen oturup düşünüyorum evimin içinde bir bebeğin olduğunu onu sürekli gözümü kırpmadan izlediğimi mutluluktan bazen gülüp ağladığımı korkudan ona gelecek dış zararlardan nasıl koruyabileceğimi bunu asla dışa vuracak kadar cesur değilim ama yaşı kaç olursa olsun her insanın başını yaslayabileceği annesine ihtiyacı varmış 24 yaşındayım bunu anne olmaya çalışırken idrak ettim haklıymışsın anne. Korkularını endişelerini herşeyini şimdi daha iyi anlıyorum. Anne olmasam da anlıyorum.

[miniktirtilim]

12.05.2024

Buruk geçen son anneler günü olsun allahım 🙏

[miniktirtilim]

03.05.2024

Bugün eşimle güzel bi kahvaltı yaptık. Sohbet muhabbet ederken bayaadır doktora gitmiyoruz değil mi diye sordu bende evet dedim. Doktorum ameliyat sonrası martta iyileşme süreci güzel gidiyor nisanda gelme demişti. Ameliyat olduktan sonra herşeyi akışına bıraktım açıkçası tamamen çocuğum olsun kafasından çıktım olursa olur kafasına girdim o yüzden üç dört aylık geçen süreç beni üzmedi yıpratmadı çok fazla işte neyse bi arkadaşımız hamileymiş ben ameliyat olunca öğrenmiş eşime söylemişler bana söylememişler üzülmemem için. Geçen gün de eşimin kuzeni aradı çocuğumuz olacak demek için sonra yenge sana söylemekte biraz çekindik tereddüt ettik üzülme diye söyleyince ne alakası var canım deyip tebrik ettim. Diğer insanların çocuklarının olması değil ama üzülmemem için bana söylemekten çekinmeleri gerçekten çok ama çok kırıcı benim için onlar için ince bir düşünce evet ama sanki ömrüm boyunca sahip olamayacağım bişeye sahip olmuşlar gibi davranmaları beni çok çok fazla üzüyor. Onlar adına seviniyorum ama onlarda böyle bi algı yaratmış olduğum için üzülüyorum neyse bugün yine çocuk kafasına girdim niye bilmiyorum evde bi tane test vardı onu yaptım sonuç tabiki diğerleri gibi negatif. Aptalım yine yaptım. Ne gerek var yapıyorsun yani ne gerek var şimdi kendimi durduramıyorum bi kaç saat içime ağladım eşim spora gitti onu yolcu ettikten sonra kapıyı kapatır kapatmaz sanki o anı bekler gibi içim dışıma çıktı ağlamaktan. Offff gerçekten çok üzülüyorum neden diyorum neden çevremdeki herkes anne oldu veya olma yolunda ben neden olamıyorum ben neden bi çocuğa sahip olamıyorum. Kendimi iğrenç hissediyorum o kafaya girmemek için kendimi frenliyorum kafamı başka şeylerle oyalamaya çalışıyorum çünkü o kafaya girince kendimi toplayamıyorum bilmiyorum yani kendime ne desem ne yapsam yazacak bişey de bulamıyorum içimi anlatacak kelimeleri toparlayamıyorum