[miskeit]

My protestantism has been imbibed with the vapours of the culture; my learning helps me to describe it. My Judaism is cerebral and consciously learnt; it permits me to develop a perspective on quandaries which would otherwise remain amorphous and alien.

— Gillian Rose

[miskeit]

At midday, when time stops, the knife slices the heart-shaped Valentine cake in half, proleptic penetration of their as yet intact vaginas, intactness which is monitored explicitly through the story. The girls are spring roses and romance; they are all articulateness, beauty, inwardness, passion and preoccupation with self-representation.

— Gillian Rose

[miskeit]

Kocham ludzi. Wszystkich. Myślę, że kocham ich jak filatelista kocha swoją kolekcję znaczków. Każda historia, każde wydarzenie, każda rozmowa to dla mnie materiał. Moja miłość nie jest bezosobowa, ale też nie jest całkowicie subiektywna. Chciałabym być każdym, kaleką, umierającym, dziwką, a potem wrócić do siebie, żeby napisać o swoich myślach, emocjach jako ta osoba. Ale nie mam wszechwiedzy. Muszę przeżyć własne życie, to jedyne, jakie mi dano. Ale przecież nie można wciąż patrzeć na własne życie z obiektywną ciekawością.

— Sylvia Plath

[miskeit]

Im dalej od śmierci, tym bar­dziej matka w moich oczach potęż­nieje. To takie zbli­ża­nie przez oddala­nie, przez czas.

— Kora

[miskeit]

Po wypiciu zaczęła kurczyć się ponownie, aż stała się na tyle mała, że usiadła mu na kolanach, ze zdumieniem przypatrując się niebieskimi oczami jego brodzie, białej jak lody śmietankowe i długiej jak niedziela.

— Angela Carter

[miskeit]

Była to epoka rozkochana w cudownościach.

— Angela Carter

[miskeit]

Jej dłonie i stopy drgają we śnie, nerwy i mięśnie tego złożonego mechanizmu nie chcą się odprężyć, po prostu nie chcą się odprężyć, cała jest naprężona, cała jest napięta, naciągnięta jak struny wietrznej harfy, z której przypadkowe podmuchy powietrza wydobywają tony nam obce.

— Angela Carter

[miskeit]

Tkwi i porusza się w niewidzialnym pentagramie własnej dziewiczości. Jest jak nie naruszone jajko, jak zaplombowane naczynie, ma w sobie magiczną przestrzeń, do której wejście szczelnie pieczętuje błona; jest obiegiem zamkniętym, nie wie, co to dreszcz. Ma swój nóż i nie boi się niczego.

— Angela Carter

[miskeit]

Podsunęła mu talerz z cukrowymi ciasteczkami, jej paznokcie wygrywały kuranty na starej porcelanie z Limoges. Głos wydobywający się z tych warg, czerwonych jak nabrzmiałe róże w ogrodzie, warg, które się nie poruszają, jest dziwnie bezcielesny — ona przypomina lalkę, pomyślał, kukłę brzuchomówcy, czy raczej dużą, pomysłowo zrobioną zabawkę mechaniczną, bo wydawało się, że napędza ją jakaś powolna energia, nad którą ona sama nie ma żadnej władzy, jak gdyby nakręcono ją lata temu, kiedy się urodziła, a teraz mechanizm wyczerpywał się nieubłaganie, pozbawiając ją życia. Myśl, że ona może być automatem, zrobionym z białego aksamitu i czarnego futra, który sam z siebie nie potrafi się poruszać, nie chciała go opuścić, przeciwnie, głęboko zapadła mu w serce. Karnawałowy wygląd białej sukni podkreślał nierealność dziewczyny, przypominającej smutną Kolombinę, która zabłądziła w lesie dawno temu i nie dotarła na jarmark.

— Angela Carter

[miskeit]

To poczucie: «Tutaj się nie zakotwiczę»; i natychmiast to ogarniające uczucie unoszącej fali przypływu wokół.

— Franz Kafka

[miskeit]

Jean Shinoda Bolen w swej doskonalej pracy o menopauzie zauważa, że starsze kobiety zatrzymują energię krwi menstruacyjnej w sobie i zamiast «zewnętrznych dzieci» rodzi się w nich wewnętrzna mądrość.

— Clarissa Pinkola Estés

[miskeit]

Człowiek zawsze ma przesadne wyobrażenie o tym, czego nie zna.

— Albert Camus

[miskeit]

Ryzykuje, ale chce pokazać, na co go stać. Sobie? Swoim bliskim? Światu? Przodkom z Zaświatów? Zastanawiamy się, skąd pochodzi ten imperatyw wewnętrzny, który kolejno każdemu z nas zatruwał życie: «Musisz stać się kimś! Udowodnić, na co cię stać!». Czyje to geny tak nas przez całe życie zadręczały?

— Joanna Olczak-Ronikier

[miskeit]

Świadomość, że tragizm i komizm są nieodłącznymi składnikami życia, że nie wykluczają się wzajemnie, przeciwnie — stanowią awers i rewers tej samej rzeczywistości, wiara, że poprzez śmiech można oswoić strach, zachować godność, mieć poczucie zwycięstwa nad Losem, wydają mi się bardzo pożyteczne. Może to część mojej żydowskiej natury. To przecież rebe Nachman z Bracławia nauczał, że człowiek o swojej rozpaczy powinien rozmawiać tylko z Bogiem. I tylko kwadrans dziennie. Nie dłużej. Przez resztę dnia ma radować się i weselić, pokazując światu uśmiechniętą twarz.

— Joanna Olczak-Ronikier

[miskeit]

Ileż to razy dała kel­ne­ro­wi zbyt hojny na­pi­wek tylko dla­te­go, że przy­po­mnia­ła sobie, że on też kie­dyś umrze i nie zdaje sobie z tego spra­wy.

— Clarice Lispector

[miskeit]

Wiem, czego chcę. Brzyd­kiej, czy­stej ko­bie­ty o du­żych pier­siach, która mi powie: «Co to znowu za wy­my­sły? Ko­niec dra­ma­tów, chodź no tu natych­miast!». I przy­go­tu­je mi cie­płą ką­piel, ubie­rze mnie w białą lnia­ną ko­szu­lę nocną, zaple­cie włosy w war­kocz, za­pro­wa­dzi do łóżka i roz­złosz­czo­na powie: «O co cho­dzi? Je­steś wolna, jesz, kiedy chcesz, jesz­cze się do­igrasz i po­cho­ru­jesz, prze­stań wy­my­ślać tra­ge­die, wydaje ci się, że taka je­steś ważna, wypij ten kubek bu­lio­nu, póki go­rą­cy». Potem unie­sie mi dło­nią głowę, przy­kry­je wiel­ką na­rzu­tą, od­gar­nie ko­smy­ki wło­sów z ja­sne­go i świe­że­go już czoła, a zanim zasnę, stwier­dzi ła­god­nie: «Zo­ba­czysz, że twarz w mig ci się za­okrą­gli, za­po­mnisz o bzdurach i bę­dzie z cie­bie dobra dziew­czy­na». Kogoś, kto przy­gar­nie mnie jak po­słusz­ne­go psa, otwo­rzy przede mną drzwi, wy­cze­sze, na­kar­mi, po­ko­cha nie­ustę­pli­wie jak psa, tylko tego chcę, jak psa, jak dziec­ko.

— Clarice Lispector

[miskeit]

Ró­żo­wa su­kien­ka, która po­ja­wia się i znika za rogiem. Skry­sta­li­zo­wa­ne w nie­dzie­lę drze­wa — nie­dzie­la to jakby bo­żo­na­ro­dze­nio­we drzew­ko — lśnią­ce w ciszy, wstrzy­mu­ją­ce — tak, o tak — oddech.

— Clarice Lispector