MY LULLABY

MyLullaby is all about the things for those you love the most!

[mojakolysanka]

5 sposobów pomagających zapewnić dziecku bezpieczeństwo

Niejednej mamie i tacie sen z oczu spędza troska o bezpieczeństwo swojego dziecka / dzieci. Jak je zapewnić dziecku? Jak być wszędzie, widzieć i słyszeć wszystko? Czy to jest w ogóle wykonalne? Odkąd zostałam mamą staram się zrobić wszystko, żeby moje dzieci były bezpieczne. Chodzę za nimi jak cień. Pilnuję na spacerze w parku, w lesie, na placu zabaw. Nie spuszczam z oka, kiedy odchodzą ode mnie. Staram się, bardzo się staram. Ale chyba każdy, kto kiedykolwiek pilnował małego dziecka wie, że nawet starając się z całych sił …. No właśnie. Czy możemy jakoś sobie pomóc? My jako rodzice dwóch, małych i bardzo żywotnych szkrabów mamy kilka „zapożyczonych” pomysłów. Na nasze szczęście jeszcze nie musieliśmy sprawdzać, czy faktycznie skutkują, ale nam dają poczucie, że robimy coś więcej J Chętnie się z Wami nimi podzielimy, a jeśli macie jeszcze inne to piszcie, bo zawsze warto wiedzieć więcej i zrobić więcej byle tylko dzieci były bezpieczniejsze.

1.       Zapisywanie dziecku numeru telefonu do rodzica. Ten sposób podpatrzyliśmy kiedyś na wycieczce z młodym do Legolandu. Typowe miejsce, gdzie dziecku zgubić się łatwo. Tłumy ludzi, wielki obszar i setki rozpraszaczy, karuzele, klocki, kolejki, długo by wymieniać. Dzieci czują się tam jak w raju, gorzej z rodzicem próbującym nadążyć za małymi, zwinnymi nóżkami. J I kiedy po raz kolejny próbowaliśmy ogarnąć nasze małe złotko zobaczyliśmy jak rodzice podobnego szkraba piszą mu na ręce swój numer telefonu. Rozwiązanie genialne w swojej prostocie. Wystarczy długopis i już. Piszemy dziecku na ręku numer telefonu między nadgarstkiem a łokciem. Na tyle wysoko, żeby nie zmył się podczas mycia rąk, na tyle nisko, żeby łatwo można go było znaleźć. Jeśli tylko Wasze dziecko zgubi się gdzieś w tłumie szansa na to, że osoba która je znajdzie szybko Was o tym powiadomi jest bardzo duża. Oczywiście nijak to się ma do wszelkiego rodzaju porwań itp., ale chociaż w innych przypadkach może pomóc. Fajnie jest też dziecko uświadomić, co mu piszemy na ręce. Nie każde dziecko jest już w stanie zapamiętać 9 cyfrowy numer, ale wiele będzie w stanie pokazać rączkę ….

2.       Wszywanie imienia i nazwiska dziecka oraz numeru telefonu w ubraniach dziecka. To już sposób bardziej praco i czasochłonny, ale również skuteczny. Działa podobnie jak wypisany numer telefonu, tylko, że tutaj musimy już liczyć na to, że osoba która odnajdzie dziecko zauważy odpowiednią informację. Warto jednak o tym sposobie pamiętać, bo jeśli zapomnimy o numerze telefonu na ręce to jest jeszcze wtedy jakaś alternatywa.

3.       Rozmowy i edukacja. O tym chyba nawet nie trzeba przypominać, że rozmowa i edukacja to podstawa. Tłumaczmy dziecku jak i gdzie szukać pomocy, kogo może o taką pomoc poprosić. Oczywiście wszystko językiem odpowiednim do wieku dziecka i jego możliwości. J Ale warto zaczynać już od najmłodszych lat, bo czym skorupka za młodu nasiąknie …

4.       Hasło bezpieczeństwa. Ustalenie hasła bezpieczeństwa to prewencja przed już bardziej groźną sytuacją, czyli porwaniami. Nie wiem jak Wy, ale ja panicznie boję się, że ktoś z premedytacją zabierze moje dzieci. Na samą myśl o takiej sytuacji mam gęsią skórkę. Dlatego staram się pilnować ich na milion możliwych sposobów. O tym przeczytałam gdzieś w necie (nie przytoczę autora, bo niestety nie pamiętam kiedy i gdzie to było). Cały patent polega na tym, że ustalacie ze swoim dzieckiem hasło bezpieczeństwa znane tylko Wam i dziecku. Hasło musi być proste do zapamiętania przez dziecko, ale nie banalne. Fajnie jak będzie dziecku się z czymś kojarzyło, bo wtedy łatwo je zapamięta. Trik polega na tym, żeby dziecko wiedziało, że jeśli kiedykolwiek, ktokolwiek chciałby, żeby z nim poszło musi użyć hasła bezpieczeństwa. Uczymy dziecko, że jeśli cokolwiek by się stało i ktoś obcy chciałby, żeby z nim poszło to nie wystarczy, żeby powiedział, że przysyła go mama lub tata, musi jeszcze podać hasło.

5.       Numer telefonu alarmowego. 112 to dość prosty numer. Nawet kilkuletnie dziecko jest w stanie je zapamiętać, a biorąc pod uwagę jak szybko dzieci uczą się obsługi telefonu, to dość szybko dadzą radę ogarnąć temat wybierania tego numeru. Większym problemem (przynajmniej tak jest u nas) jest wytłumaczenie dziecku kiedy może użyć tego numeru, a kiedy jest to absolutnie zabronione, ale wierzę, że dzięki systematyczności i cierpliwości można wszystko.

 Oczywiście stosowanie nawet tysiąca sposobów nie zwalnia nas z obowiązku pilnowania dzieci. Zawsze powinniśmy mieć je w zasięgu naszego wzroku. Ale jeśli tylko coś może nam pomóc to chyba warto spróbować. :)

[mojakolysanka]

8 pomysłów na prezent od MyLullaby :)

Przeprowadziliśmy mały przegląd naszego asortymentu i wybraliśmy dla Was 8 propozycji prezentowych na zbliżające się święta. Jest to oczywiście nasza subiektywna opinia. Chcieliśmy jednak wybrać dla Was produkty, które sprawią obdarowywanym radość, są praktyczne, oryginalne i wyjątkowe.

1)      Gniazda od IGOLO – do wyboru duży i mały format (https://mylullaby.eu/pl/13_igolo)

Dlaczego:

·         są wielofunkcyjne – mogą służyć jako mata do zabawy, dywan, suchy basen czy miejsce na drzemkę.

·         Duży rozmiar zapewnia maluszkowi komfort zabawy.

·         Są łatwe w transporcie – pakowane w worki próżniowe, dzięki czemu ich przewożenie jest niezwykle łatwe, wystarczy wesprzeć się odkurzaczem.

·         Miękkie i puszyste – delikatne wypełnienie amortyzuje upadki maluszka.

Dla kogo:

·         Świeżo upieczonych rodziców i ich maluszków

·         Dla osób ceniących praktyczne rozwiązania połączone ze znakomitą jakością

Dodatkowe atuty:

·         Atest FIRA (poświadczający niską palność) i OEKO-TEX 100.

2)      Kocyk do fotelika od MiBebe – w wersji ocieplanej i lekkiej (https://mylullaby.eu/pl/50-kocyki)

Dlaczego:

·         Idealne rozwiązanie dla podróżujących rodziców

·         Kocyk przypinany jest pasami razem z maluszkiem, dzięki czemu nie spada w trakcie jazdy

·         W trakcie podróży można szybko dziecko okryć lub odkryć

·         Z łatwością można niemowlę wyjąć z fotelika razem z kocykiem i zanieść do domu

·         Dodatkowo wyposażony jest w kaptur aby chronić głowę dziecka

Dla kogo:

·         Dla rodziców którzy często korzystają z fotelików samochodowych

Dodatkowe atuty:

·         Atest OEKO-TEX 100 na wszystkie wykorzystane przy produkcji materiały

3)      Bluzy z kapturem od LiLowl (https://mylullaby.eu/pl/bluzy/598-czarna-bluza-music-dla-dziewczynki.html)

Dlaczego:

·         Super jakość i wyjątkowy projekt

·         Oryginalny krój z przedłużonym tyłem oraz czadowy, duży kaptur z nadrukowanymi słuchawkami(po założeniu dziecko wygląda jakby słuchało muzyki)

·         Dostępna w 3 kolorach(róż, turkus i czarny)

Dla kogo:

·         Dla rodziców, którzy chcą aby ich dziecko wyglądało wyjątkowo i oryginalnie

4)      Naramiennik do odbijania od Mylullaby (https://mylullaby.eu/pl/138-naramiennik-do-odbijania)

Dlaczego:

·         Elegancka alternatywa dla pieluszek tetrowych

·         Specjalne wycięcie na szyję daje możliwość wygodnego zakładania ręczniczka

·         Jedna strona wykonana z uroczej bawełny z nadrukiem, druga strona z chłonnej i miłej w dotyku tkaniny frotte

·         Chroni ubranie przed ulewaniem i zapewnia estetyczny wygląd

Dla kogo:

·         Dla świeżo upieczonych rodziców, którzy cenią sobie czystość swoich ubrań :)

5)      Body od Tulimi (https://mylullaby.eu/pl/bodziaki/395-zebra-body-dzieciece.html)

Dlaczego:

·         Doskonała jakość bawełny wzbogaconej odrobiną elastanu, co zapewnia dziecku maksimum swobody

·         Polska produkcja

·         Perfekcyjne wykonanie

·         Nawet po wielu praniach bodziaki zachowują pierwotny kształt(nie rozciągają się)

Dla kogo:

·         Dla rodziców ceniących sobie wysoką jakość ubrań

6)      Akcesoria od Smili – czapki, apaszki, kominy (https://mylullaby.eu/pl/15_smili )

Dlaczego:

·         Kolorowe, dziecięce wzory

·         Wykonane z polaru minky i bawełny najwyższej jakości

·         Ciepłe, wygodne i bardzo urocze

·         Wykonane z najwyższą dbałością o szczegóły

Dla kogo:

·         Dla każdego. Idealne na drobny upominek dla maluszka i starszaka.

7)      Worki na zabawki od Lollifox (https://mylullaby.eu/pl/41-kosze-i-kuferki-na-zabawki)

Dlaczego:

·         Pomagają utrzymać porządek dając jedno, konkretne miejsce składowania zabawek

·         Posiadają praktyczne uszy, żeby łatwo je można było przenosić

·         Spore rozmiary, dzięki czemu pomieszczą wiele zabawek

·         Mogą też służyć jako torba na piknik czy worek na pranie

Dla kogo:

·         Dla tych co lubią porządek, a nie lubią sprzątać

8)      Kocyk-przewijak podróżny od Mylullaby (https://mylullaby.eu/pl/46-przewijaki-podrozne )

Dlaczego:

·         2 w 1 – mały kocyk i przewijak podróżny

·         Zapinany na rzep więc  łatwo go można schować do torby i zabrać ze sobą

·         Niewielki rozmiar idealnie nadaje się do wózka lub fotelika samochodowego

·         Zapewnia maksymalny komfort i higienę jeśli potrzebujesz skorzystać z przewijaka publicznego

·         Może też służyć jako mała mata do zabawy

Dla kogo:

·         Dla rodziców którzy często wychodząc  ze swoimi maluszkami i lubią być przygotowani na wszystkie ewentualności

 Wszystkie te produkty oraz oczywiście wiele innych znajdziecie w naszym sklepie. Zapewniamy miłą i szybką obsługę zamówień. A jeśli chcecie, żeby zamówienie zostało spakowane na prezent napiszcie to w komentarzu do zamówienia lub w mailu. Zrobimy to oczywiście gratis :)

:{"srtt�0�

[mojakolysanka]

Od pewnego czasu zmagamy się u syna z nietypową wysypką. Plamy pojawiały się najpierw na buźce. Początkowo tylko wtedy kiedy młody chorował. Największy wysyp pojawiał się podczas anginy. Lekarze uspokajali nas, że może to być objaw anginy, która poza gardłem atakowała również skórę. Jakkolwiek dziwnie to dla nas brzmiało to przyjmowaliśmy to wytłumaczenie tym bardziej, że wraz z zanikiem bólu gardła znikały też plamy. Niestety plamy pojawiały się coraz częściej i nie znikały już tak szybko jak na początku „atakując” skórę synka w innych miejscach. Po kilkunastu wizytach u różnych pediatrów i dermatologów stwierdzono u niego skórę atopową i alergię na kakao. Dla wielu taka diagnoza mogłaby się okazać bardzo „niewinna”, ale nie dla mamy szkraba, który jest „uzależniony” od kakao :( Każdy poranek w naszym domu zaczynał się od solidnej porcji brązowego napoju, a i wieczór bardzo często tym napojem się kończył. Musieliśmy więc wymyśleć, jakiś sposób na pogodzenie dwóch elementów: miłości do kakao i alergii na kakao. Tylko jak dać dziecku do picia kakao bez kakao???? Z pomocą przyszedł jak w wielu dzisiejszych sytuacjach Internet :) Dzięki naszemu profilowi na fb i uprzejmości kilku fanek dowiedzieliśmy, że istnieje coś takiego jak Karob. Nie będę się tutaj rozpisywała na temat jego historii, właściwości, tabeli energetycznych, bo tego w necie znajdziecie z łatwością mnóstwo. Przedstawię za to naszą subiektywną opinię na temat samego produktu. :) Proszek, który zakupiliśmy sam w sobie rzeczywiście przypomina kakao. Brązowy, sypki, trochę „lepki”. Na pierwszy rzut oka prawie to samo. Dopiero po otwarciu dopadł nas zapach tego zamiennika, który niczym nie przypomina naszego ukochanego kakao. Jest mdły. Ale nie zrażeni oczywiście zapachem przygotowaliśmy pierwsze w swoim życiu kakao dla naszego dziecka z karobem. I muszę się Wam przyznać, że sama w życiu bym tego napoju nie wypiła. Mdły zapach utrzymuje się nadal po przyrządzeniu go z mlekiem. Niestety w smaku również jest mdłe. Nas, czyli rodziców, karob nie przekonał. Postanowiliśmy jednak się nie poddawać i skoro zadaliśmy sobie już trud, żeby ten proszek zakupić, a potem przyrządzić z niego napój to musimy spróbować i zaproponować je naszemu synowi. Z duszą na ramieniu zaniosłam napój naszemu wielmożnemu testerowi pewna, że po pierwszym łyku odda butelkę z obrzydzeniem i płaczem żądającym powrotu „starego” kakao. I uwierzcie mi, że zdziwiłam się niemiłosiernie kiedy dostałam po chwili z powrotem pusty kubek!!!! Młody pochłonął napój karobowy jak gdyby nigdy nic!!!! Jemu pasuje. Tak więc już od kilku dni młody pija rano na śniadanko swoje nowe karobowe kakao i jest z niego bardzo zadowolony. Jemu smakuje mimo, że ja codziennie rano mam mdłości robiąc mu ten napój. Ale jak pokazuje przykład naszej rodziny każdy z nas ma swój gust i smak. I chociaż nam, rodzicom, karob nie pasuje kompletnie to nasze dziecko zaakceptowało je bez najmniejszych protestów i Alleluja. Może dzięki temu wygramy z problemami skórnymi. Oby!

[mojakolysanka]

Otworzyłam dzisiaj rano facebook’a i popłakałam się. Popłakałam się, bo po raz kolejny zobaczyłam wirtualną walkę o imigrantów. Bo po raz kolejny widzę sprzeczne informacje, komunikaty, statystyki, zdjęcia.                Od jakiegoś czasu zalewa nas wszystkich na facebook’u nieustająca gonitwa i prześciganie się w publikacjach dwóch grup społecznych, tych którzy są przeciwko imigrantom i tych którzy chcą im pomagać. I chyba pierwszy raz od bardzo dawna nie wiem gdzie powinnam się znaleźć. Boję się, że żadna z tych grup nie ma racji i że działalność jednej na niekorzyść drugiej to tylko pogarszanie zaistniałej sytuacji. Widziałam posty nawołujące do referendum w sprawie przyjęcia imigrantów, ale czy faktycznie jesteśmy gotowi na takie referendum? Czy informacje, które do nas docierają dają nam możliwość podjęcia dobrej decyzji w tej sprawie? No i czy w ogóle takie sprawy powinno rozstrzygać referendum?                Z jednej strony mamy zdjęcia, filmy, publikacje o tym jak imigranci niszczą otrzymaną pomoc. Jak siłą próbują wywalczyć coś co im się nie należy. Jak próbują przedostać się przez różne granice wykorzystując siłę i liczebność swojej grupy. Widzimy młodych mężczyzn, na zdjęciach brakuje kobiet i dzieci.                Z drugiej strony pojawiają się w sieci zdjęcia małych dzieci, kobiet, które utonęły próbując uciec. Zdjęcie małego trzylatka o imieniu Aylan obiegło chyba cały Świat, wzruszając wszystkie matki, które nie widzą w nim małego terrorysty tylko chłopca, rówieśnika swoich dzieci. Do tego porównania imigrantów do Polaków uciekających z kraju w trakcie II WŚ.                I tak się zastanawiam co się tu k…a dzieje!!! W jakiej rzeczywistości żyjemy!!!                Jako matka dwójki, dzieci. Jako jeszcze młoda kobieta boję się tej ogromnej ilości imigrantów. Napływu obcej kultury, religii. Boję się, że w niedalekiej przyszłości faktycznie będziemy mieli problem na tle religijno-kulturowym w Europie i że wtedy to ja i moje dzieci będą zagrożone. Boję się, że to moja rodzina będzie musiała wtedy uciekać. Bo przykro mi, ale mimo iż kocham mój kraj, to w razie niebezpieczeństwa pomyślę TYLKO o moich dzieciach i ich bezpieczeństwie i najzwyczajniej ucieknę. J                Ale z drugiej strony jako matka i młoda kobieta nie jestem w stanie pogodzić się z tym, że giną małe dzieci i młode kobiety. Że nie ma dla nich pomocy, że próbując ratować życie swoje i dzieci spotykają się tylko z wielką falą nienawiści i pogardy. Brakuje mi szacunku dla ludzi, którzy publicznie śmieją się ze śmierci innych, obrażają ich, obrzucają wyzwiskami. Jaką to nam wróży przyszłość? Będzie lepsza? Bo zamknięta wśród ksenofobicznych Europejczyków? Jeśli jest w nas taka nienawiść wobec uchodźców to jak ich nie będzie to nienawiść zniknie? A może znajdą się inne grupy czy powody do nienawiści?                Moim zdaniem zatraciliśmy gdzieś obiektywizm. Przepychając się sami argumentami za i przeciw doprowadzamy do sytuacji, gdzie Europę zaleje fala quasi uchodźców. Młodych mężczyzn, którzy kiedyś faktycznie będą się domagać swoich praw. I skupimy się na nich zapominając o tych prawdziwych uchodźcach, którym rzeczywiście pomoc jest potrzebna. Przecież chyba oczywistym jest, że jeśli ustalimy jakieś limity przyjęć uchodźców to wygrają tylko Ci mocniejsi i bogatsi. Ci których będzie stać na to, żeby opłacić swoją podróż do Europy. Ci którzy będą mieli siłę PRZEŻYĆ PODRÓŻ. A kto ma na to większe szanse? 20-letni młody mężczyzna czy kobieta z dwójką małych dzieci!                Powinniśmy raczej ustalić najpierw komu pomagamy a dopiero potem myśleć o tym, który kraj ilu uchodźców może przyjąć …..

,"p��Jx�mylullaby

[mojakolysanka]

Mamo, tato – nie obiecuj!!!

               Zanim zostałam matką przerobiłam w głowie różne scenariusze wychowywania swoich dzieci. Raz chciałam wychowywać je bezstresowo, innym razem chciałam być doskonałym ekorodzicem, potem jeszcze wprowadzić rodzicielstwo bliskości. Pomysłów było wiele. Im więcej czytałam o wychowywaniu, tym bardziej zmieniały się moje poglądy, a kiedy w końcu udało mi się zostać mamusią to wszystkie lektury jakoś tak zmieniły swój wydźwięk. Wszystkie teorie zostały sprawdzone i zweryfikowane przez rzeczywistość. Część się sprawdziła, jak chociażby metoda nauki jedzenia według BLW (bobas lubi wybór), część niestety nie i to z różnych powodów, ale o tym może innym razem. Jednak to, co mi utkwiło w pamięci i czego staram się przestrzegać bezkompromisowo to „obiecanki cacanki”. Nie wiem gdzie i kiedy o tym czytałam, ale wiem, że to jedna z moich obecnie głównych zasad. A mianowicie – nie obiecuj dziecku czegoś, czego nie możesz potem spełnić. I ma to wydźwięk nie tylko z tymi pozytywnymi obiecankami, czyli nagrodami, ale również karami.                Nie raz robiąc zakupy w supermarkecie słyszę jak mama, tata próbuje ogarnąć swoje dziecko i w ostateczności ucieka się do argumentu „bo Cię tutaj zostawię”. Co po takich słowach może myśleć małe dziecko? A. rodzice mnie nie kochają i jak będę niegrzeczny to mnie tu zostawią B. rodzice mnie kochają i przecież nigdy mnie tutaj nie zostawią. Nie ważne, która z tych odpowiedzi jest prawdziwa. Obie nie dadzą porządanego efektu. No bo chyba nie chcemy, żeby dziecko zwątpiło w naszą miłość do niego. I nie mamy też zamiaru wmawiać mu, że mimo szczerej miłości jesteśmy w stanie zostawić go w tak mało przyjaznym miejscu ….                Ale obiecanki cacanki to też niespełnione nagrody, wyróżnienia. Ile razy obiecujemy dziecku, że jak będzie grzeczne to dostanie nagrodę? Nie będę z nikim polemizować, czy nagradzanie to dobra metoda wychowawcza, bo nie wiem, ale jeśli już coś obiecujemy to trzeba słowa dotrzymać. Dziecko uczy się od nas. Patrzy, słucha, naśladuje. I co najważniejsze ufa nam bezgranicznie więc jeśli spotka się z niespełnioną obietnicą, to sami uczymy go, że słowo nie jest zbyt wiele warte i nie można oczekiwać jego dotrzymania. Czy potem, kiedy starsze dziecko nie dotrzyma swojej obietnicy to przypomnimy sobie swoje własne niespełnione obietnice? Czy pomyślimy, że może sami go tego nauczyliśmy? Do tego dochodzi jeszcze zawód jaki dziecko odczuwa, kiedy mimo wywiązania się z danego przyrzeczenia nie otrzymuje swojej nagrody.                Zawsze kiedy obiecuję swoim dzieciom jakąś nagrodę, to staram się za wszelką cenę, aby ta nagroda była realna i żeby ją spełnić. Nie mam tutaj na myśli tylko nagród materialnych. Te w naszym domu pojawiają się rzadko. Po pierwsze dlatego, że uważam iż i tak już dużo mają i wcale więcej zabawek, ubranek i innych gadżetów im szczęścia nie dadzą. Po drugie dlatego, że jakoś nie stać mnie na to, żeby takimi nagrodami obdarowywać ich na prawo i lewo. A po trzecie dlatego, że wydaje mi się, że i im i nam najbardziej przyda się spędzony razem czas. Uwielbiam spędzać wolny czas z dziećmi, nienawidzę nudy i takie obietnice najczęściej dzieci słyszą ode mnie. Nagrodą są wspólne wycieczki rowerowe, nagrodą są wypady do lasu, na basen, do parku, na turniej rycerski. Nagrodą jest wspólnie spędzony czas. Ale taka nagroda ma sens tylko i wyłącznie wtedy jeśli faktycznie jest realizowana. Zresztą wystarczy się postawić na ich miejscu i pomyśleć, co mogą czuć kiedy obiecanka jest tylko bańką mydlaną, która szybko pęka? Co czujemy sami, kiedy obietnica jest niespełniona. Jak byśmy sami się poczuli gdyby ktoś zapomniał o naszej nagrodzie?????                Zawsze, kiedy obiecuję coś swojemu dziecku myślę o tym jak ja się czuję kiedy ktoś mi coś obiecuje. Daje mi to motywację do działania, energię do podejmowania nowych wyzwań i chęć do pracy nad sobą, nad projektem lub czymkolwiek innym. Wiem, że jeśli spełnię oczekiwania drugiej strony, to spotka mnie nagroda. Słowa uznania, premia, podwyżka …. A co jeśli obiecanka jest niespełniona? Chyba sami dobrze wiemy, co wtedy czujemy. Zawód jest podwójny :(                Trzymajmy się danego słowa i dopiero wtedy oczekujmy od dziecka, że i ona będzie dotrzymywać swoich zapewnień :) !!!!                W MyLullaby zawsze staramy się dotrzymywać danych obietnic, zarówno w domu jak i w pracy :) I nie obiecujemy też zbyt wiele, bo nie ma nic bardziej łamiącego serce niż nie dotrzymane słowo.

[mojakolysanka]

Dziecko to taki Twój mały klon!                Decydując się na rodzicielstwo bierzemy na siebie ogromną odpowiedzialność. Jak tylko zostajemy rodzicem musimy dbać o swoje maleństwo, pielęgnować je, organizować mu czas, nie wspominając o takich przyziemnych rzeczach jak zapewnienie mu dachu nad głową, jedzenia, ubrania. Stale za coś i za kogoś odpowiadamy. Od tego nie ma przerwy, urlopu, wakacji, L4. Odpowiedzialność za drugiego człowieka jest przypisana rodzicom na całe życie. Ale wraz z tą powiedzmy „materialną” częścią odpowiedzialności, pojawia się też część mniej namacalna, ale równie ważna. Stajemy się odpowiedzialni za to jakie są nasze dzieci i co sobą reprezentują.                Każdy, kto jest rodzicem wie (chyba wie), że dziecko to jego mały klon. Fizycznie może być do niego mniej lub bardziej podobne, ale to jak się zachowuje w dużej mierze zależy od tego jak my się sami zachowujemy. I owszem są bunty dwu, trzy, cztero latka. Są różne okresy jego dzieciństwa. Wszystko to ma oczywiście wpływ na jego zachowanie, ale podstawy dajemy MY-Rodzice i każdy z nas musi o tym codziennie pamiętać dając dziecku dobry przykład do naśladowania.                To, co mnie najczęściej boli i przeraża to fakt, że nie pokazujemy dzieciom jak być kulturalnym. To, że słowa takie jak „dzień dobry”, „proszę”, „przepraszam”, „dziękuję” powinny na stałe gościć w naszym codziennym życiu, a ich nie ma. Owszem wszyscy tłumaczymy dzieciom, że mają tych słów używać, ale jak mają poznać ich sens, kiedy sami ich nie używamy? Nie raz słyszę jak rodzic strofuje dziecko, bo nie powiedział „do widzenia” wychodząc ze sklepu lub z innego miejsca, gdzie wypadałoby takiego słowa użyć. Tylko, że bardzo często on sam tego nie mówi. :( Skąd taki malec ma się w takim razie dowiedzieć gdzie i kiedy i jakich słów używać???                Jeśli w domu między sobą, między ukochanymi członkami rodziny, nie używamy zwrotów grzecznościowych to jak możemy wymagać tego od naszych dzieci? Przecież takie maluchy najwięcej czasu spędzają z nami w domu. Jeszcze zanim nauczą się mówić obserwują nas i próbują naśladować. Dzieci nawet bardzo małe zapamiętują schematy naszych zachowań, a potem (mniej lub bardziej umiejętnie) zaczynają je naśladować. I czego oczekujemy od dziecka, które dopiero zaczyna mówić? Że powie „dzień dobry” wchodząc do domu, jeśli sami wracając z pracy od progu krzyczymy „k…wa ale jestem dziś zmęczony?” albo w lżejszej wersji „co na obiad?”.                Pamiętam jedną sytuację, kiedy moje dziecko i równolatek mojej koleżanki zaczynali mówić. Koleżanka z uśmiechem na twarzy opowiadała jak to jej niespełna dwuletni szkrab zrobił furorę, bo nauczył się mówić „spadaj”. Serio???!!!! Rozumiem, że w ustach małego dziecka to może być nawet zabawne, ale czy naprawdę to chcą przekazać swoim dzieciom? Spadaj?!                Jestem za tym, żeby jak najczęściej odzywać się do siebie kulturalnie. Nawet kłócić można się z godnością. Pamiętajmy o tym, że dziecko papuguje po nas wszystko. Czy tego chcemy czy nie. Jemu nie wystarczy to, że mu powiemy co jest dobre, a co złe. Dziecko potrzebuje widzieć w nas wzór do naśladowania. Więc może czasem warto zastanowić się nad tym co i w jaki sposób mówimy?

[mojakolysanka]

Jak Wam mija dzionek? My dodajemy nowe produkty do letniej wyprzedaży :) Sprawdzajcie na bieżąco … How’re you today? We’re adding new items to our summer sale :) check out in few minutes …. https://mylullaby.eu/pl/promocje

[mojakolysanka]

Czemu mama powinna być „multitask” :)

Ostatni wypad na majówkę, jak każde inne poprzednie wyjście, uświadomił mi jak ogromny ciężar spoczywa na nas – matkach. :) Dopiero, kiedy czegoś nie zrobisz okazuje się jak wiele robisz i jak wiele znaczysz, a co więcej ile od Ciebie zależy. Może i wielkie słowa, ale z drugiej strony jeśli sobie uświadomić jak wiele małych kroczków robimy codziennie, by wykonać jeden duży krok, to nagle okazuje się, że matka musi być strasznie, cholernie „multitaskową” osobą!!!

Nie wiem, czy wy też tak macie, ale ja opiekę nad moimi dwoma kochanymi szkrabami dzielę z moich uroczym małżonkiem. To, że się nią dzielimy nie oznacza jeszcze, że dzielimy się nią po równo, a już na pewno nie, że dzielimy się nią sprawiedliwie :) Nie ma sztywnego podziału – ty sprzątasz, ja zmywam, ty pierzesz, ja zmieniam pampersy. Po prostu jeśli coś jest do zrobienia to trzeba to zrobić. Gdy jedno z nas kosi trawę, drugie bawi się z dziećmi, gdy jedno zmywa, drugie czyta bajki, gdy jedno pierze, drugie robi zakupy a dzieci (o zgrozo!!!!) oglądają bajki. Normalna, zwykła, szara rzeczywistość …. Nic dodać, nic ująć. I zarówno ja, jak i mój ukochany facet uważamy, że fakt zajmowania się dziećmi i domem wspólnie jest tak oczywisty jak fakt, że jutro wstanie słońce (przynajmniej ja tak uważam, a mąż jesio się nie zbuntował :)). Ale nie dokładnie o tym dzisiaj chciałam pisać. Zmierzam do tego, że nawet jeśli podział obowiązków w związku jest dość zdrowy (bo za takowy uważam nasz domowy podział), to i tak nigdy nie jest on równy ani sprawiedliwy. Tatuś, głowa naszej czteroosobowej rodziny, to SUPER TATA. Pobawi się kiedy trzeba, a czasem nawet wtedy kiedy chce. Nauczy czegoś nowego, pozwoli rozwijać umiejętności, zachęci, doda odwagi, kopnie w tyłek kiedy trzeba, ale też przytuli i ucałuje. Normalnie tata na medal. Tylko, że zawsze myśli o tym co tu i teraz, o tym co tam i potem myśli mama – czyli ja. Co spakować wychodząc z domu? Co będziemy jedli za godzinę, jutro, na wycieczce? Co kupić na drogę? Zabrać picie, jedzenie, czyste pampersy, chusteczki, zapasowe ubrania, śliniak, zabawki, ipada, iphona, smoczka, butelkę ….. Umówić do lekarza, pamiętać o szczepieniu. Przypomnieć o praniu, kupnie proszku, płynu …. Ta lista nie ma końca :) I zawsze trzeba być o krok przed nimi – mam tu na myśli nie tylko dzieci …. Czasem mam tego dość!!! No bo czemu to zawsze JA mam wszystko mieć zaplanowane? Czemu to JA mam myśleć o tym co zabrać? Czemu to JA się martwię, czy wszystko spakowane? A najgorsze są te momenty, kiedy zdarza się zapomnieć o jakimś szczególe. Picie nie zabrane – DRAMAT, moja wina. Pampersa nie ma jak zmienić, bo nagle się skończyły – DRAMAT, moja wina. Dziecko brudne od obiadu, bo śliniak gdzieś dzisiaj zaginął – DRAMAT, moja wina…… I wtedy mówię dość, nie jestem alfą i omegą, nie mogę za wszystkich myśleć, być, sprawdzać. Nie mogę być wszędzie, nie mogę robić wszystkiego naraz. STOP. Nie tak miało być!!! Ale najgorsze w tych momentach jest tylko to, że ostatecznie uświadamiam sobie, że to tylko JA mam o to do siebie pretensje. Tylko JA widzę ten DRAMAT. Dzieci – ich nie obchodzi bluzka poplamiona pomidorową, picie można kupić w sklepie, podobnie jak pampersy i wiele innych „niezbędnych” rzeczy. Tatuś – jego nie obchodzi, czy makijaż mam rozmazany, czy spodnie są bez plamy – kocha mnie tu i teraz, taką jaką jestem!!! Więc może wreszcie odpuszczę? Może w końcu wyjdę z domu bez stresu, sprawdzania, wracania? Oj nie, chyba nie byłabym sobą … :)

�Zt��\��L�.�

[mojakolysanka]

A na zakończenie dnia testowanie naszych produktów w wykonaniu dwóch urwisów. Na filmie zobaczycie nasze genialne gniazda do zabawy, tulisie oraz bodziaki. Miłego oglądania.  And to finish the day off with a smile - two rascals test our products. Check out the video where you can see our splendid play nests, elephant pillows and bodysuits. Enjoy! 

[mojakolysanka]

Dzisiaj chciałabym Wam przybliżyć w kilku zdaniach nasze super gniazda dla dzieci dostępne w sklepie www.mylullaby.eu.

W ofercie znajdziecie dwie super maty do zabawy, w kształcie autka lub w kształcie uroczego kwiatka. To ile mają one zastosowań przeszło nawet nasze oczekiwania.

Z założenia są to gniazda, z którymi niemowlak może poznawać świat. Może się na nich bawić, turlać, spać, uczyć siadać, raczkować i stawiać pierwsze kroki. Jednak jak widać na zdjęciach i filmach ich zastosowanie jest znacznie szersze. Ale może od początku :) Gniazda wykonane są z bezpiecznych materiałów. Do ich produkcji użyto satyny bawełnianej z certyfikatem OEKO-TEX Standard 100 (warstwa zewnętrzna) oraz wypełnienia poliestrowego posiadającego certyfikat FIRA (poświadcza niską palność). Taki skład gwarantuje, że gniazdo jest miękkie i do maksimum minimalizuje skutki różnego rodzaju upadków towarzyszących nauce siedzenia i raczkowania. Gniazdo ma kilka zastosowań, może być: - ogromną matą do zabawy, miękką, delikatną i kolorową; maluszek może się na niej turlać, bawić zabawkami, czytać książeczki - suchym basenem na kulki i nie tylko – ukryty w spodzie sznurek pozwala szybko ściągnąć boki gniazda i zamienić je w basen albo bezpieczny kojec, w którym możemy umieścić zabawki - dywanikiem w pokoju dziecka – ozdobi pokój malucha, zamortyzuje upadki, idealnie nadaje się do siedzenia, leżenia i zabawy - miejscem do spania – nawet jeśli maluszek zaśnie w trakcie zabawy, gniazdo zapewni mu wygodę i ciepło. Koła lub płatki mogą służyć jako delikatna kołderka. Dodatkowo maty wyposażone są w pasy z rzepami, dzięki czemu możesz maluszka przypiąć zapewniając mu bezpieczeństwo To są „pierwotne” zastosowania maty. Moje dzieci testując znalazły jeszcze nowe, inne :) Dla Leszka (15 m-cy) mata okazała się wspaniałym miejscem wokół którego można sobie pobiegać (taki target widocznie sobie ustalił). Dla rozrywki jako przerywnik biegania rzucał się na gniazdo sprawdzając czy i kiedy go to zaboli (mały masochista z mojego synka). Kilkakrotnie testował upadanie na gniazdo z pełnego biegu i ku mojemu zdziwieniu zawsze wychodził z tego cało :) Staszek (3 lata) sprawdził, że jest to świetne miejsce do zabawy leżąc na plecach albo na brzuchu. Można poczytać książeczkę, pobawić się maskotkami i można się też pod matą schować. Razem przetestowali, że można na macie urządzać fantastyczne wojny na poduszki. Można się też ganiać wokół niej grając w berka. Obaj docenili miękkość w trybie spania :) Wystarczyło przykryć ich płatkami kwiatka albo kołami autka i spali jak zabici. I mimo, że obaj nie są już niemowlakami zgodnie stwierdzili, że fajna ta zabawka. A co dla mnie jako mamy okazało się istotne? Oczywiście poza tym, że chłopcy fajnie się bawili :) To fakt, że każde takie gniazdo jest z fajnych materiałów. Pomijając kwestię certyfikatów i bezpieczeństwa to są one najzwyczajniej milutkie w dotyku. Aż chce się na takiej macie położyć i zasnąć :) Dodatkowo odpowiednia konstrukcja daje możliwość prania takiej maty w całości w pralce!!! Yupi :) Żadnego rozpruwania, wyjmowania itp. Siup do pralki i po kłopocie. Przeraziły mnie początkowo rozmiary gniazda. Bałam się, że zagracę tym chłopakom pokój. Okazało się, że zupełnie spokojnie można ściągnąć sznureczki, złożyć płatki lub koła i już mata jest o połowę mniejsza. A jeśli chcecie ją gdzieś zabrać to też żaden problem :) Pakujecie ją w oryginalny worek, podłączacie do odkurzacza i wysysacie powietrze aż mata stanie się totalnie skompresowana! To nie jest zabawka na kilka pierwszych tygodni życia. To jest bardzo fajny gadżet dla malucha, który posłuży mu przez kilkanaście miesięcy, a nawet przez kilka lat :) Jeśli szukacie pomysłu na prezent dla świeżo upieczonych rodziców to ten gadżet jest idealnym uzupełnieniem wyprawki dla noworodka. Polecam, warto!

  ^T�|l

[mojakolysanka]

Miało być o butach, a będzie o mnie - tak mnie jakoś dzisiaj naszło na bardzo luźny, ale chyba całkiem ważny temat. Macierzyństwo – nauka odpuszczania, sobie i nie tylko. Zastanawiałam się ostatnio nad tym, czego mnie nauczyło macierzyństwo. Nie co mi dało i ile dzięki niemu zyskałam, bo tego jest bardzo wiele i zasługuje przynajmniej na jeden osobny temat. Chodziło bardziej o to, co Sama jako osoba zyskałam, jak macierzyństwo wpłynęło na mój charakter? Odkąd zostałam mamą wiele zmieniło się w moim życiu. Wszystko odwróciło się o 180 stopni, a jak pojawił się drugi szkrab to nawet o kolejne 90 :) Zmienił się mój harmonogram dnia, weekendów, dni wolnych, urlopów. Zmienił się całkowicie mój sposób myślenia, mówienia. Trochę zmieniło się też towarzystwo, osoby z którymi spędzamy czas (na szczęście tylko trochę, mamy nadal swoich starych znajomych, którzy jeszcze tolerują fakt, że poszerzyło się grono osób uczestniczących w naszych spotkaniach). Ale tym co zmieniło się najbardziej jest mój stosunek do mnie samej i do mojego czasu.                Jestem pedantem. Nie wiem czy to wada, czy zaleta. Po prostu jestem pedantem i już. Wszystko musi mieć swoje miejsce. Dom musi błyszczeć, szafki mają być uporządkowane, ogródek wypielony itd. Utrzymanie takiego stanu rzeczy wymaga czasu, siły i chęci :) I chociaż jest ciężkie, to dotychczas udawało mi się ten stan rzeczy utrzymać. Do czasu.                Do czasu, kiedy w moim życiu nie pojawiły się te dwa małe słoneczka. Kochane perełki, które wejdą wszędzie, wyciągną wszystko, wszystkim chcą się bawić, a mało co uda im się odłożyć na miejsce. Takie ich małe prawo, prawo do odkrywania i poznawania. A ciężko coś poznać w zamkniętej szafce, ciężko bawić się czymś jeśli tego nie można dostać :) I tak z każdym dniem, kiedy to moi mali odkrywcy poznają świat, ja uczę się, żeby sobie odpuszczać. Uczę się z każdą minutą przebywania z nimi, powolutku. Tak samo jak oni uczą się nowych rzeczy, robią kolejne małe kroczki, tak ja uczę się jak sobie to wszystko odpuszczać. Ciężko pedantowi przejść obojętnie obok rozrzuconych poduszek, podartego papieru toaletowego w drobny mak, czy wyjętych po raz setny garnków z szuflady. Ciężko to ominąć, zostawiając tak jak jest. Pedant zawsze zwróci na to uwagę i będzie chciał sprzątnąć. I tak, kiedy miałam pierwszego syna byłam po prostu odkurzaczem, który chodzi za nim, sprząta systematycznie i cierpliwie wszystko, co małe rączki wyciągnęły, podarły, pobrudziły. Z każdym dniem coraz wolniej i później. A kiedy pojawił się drugi nauczyłam się, że można też najzwyczajniej w świecie odpuścić. Zrobić to później, jutro. W zamian za to usiąść, napić się kawy, poprzytulać albo odpocząć.           Nadal nie umiem dopuścić do sytuacji, kiedy w domu panuje totalny chaos. Nadal wkurzam się, kiedy garnki kolejny raz „wychodzą” z szuflady. Nadal szlag mnie trafia, kiedy widzę rozlaną wodę, sok albo kakao. Ale teraz już wiem, że posprzątać mogę PÓŹNIEJ. To nic, że rzeczy „przenocują” poza swoim stałym miejscem pobytu. To nic, że dzisiaj nie poodkurzałam. Podłogę mogę umyć jutro, a pranie może wstawi się samo? Idę na kawę :)

[mojakolysanka]

Spanie – razem czy osobno?

               Dylemat wielu rodziców. Spać razem z dzieckiem czy osobno? Jak razem to do kiedy? Jak osobno to od kiedy i jak tego nauczyć?                Wierzcie lub nie, ale przeczytałam już tyle publikacji na ten temat, że sama nie wiem …. Albo i wiem tylko jeszcze o tym nie wiem……

               Pamiętam za to jaki miałam na to pogląd dopóki sama nie zostałam mamą. Spanie razem – w żadnym wypadku!!!! Przecież dziecko musi stać się samodzielne!!! Jak tu się przytulić do partnera, kiedy obok śpi mały szkrab. No w żadnym wypadku, u mnie na pewno będzie inaczej! Łatwo się krytykowało dopóki samemu nie stanęłam przed dylematem :)

               Początek macierzyństwa – to początek nauki życia z chronicznym niewyspaniem. Wiem, wiem, są dzieci, które przesypiają od początku całe noce. Mnie się takie nie trafiło, żadne :( Obaj karmieni piersią i obaj regularni jak w zegarku. Stachu – karmienie co trzy godziny, do tego za każdym razem obsrany pampers i pół godziny noszenia, żeby się odbiło (no bo refluks…). Leszek – karmienie co dwie godziny, za to bez zmiany pampersa i bez noszenia (uff, tym razem refluks nas ominął). Także zawsze między jednym a drugim karmieniem zostawało max. 1,5h na sen. I co z tego, że niby mogłam spać w dzień jak młodzi spali (albo i nie…), mimo wielu prób sen w dzień w moim przypadku jakoś nie poprawiał sytuacji, a wręcz przeciwnie, nawet ją pogarszał (zawsze potem czułam się jeszcze gorzej). Po kilku tygodniach prób odkładania do łóżeczka, w obu przypadkach skończyło się w efekcie na spaniu razem. :)                Sytuacja ciągnie się już od trzech lat (bo tyle zaraz będzie miał Stachu) i w sumie sama nie wiem, jak dalej ją rozwijać. Bo prawda jest taka, że ja lubię spanie z tymi gnojkami. Lubię przytulać się do nich, być przy nich jak śni im się coś złego, podać piciu, kiedy się budzą. Ja po prostu sama chyba nie chcę z tym skończyć :)

               Sprawa się trochę skomplikowała, kiedy w łóżku nagle zrobiło się tłoczno. Najpierw dwoje rodziców, potem plus jeden, a potem plus dwa. Zrobiło się najzwyklej ciasno :) To wtedy z moim kochanym mężem podjęliśmy decyzję, że starszy syn musi spać u siebie w pokoju. Kupiliśmy łóżko, ładnie mu wszystko wytłumaczyliśmy i położyliśmy spać. Jedna noc – kilka pobudek, druga noc – znowu kilka pobudek, trzecia, czwarta, piąta – ciągle to samo. Efekt – niewyspany tata wstający w nocy do starszego, niewyspana mama wstająca w nocy do młodszego, niewyspany Stachu – no bo ciągle się budzi i woła rodziców. W sumie to tylko chyba Leszek był wyspany :) A najbardziej rozczulił mnie w końcu widok mojego dwulatka, który z maskotką pod pachą i z butelką z piciem pod drugą pachą, około 2. w nocy szturchnął mnie śpiącą z hasłem –„ posuń się mama” :)

               I tak po kolejnych próbach efekt jest taki, że Leszek śpi w naszym dużym łóżku, Staszek śpi w swoim łóżku w swoim pokoju. Obaj zaś otuleni są na zmianę albo mamą albo tatą, którzy nie mogąc się zdecydować, kto z kim ma spać, wprowadzili kolejki.                I niech mi nikt nie mówi o zaletach i wadach spania razem czy osobno. Zdaję sobie sprawę z nich wszystkich. Wiem, że podobno ma to mieć wpływ na moje małżeństwo, że podobno nie mamy dla siebie wystarczającej przestrzeni jako małżeństwo. Ale wiecie co – na to można znaleźć sposób, ale na to, żeby być notorycznie niewyspanym nie ma (no pomijam oczywiście te niedozwolone :) ).

               Więc niech każdy znajdzie taki sposób, który jemu będzie odpowiadał, a złote rady bezdzietnych cioć (to aluzja do mnie sprzed kilku lat :) ) schowajmy do najniższej szuflady :)

[mojakolysanka]

A już niedługo kolejny wpis - tym razem o problemie obuwia. Czy Wasze dzieci też tak niechętnie zakładają coś na stopy? Czy to dobrze, że chcą chodzić boso? Co wybrać jeśli już jednak trzeba coś na te stopy wcisnąć? :)

[mojakolysanka]

Komu powierzyć opiekę nad ukochanym maluszkiem?  Cześć II.

               Poszukiwania rozpoczęliśmy od znajomych. Znaleźliśmy Panią z polecenia. Pilnowała dzieci naszych znajomych. Pensja jej odpowiadała. Byliśmy w siódmym niebie. Do momentu, kiedy poprosiliśmy o „dzień próbny”. Kiedy w drzwiach pojawiła się nasza nowa opiekunka, już wtedy wiedziałam, że to nie jest to. Po kilku godzinach spędzonych razem byłam pewna, że nie tego szukałam. L Pani miła, schludna, uprzejma, odpowiedzialna – zalety na papierze mogłabym jeszcze długo wymieniać. Ale co z tego L Wiedziałam, że będzie to Pani od pilnowania. Przyjdzie, spędzi czas ze Stasiem, zapewni mu bezpieczeństwo, przewinie, pójdzie na spacer i tyle. Aż tyle, albo tylko tyle. Dla mnie za mało! Jeśli ktoś ma spędzać w tygodniu z moim synem więcej czasu niż ja, to musi to robić idealnie.

               Poszukiwania rozpoczęliśmy od początku. Tym razem zamieściliśmy ogłoszenie na specjalistycznym portalu. Odpowiedzi na ogłoszenie otrzymaliśmy setki. Wybraliśmy kilka. I rozpoczęliśmy spotkania… Zajmuję się rekrutacją pracowników na co dzień, ale ta była najbardziej wymagającą! Jak spośród kilkunastu ofert wybrać tę, która będzie idealna? Bałam się o bezpieczeństwo mojego syna. Po nocach śniło mi się, że wracam do domu po pracy, a jego nie ma. Albo, że dostaję telefon – syn spadł ze schodów!!!! Scenariuszy było kilka i wciąż ta sama presja. Jak znaleźć tę jedną?  Aż tu nagle przyszła do nas Jola. Urocza kobieta, trochę starsza od nas, z doświadczeniem i chętna do opieki nad Stasiem. Po dniu próbnym nie miałam już żadnych wątpliwości. No może tylko jedną – dlaczego ten gówniarz tak ją lubi?! J I tak zatrudniliśmy Jolę. Wybór okazał się strzałem w dziesiątkę. Mimo braku kamer w domu wiedziałam, że opieka jest idealna. Ilość zabaw wymyślana przez Jolę była nieograniczona. Codzienne spacery, długie i krótkie, wokół domu i na plac zabaw. Jola stała się dla mojego dziecka najlepszą ciocią ever. I chociaż początkowo byłam nawet o nią zazdrosna, to potem zdałam sobie sprawę, że Staś musi uwielbiać osobę, z którą spędza 10 godzin dziennie. Inaczej być nie może. I w ten oto sposób po kilku tygodniach żmudnych poszukiwań znaleźliśmy idealną nianię. Nie podglądając przez kamery, nie podsłuchując, nie nagrywając. Po prostu zaufaliśmy swoim sercom i naszemu dziecku!!!

               Jola została z nami rok. Po zajściu w drugą ciążę, długo zastanawialiśmy się co dalej. Chcieliśmy, żeby Jola wychowywała też naszego drugiego syna. Niestety sytuacja finansowa nam na to nie pozwoliła. L Kiedy Staś miał 1,5 roku musieliśmy się z Jolą rozstać. Było to mega mocne przeżycie dla nas, a szczególnie dla Stasia. Postanowiliśmy jednak, że nie chcemy, żeby młody przyzwyczaił się do siedzenia w domu z mamusią, więc wyślemy go do żłobka. Mieszkamy w małej miejscowości, więc wybór nie był zbyt wielki – w okolicy znajdowały się dwa żłobki, a w zasadzie jeden żłobek i jeden klub malucha. I znowu dylemat. Profesjonalny żłobek z kilkoma opiekunkami, osobną salą do jedzenia, osobną do spania, z dostępem do ogrodu, czy klub malucha z małpim gajem, dużą ilością zabawek i paniami, które się uśmiechały od ucha do ucha. Postanowiliśmy i tym razem zaufać swoim sercom. Wybraliśmy klub malucha. Może i bez nadzoru kuratorium, nie spełniający tylu kryteriów co profesjonalny żłobek, ale za to z paniami, które nasz syn pokochał od razu, no i z basenem kulkowym… I to też był wybór strzelony w dziesiątkę. Obcym nam były historie o dzieciach płaczących, kiedy rodzic zostawia je w żłobku. Stasiu po wejściu do żłobka robił „papa” i tyle go widzieliśmy. J                Z Leszkiem nasze dylematy stały się mniejsze. Nadal nie ma opcji babci, nadal odpada opcja urlopu wychowawczego. Tym razem odpada opcja niańki – po prostu nas na nią nie stać J Wybraliśmy więc żłobek, ale tylko ten sprawdzony już przez starszego brata J

               Przed nami kolejne wybory. Najpierw przedszkole, potem szkoła, zajęcia dodatkowe itp., itd. – ale wiem już jedno. Zawsze należy, przynajmniej częściowo, kierować się własną intuicją. Nie ważne co mówią inni, nie ważne co mówią babcie, dziadkowie, ciotki, przyjaciółki, psychologowie i nie wiadomo kto jeszcze, ważne co Wy czujecie i sądzicie, bo to Wy znacie swoje dzieci najlepiej i to Wy widzicie, czy jest im dobrze czy źle!!!!!

[mojakolysanka]

Już dzisiaj otwarcie naszego sklepu internetowego MyLullaby. Zapraszamy. Przeglądajcie, wybierajcie, zamawiajcie :)  Today we’re opening our online shop MyLullaby. Browse, choose, order :)

[mojakolysanka]

Who will take care of my kids while I’m working???? Part 1

For quite some time now Polish law has been granting moms the right to stay home to take care of their lovely babies for relatively long period. One year of lovely vacation (mix of maternity leave, parental leave, and additional parental leave) is quite a long period in European conditions (and I’m just talking about the paid leave). So you just enjoy the moments you can spend with your babies. But what to do afterwards? After one year you should figure out what to do next. Who will take care of my precious baby???? Some of us have a great advantage named grandmother. But what to do if your grandma is not available?

We had this problem already twice which is obviously related to the number of kids we have.

Stasiu – we waited for him very impatiently – didn’t have the opportunity to stay with me for the whole year. After 7 months of adorable holidays I had to get back to work. We had been preparing for this moment for a long time. Starting from the bottle trainings and ending with leaving Stasiu with various family members. I didn’t want to make my first working day traumatic for me or for Stasiu. I knew that the day would be emotional enough so we did everything to minimize bad emotions. I can’t imagine how I could leave the house hearing my baby crying. Fortunately Stasiu was very brave and spared us those hard feelings.

We were considering various options of who should take care of our child. First idea – grandma – impossible. First of all, both still work. Second of all, we knew that this option, even if possible, would be too hard for us. We have totally different methods of raising kids than our lovely mothers. So we haven’t even thought about this one for too long. Second possibility – day care. Now I don’t understand why but we skipped that option back then. Third option – mom at home – impossible. I’m quite an active person and I didn’t want to quit my job. So we were left with one choice – a nanny. It took us several weeks before we choose the perfect one. We didn’t want Stasiu spending his time with a person who would be just watching him. We wanted this person to be someone more to him than just a warden. And then it began… Where can we find such a person???? Our requirements were huge but our budget and the salary we could offer were trivial….

Soon you can read about our research and results in part 2. Follow our blog and find out how the story ended. 23rd Apr 2015

[mojakolysanka]

Komu powierzyć opiekę nad ukochanym maluszkiem??? Cześć 1

Od jakiegoś czasu prawo polskie pozwala nam – matkom na dość długie przebywanie z naszymi kochanymi pociechami w domu. Rok łącznego urlopu macierzyńskiego, macierzyńskiego dodatkowego, rodzicielskiego to stosunkowo długo jak na europejskie warunki (mówię tu oczywiście o płatnych formach urlopu).  Nie pozostaje nam nic innego jak tylko cieszyć się z faktu, że dano nam taką możliwość. Ale co potem???? Po 12 miesiącach sielskiej „laby” z naszymi pociechami, musimy coś z nimi zrobić. Nie każda z nas ma tę, jakże wspaniałą możliwość, skorzystania z usług etatowej babci.

               Nas ten problem dotknął dwa razy – co wynika bardzo jasno z ilości posiadanych dzieci.

               Stasiu – nasz długo oczekiwany synek nie załapał się na dłuższy urlop mamusi, w związku z czym już po 7 miesiącach spędzonych razem nastąpiło nasze rozstanie. Długo się do niego przygotowywaliśmy. Począwszy od stopniowego odstawiania od piersi, a skończywszy na zostawianiu synka z innymi osobami z rodziny. Nie chciałam, żeby dzień mojego powrotu do pracy był traumatyczny dla Stasia, ani dla mnie. Wiedziałam, że emocje i tak będą duże, więc postaraliśmy się, żeby tych negatywnych było jak najmniej. Nie wyobrażam sobie, jak mogłabym wyjść z domu słysząc płaczącego i wzywającego mnie syna. Na szczęście Stasiu nam tego zaoszczędził.

               Długo zastanawialiśmy się nad formą opieki nad Stasiem, kiedy nas nie ma w domu. Opcja pierwsza, czyli babcie, odpadły od razu. Po pierwsze obie pracują. Po drugie, nawet jeśli by nie pracowały, to wiedzieliśmy, że byłaby to bardzo wymagająca opcja. Nasz styl wychowywania dzieci różni się dość mocno od tego prezentowanego przez nasze kochane Mamy, więc chcąc uniknąć kłótni na tej płaszczyźnie w ogóle nie braliśmy jej pod uwagę. Opcja druga – żłobek. Nie wiedzieć czemu przy pierwszym dziecku jakoś w ogóle ją pominęliśmy. Opcja trzecia – mama na wychowawczym, nie miała szans przebicia. Jako osoba dość aktywna zawodowo nie chciałam rezygnować z pracy. Pozostała niania.

               Wybór tej jednej jedynej osoby zajął nam kilka długich tygodni. Nie chcieliśmy, żeby nasze dziecko spędzało czas z Panią, która będzie go pilnowała . Chcieliśmy, żeby ta osoba była dla niego czymś więcej niż tylko Panią od bezpiecznego spędzania czasu. I tu pojawiły się schody …..

               Gdzie taką osobę znaleźć?????????????? Wymagania ogromne, budżet i pensja do zaoferowania znikome…

O perypetiach i skutkach naszych poszukiwań napiszę już niebawem. Zapraszam do dalszego śledzenia naszych nianiowych perypetii.