Coś się we mnie wyłączyło, przełączyło, znikło lub ewoluowało. Jak można być pewnym swoich planów na przyszłośc skoro są one uzależnione od tak zmiennego tworu jakim jest człowiek. To nie ma sensu.
Pierwsza kwestia- z przykrością oduzależniłam się od muzyki.Nie wiem czy tylko na chwilę czy tak mi się zostanie. Gdzie są te drgawki stykające nasze dusze? Jestem sobie w stanie uciąć rękę (ale tylko jedną!), że to kwestia osadzenia mnie teraz w takich a nie innych okoliczności tj. z poważną pracą w innym mieście z dala od rodzinnej atmosfery i dryfowania na tęczach przy brzegu swojego bezpiecznego kącika. Nie ma już we mnie zatracenia. Ale zamiast skupienia, funduję sobie odhaczanie kolejnych niczym nie powiązanych ze sobą punkcików. Dziwne.Jak je dla świętego spokoju połączyć w swojej głowie? Albo jak ich nie widzieć?
Drugą rozterką jest zmęczenie. Boję się zmęczenia.Wiem, że nadejdzie. Codziennie. Ale jeszcze jakby w to nie wierzę. Myślę, że mnie ominie, albo przed nim ucieknę. Z tym, że nie startuje do żadnego biegu. Ryzykuję,ale z rozpędu, z przyzwyczajenia. Nie umiem radzić sobie z większymi emocjami, dlatego ich unikam.I wcale nie jest mi po tej stronie mięciusio i przytulnie.
Zmieniam się. Nawet nie wiem kiedy to się dzieje, ale widzę dokładnie wszystko, każdy szczególik.I tęsknię za każdą moją dawną cząstką. Senty-ekstre-menty.
2087
ellievsbear
amandla
baratheonpilled
origamiaround