Jun 7
Konuşacak, içimi dökecek kimsem yokmuş gibi geliyor. Başına bir şey geldiğinde gidebileceğin bir yerin ya da güvenebileceğin birinin olması ne kadar önemliymiş, bunu şimdi daha iyi anlıyorum. Ailem var ama çoğu zaman kendimi onların yanında yalnız hissediyorum. Çünkü yaptıkları tüm iyilikleri sürekli başıma kakıyorlar. Bir süre sonra insan minnet duymaktan çok yük gibi hissetmeye başlıyor. En zor anlarımda bile gerçekten anlaşılmış ve koşulsuz desteklenmiş hissetmiyorum. Bu yüzden bazen, bir şey olsa nereye giderim, kime sığınırım bilmiyorum.
