unbound myself from earth.

 я - пущенная стрела и нет зла в моём сердце.

[mistakemywifeforahat]

I’m still standing in the same place, where you left me standing. I am easy to find.

[mistakemywifeforahat]

შენ ყოველდღიურად უნდა კვებო თვალები, რომლებიც მუდამ გიყურებენ, სადაც არ უნდა იყო - ქუჩაში, წვეულებაზე თუ მარტო, საწოლში, სულ უნდა კვებო ყურები, რომლებიც აკონტროლებენ შენს სიტყვებს, ჩაკ ნორისი უნდა იყო, სამი ნაბიჯით წინ თვლიდე, ისეთი მომზადებული უნდა იყო, რომ სიზმარში ან კაიფშიც კი არ წამოგცდეს ბგერების ისეთი კომბინაცია, რომელიც შენს როლს არ ეკადრება, სულ უნდა კვებო სხვა დემონები - სახელმწიფო, საზოგადოებრივი აზრი, საყვარელი ადამიანები და ახლობლები, უცნობი ადამიანები, რომლებსაც ერთი offline-ერი “მისტიკოსი” - “შავ მაგებს” ეძახდა (იმიტომ, რომ ისინი რეალურად პირველი დაბრკოლებაა შენთვის, თუ შენ საკუთარი თავის გადაპროგრამებას დააპირებ. იმათ, ვინც შენ გიცნობენ, სულ ჯიბით დააქვთ შენი პერსონალური ისტორია, დოსიე შენს არსებაზე, ორ გეგაბაიტიანი (ზოგჯერ უფრო ნაკლებიც კი, მაგ. 200 მეგაბაიტიანი) ფოლდერი შენი პიროვნების შესახებ - სადაც დეტალურად არის ჩამოწერილი შენი ხასიათი, წარსული, აწმყო, მომავლის პერსპექტივები. შენი ოდნავი ამოვარდნა ამ შაბლონებიდან და ისინი მუდამ იქ დაგაბრუნებენ, სადაც იყავი, ამიტომ არის ალბათ ბევრ მისტიკურ ტრადიციაში, რომ მან, ვინც უნდა გაიაროს ინიციაცია, პირველ რიგში უნდა მიატოვოს ის ხალხი, ვინც მას ასე ძალიან უყვარს და რომლებიც რეალურად მას კლავენ) და ბოლოს - შენ ყოველდღიურად უნდა მიუტანო საკვები დიდ დრაკონს, რომლის სახელია - ეგო. საკუთარი თავის მნიშვნელობა. ორანგუტანგის არანორმალური სიამაყე საკუთარი თავით. 

— ზურა ჯიშკარიანი, (წვდომა N2) – multipersonal disorder; ალექსი ჩიღვინაძის ინტერვიუ.

[mistakemywifeforahat]

when you dance the dance of another, you make yourself in the image of its creator. you empty yourself so that her work can live within you. 

stills from Suspiria (2018) dir. by Luca Guadagnino screenplay by David Kajganich cinematography : Sayombhu Mukdeeprom

[mistakemywifeforahat]

it’s the way that you’re gonna stop needing to tell me, you want me as much as i want you, to tell me, i’m over the threshold, everything is gonna be totally okay into oblivion.

[mistakemywifeforahat]

any time i saw her, i knew i was in a dream again. and once you know you’re dreaming, it’s an out-of-body experience. sometimes you float upwards. in my dreams i would always wonder, if my body were made of hydrogen. if so, then my memories must be made of stone. 

Long Day's Journey into Night (2018) written and dir. by Bi Gan cinematography : Yao Hung-i, Dong Jinsong, David Chizallet

[mistakemywifeforahat]

every arrow that flies, feels the pull of the earth, but we must aim upwards.

stills from Suspiria (2018) dir. by Luca Guadagnino screenplay by David Kajganich cinematography : Sayombhu Mukdeeprom

[mistakemywifeforahat]

don’t throw away my broken telescopes. 

[mistakemywifeforahat]

most times a ghost is a wish. 

a still from The Haunting of Hill House, dir. by Mike Flanagan

[mistakemywifeforahat]

I’m like a small creature swallowed whole by a monster. And the monster feels my tiny little movements inside.

a still from The Haunting of Hill House, dir. by Mike Flanagan

[mistakemywifeforahat]

არა, არ გაბედო! არა, არ გიყვარდე!       შეშინდი! შეშინდი! რამეთუ ცხელებით, ჩემში გრიალებენ ველური ცხენები…                  გრიგოლ რობაქიძე, ველური ცხენები

[animus-inviolabilis]

[mistakemywifeforahat]

“I recognize that I love — you — by this: you leave in me a wound I do not want to replace.” - Jacques Derrida, The Post Card

on the picture : Martha Graham

[mistakemywifeforahat]

Forget me, my love, and I will come back, back, back.

Chelsea Hodson, Tonight I’m Someone Else : Essays

[mistakemywifeforahat]

I am in love with temporality.

Chelsea Hodson, Tonight I’m Someone Else : Essays

[mistakemywifeforahat]

[mistakemywifeforahat]

[mistakemywifeforahat]

For boredom is an invasion of time into your set of values. It puts your existence into its perspective, the net result of which is precision and humility. The former, it must be noted, breeds the latter. The more you learn about your own size, the more humble and the more compassionate you become to your likes, to that dust aswirl in a sunbeam or already immobile atop your table. Ah, how much life went into those fleck! Not from your point of view but from theirs. You are to them what time is to you; that’s why they look so small. And do you know what the dust says when it’s being wiped off the table? Remember me - whispers the dust.

Joseph Brodsky, On Grief and Reason - Essays : “In Praise of Boredom”

[mistakemywifeforahat]

I want to untie my name, slip it off me, throw it away, forget it.

Elena Ferrante, The Neapolitan Novels