hayat insanı ne çok dağıtıyor değil mi?böyle yerden yere vuruyor bitti dediğin yerden tekrar başlatıyor ve sonra tekrar vuruyor.
burayı artık neredeyse hiç kullanmıyorum hatta uygulamayı bile telefonumdan silmiştim.ama şunu anladım ben yazarak iyileşmişim.ben geçmişte yazarak atlatmışım her şeyi.
şu bir aydır çok tuhaf bir duygu içindeyim sanki o enkazdaki benim annem benim babam ya da benim çocuğum gibi.her gün ağlama nöbetleri geçiriyorum kafamda sürekli senaryo yazıyorum bu gece deprem olursa kızım yanımda uyusun bana bisey olursa ilk kızımı kurtarın gibi bir yığın şey düşünür oldum.
bu durumu o bölgedekiler gibi yaşar oldum hani bir çoğu anlayamazsiniz diyor ya hayır hayır yaşıyor gibiyim.neden böyle oldum bilmiyorum belki de ben de babamı aniden kaybetmiştim bunun travmasini yaşıyorum belki de korkularım beni esir alıyor belki de anne olunca böyle oldum.ama çok endişeliyim.
Bir yerde görmüştüm her gece Allaha dua ediyorum diyordu ve şöyle devam ediyordu kızım senin emanetin bana,ona iyi bakıyorum istediğin zaman alırsın....
Allahım bu nasil güzel iman,kabulleniş.
Yapamıyorum.Ben yapamıyorum bunu. Düşündükçe delirecek gibi hissediyorum belki de gerçekten bir yardım almalıyım neden bu kadar etkilendim neden normale dönemiyorum yemek yiyemiyorum uyuyamıyorum.
Bu süreci atlatmak istiyorum ama gözlerimi kapatır kapatmaz yiten canlar ve bilhassa çocuklar geliyor.Kendimi hep sen güçlüsün diye büyuttüm şimdi ise çocuğumun güçlü olmasını istemiyorum.Guclu kalmak zorunda değil.Her güçlü kalış bir travma..Su an bunu çok iyi anlıyorum.
Çünkü ben sonuna geldim diye hissediyorum.Yolunda güçlü kalmanın da.Geçemiyorum geçip gidemiyorum.Dönemiyorum hayatıma.