[mpoumpouka]

Ξέρεις,δεν με νοιάζει αν μας στραβοκοιταζουν για αυτό το ημιτρελο "κάτι" που έχουμε..Δεν μας γουσταραν ποτέ μαζί..Το γνωρίζεις αυτό.Ίσως ζηλεύουν τον διαφορετικό τρόπο που με αγαπάς,ίσως η διχόνοια είναι το μόνο συναίσθημα που έχουν μάθει να μοιράζουν και να εκφράζουν με τον καλύτερο και επιτυχή τρόπο,όπως έχει αποδειχθεί,διότι έχουν καταφέρει άπειρες φορές να μας βάλουν φωτιές...Ίσως,ίσως,ίσως....Δεν ξέρω τι θέλουν και δεν με νοιάζει.Εγώ περιμένω να κουραστούν.Που θα πάει;Θα κουραστούν!!!!Εσύ και εγώ όμως,δεν θα κουραστούμε,θα αντέξουμε!Θα πάμε κόντρα! Εγώ ξέρω ένα πράγμα και αυτό κανείς δεν μπορεί να μου το αλλάξει! Θυμάμαι και ξέρω τους λόγους για τους οποίους αγάπησα και ερωτεύτηκα εσένα!!!!Και αυτο είναι πολύ σημαντικό,γιατί οι άνθρωποι ξεχνάνε την αρχή..ξεχνάνε τους λόγους για τους οποίους επέλεξαν έναν άνθρωπο για "δικό" τους και εκεί το χάνουν,χάνονται!!!!! Όχι,δεν είσαι κάτι που δεν έχω ξανά δει,ούτε έχεις κάτι που δεν έχουν αντικρύσει ποτέ ανθρώπινα μάτια σε αυτόν τον πλανήτη..Αλλά έχεις αυτό το "κατι" που με κάνει να τρέμω στο άγγιγμα σου,αυτό που όταν σε σκεφτώ χαμογελάω,αυτό που όταν σε βλέπω μου τσιμπάει το στομαχακι μου..Είσαι αυτός που με φιλάει και νιώθω πως θα βγάλω πεταλούδες κι από τα αυτιά!!!!! Για αυτό σου λέω..Εμείς θα αντέξουμε..αν το θέλεις κι εσύ!Μας το χρωστάνε. Μετά από τόσα "χώρια" η ζωή μας χρωστάει το "μαζί"....ΜΑΖΊ ΣΟΥ....

[mpoumpouka]

Οι περαστικοί εδώ, έχουν τα μάτια σου.

[mpoumpouka]

It takes both sides to build a bridge.

-Fredrik Nael

[mpoumpouka]

Forgiveness is...FREEDOM

Το να συγχωρείς θέλει μεγάλη ψυχική προσπάθεια και απαιτεί αρκετό χρόνο,όταν όμως επιτευχθεί δίνει στον άνθρωπο εσωτερική γαλήνη.Συγχωρώ, σημαίνει φέρνω στη μνήμη μου το κακό που μου έκαναν,το επεξεργάζομαι και ίσως τότε έρθει η άφεση..Σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι ξεχνάω τον πόνο που μου έχουν προκαλέσει.Δεν σημαίνει επίσης επαναφορά,του ανθρώπου που μας πλήγωσε,στη ζωή μας.Η συγχώρεση μπορεί να υπάρξει χωρίς το άτομο που μας πλήγωσε να γνωρίζει ότι τον έχουμε συγχωρέσει.Συγχωρείς για εσένα,διότι αυτός είναι ο τρόπος απεγκλώβισης,από την παγίδα του μίσους του καταστροφικού,εκείνου που σε οδήγει σε σκέψεις ανταπόδοσης και εκδίκησης.Μην αφήσεις την ψυχή σου να γίνει θύμα του μίσους σου,μην το αφήσεις να σε κυριέυσει,ακόμα κι αν ο άλλος άνθρωπος προσπαθήσει να σε βλάψει ξανά.Συγχώρεσε για την απαλοιφή του πόνου σου..είναι αρετή,ψυχική και σωματική υγεία..ΣΥΓΧΏΡΕΣΕ και μην ανησυχείς το κακό ΠΆΝΤΑ επιστρέφει στη πηγή του!

«Δεν υπάρχει μεγαλύτερη εκδίκηση από το να μη μοιάσεις στον άνθρωπο εκείνο που σε πλήγωσε». 

[mpoumpouka]

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Υπαρχουν ανθρωποι που βουλιαζουν και υπαρχουν και ανθρωποι που αλλαζουν και γινονται επικίνδυνοι.Αυτοι οι ανθρωποι είναι εκεινοι που εμαθαν τι θα πει να απογοητεύεσαι,να πληγωνεσαι χωρις καν να το αξίζεις.Εμαθαν να απαντουν ‘’καλα ειμαι’’ στην πιο συχνη και μη αληθινη ερωτηση των αλλων ‘’τι κανεις;’’ τη στιγμη που όλα μπορει να γκρεμιζόντουσαν μπροστα στα ματια τους.Να χαμογελουν ολη την ωρα σαν να μην χτυπησε κανενας ανεμοστρόβιλος ποτε την δικη τους  πορτα...αυτή την πορτα που εκλειναν πισω τους για να κλειστουν στη μοναξια τους και να αφησουν την καρδουλα τους να διαλυθει.Δεν ρωτησαν ποτε γιατι,δεν παραπονεθηκαν για ότι τους εφερε ο δρομος..παρα μονο ευχόντουσαν να τους φερει  ένα ονειρο οσα δεν τους εφερε η μερα.Δεν ξεχωρισαν ποτε τι πραγματικα πονουσε περισσοτερο.Το σωμα τους ή η ψυχη τους;Εμαθαν να κρυβουν το πονο τους.Δεν σταματησαν να νιωθουν όμως υποσχεθηκαν στον εαυτο τους πως δεν θα αφησουν τιποτα και κανεναν να ξανακαταχραστεί το δικαίωμα να τους καταστρεψει.Τις νυχτες μαζευουν οσα κομματια τους εχουν απομεινει τα μετρουν και τα ξαναμετρουν..είναι τοσα λιγα πλεον.Καποτε ηταν τοσα πολλα και τα χαριζαν από εδώ και από εκει απερίσκεπτα,τωρα τα προσεχουν σαν πολυτιμο θησαυρο τα μετρουν και δεν υπαρχει πλεον χρονος και σπαταλες και δακρυα Χρισμενοι κυριοι του εαυτου τους τωρα πια πατουν επανω στο χαμο και συνεχιζουν γιατι είναι δυνατοι...ή μαλλον ετσι εμαθαν να λενε.Κανενα συναισθημα δεν θα χρειαστεί να κατασπαραξει την λογικη.Η μια πλευρα παντα να θυμαται επιμονα και η άλλη να ξεχναει.Εχοντας υπαρξει για καιρο ρημαγμένοι,η δυστυχια δεν εχει πια δυναμη πανω τους,γινεται φιλη τους,τους κανει τερατα,αλλωστε συμβιβάζεσαι με τα τερατα όταν γινεσαι σαν αυτά.Εμαθαν να επιζουν ξεχνωντας.Δεχοντας συγγνωμες που δεν ακουσαν και συγχωροντας ανθρώπους που ποτε δεν μετανιωσαν πραγματικα για οσα επραξαν εναντιον τους.Τους αλλαξε ο πονος ανθρωπε!!!!Δεν πιστευουν σε λογια,δεν ξερουν τι θα πει ακολουθω την καρδια μου,θα σε δοκιμασουν,θα απελπιστείς,θα τρεμει η καρδια τους στην σκεψη μην τους κανεις κακο.Αφησε τους δεν είναι για εσενα εκεινοι!Εκεινοι γνωριζουν πως να βγαινουν στεγνοι από φουρτούνες και τα φορτια στις πλατες τους δεν θα τα δεις ποτε σαν φορτια...αυτα ειναι τα φτερα τους!!!!΄΄Οι άνθρωποι που ‘χουν περάσει πολλά είναι επικίνδυνοι κι είναι επικίνδυνοι, επειδή ξέρουν πως μπορούν να επιβιώσουν.΄΄

[mpoumpouka]

"Σε αγαπάω σαν άνθρωπο",είπε και έσβησε η φλόγα μέσα μου

Η χειρότερη απάντηση που μπορείς να δώσεις σε έναν άνθρωπο που σου έχει δώσει όλο του το είναι,που σε αγάπησε στο μέγιστο βαθμό,στο έπακρο..Είναι το “σε αγαπάω σαν άνθρωπο”.Αυτή την απάντηση πήρα εγώ..χαχαχα εγώ που έχασα τον εαυτό μου για σένα,που έχασα φίλους και γνωστούς,που έκλεισα τα αυτιά μου όταν μου έλεγαν για σένα,εγώ που σε περίμενα όλα αυτά τα χρόνια,εγώ που έκανα όνειρα με εσένα…Σε κάθε στόχο για το μέλλον σε τοποθετούσα εκεί δίπλα μου,μαζί μου.Όνειρα που τότε είχαν ελπίδες να πραγματοποιηθούν,τώρα φαντάζουν μακρινά και ακατόρθωτα.Μπράβο μαλάκα.Γιατί μαλάκας είσαι!!!!Δεν ξεκαθάρισες ποτέ τι θέλεις από εμένα,δεν είπες τι νιώθεις,ΑΝ νιώθεις…Και ήμουν τόσο χαζή κι εγώ που δεν καταλάβαινα ότι απλά δεν έλεγες,γιατί δεν είχες κάτι να πεις και ο λόγος;;;Δεν ήθελες να χάσεις την καβατζα σου.Δεν σε κατηγορώ,έχω και έχω ένα μερίδιο ευθύνης που στραβωμενη απο τον έρωτα και την τόση αγάπη δέχτηκα να γίνω η καβατζα σου.Σε πιεζα να μάθω τι νιώθεις,αν νιώθεις,πως νιώθεις,πως με βλέπεις….Σκατα στα μούτρα μου.Σε στριμωξα και πήρα την απάντηση που περίμενα “Σε αγαπάω σαν άνθρωπο τι άλλο θέλεις”;.Τόσο προβλεψιμος είσαι.Τι άλλο θέλω;;Όλα αυτά τα χρόνια…Να μου τα δώσεις πίσω και να πάρεις πίσω αυτές τις μούφα ελπίδες που μοιράζεις από εδώ και από εκεί.Μήπως έπρεπε να σου πω και ευχαριστώ που με αγαπάς σαν άνθρωπο και για την μεγαλοψυχία που έχεις δείξει;;;;;Δεν φταις εσύ που με απογοήτευσες εγω φταίω που μπέρδεψα τα φτερά της κότας…με του αετού!!!!Και έτσι μέσα σε μια νύχτα τα άλλαξες όλα με την κουβέντα που ξεστομισες.Έγινε όπως το φοβοσουν.Πάει η καβατζα σου κύριε,πέταξε το πουλάκι…Πώς το λένε στη γλώσσα σου;;;Δεν θέλω τίποτα από εσένα πια.Το άκουσμα το ονόματός σου με βοηθάει στο να κάνω εμετό όταν έχω πιεί.Μόνο στην σκέψη ότι με αγγίζεις,αηδιάζω.Δεν είσαι εσύ για μένα.Σε καμία περίπτωση των περιπτώσεων.Πώς φαντάστηκα τη ζωή μου μαζί σου;Θα μείνω με αυτήν την απορία να με τρώει μια ζωή…ΣΑΝ ΆΝΘΡΩΠΟ ΜΕ ΑΓΑΠΆΕΙ ΚΑΙ Ο ΓΕΊΤΟΝΆΣ ΜΟΥ..ΔΕΝ ΘΈΛΩ ΝΑ ΜΕ ΑΓΑΠΆΣ ΟΎΤΕ ΣΑΝ ΆΝΘΡΩΠΟ,ΟΎΤΕ ΣΑΝ ΧΙΟΝΆΝΘΡΩΠΟ.ΝΑ ΜΕ ΜΙΣΕΊΣ ΘΈΛΩ!!!!!!!

[mpoumpouka]

Φεύγω...Ας πρόσεχες!

Κοιτάω πίσω..Και κοιτάζω τον εαυτό μου,που μόνο εαυτός μου δεν ήταν!Πώς είχα καταντήσει έτσι για χάρη του έρωτα;Με βλέπω,είμαι εκεί..στο κρεβάτι μου,ένα κουβάρι σε τέσσερις τοίχους περικυκλωμένο.Κλαίω,φωνάζω,δεν μπορώ να κοιμηθώ,καπνίζω και χάνομαι στις σκέψεις μου,περιμένοντας καθημερινά “ένα σου σημάδι μόνο” που λέει και το τραγούδι.Παντού ήσουν εσύ!Σε έψαχνα παντού..Παντού έψαχνα μήπως τυχαία πετύχω αυτά τα μάτια σου που τόσο λάτρευα!Κουβαλούσα χρόνια αυτή τη βαλίτσα..Κάθε μέρα το ίδιο βιολί.Αλλάως γνωστόν όλο φασολάδα,φασολάδα κάποια στιγμή την βαριέσαι.Σήμερα είμαι σε ένα νησί,κάνω διακοπές..Τις είχα ανάγκη άλλωστε.Είμαι καθιστή σε μια ξαπλώστρα και απολαμβάνω μια άλλη μουσική,όχι αυτή του βιολιού που για χρόνια χόρευα στο ρυθμό του,αλλά μια άλλη μουσική που με κάνει να γράφω αυτό που με τόσο κόπο,προσπαθούσα να καταφέρω Χρόνια τώρα.Ο ήλιος ζεσταίνει το κορμί μου,ο κόσμος χαμογελάει,χορεύει,τραγουδάει..κάνει βουτιές..Μάντεψε όλα αυτά δεν με κάνουν κάνουν τους ζηλεύω πια.Γιατί μπορώ κι εγώ επιτέλους να απολαύσω την κάθε στιγμή χωρίς εσένα.Χωρίς να σε σκέφτομαι…Αυτό που σκέφτομαι τώρα είναι “Πώς ήμουν έτσι”; “Για ποιόν ήμουν έτσι”; “Γιατί κατάφερε να με φέρει σε αυτή την κατάσταση”; Και δεν βρίσκω απάντηση! Θέλω να σηκωθώ και να φωνάξω “Είμαι ζωντανή”,διότι χάρη σε εσένα είχα ξεχάσει τι σημαίνει να είσαι ζωντανός!!!!Θέλω να φωνάξω “ΣΕ ΞΈΧΑΣΑ” και θέλω να το φωνάξω,γιατί όντως συμβαίνει,γιατί περίμενα καιρό αυτή τη στιγμή που θα το λέω και θα το πιστεύω!!!!!!Ούτε κλάματα,ούτε φωνές και τσακωμοί.Φεύγω κυρία από κοντά σου,όπως ηρθα!Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην αφήσω ξανα κανέναν να μου στερήσει το χαμόγελο μου.Ίσα-ίσα που αν προσπαθήσει να το κάνει,εγώ θα τον αποχαιρετω με ένα χαμόγελο δείχνοντάς του ότι δεν τα κατάφερε!Κοιτάω πίσω λοιπόν..Και δεν με αναγνωρίζω.Κοιτάω πίσω και αγαπάω σήμερα πιο πολύ τον εαυτό μου!Όχι,δεν μετανιώνω για όσα είπα,για όσα έκανα,για όλες τις φορές που δεν ήμουν ο εαυτός μου…Μετανιώνω που για ένα τίποτα έδωσα τα πάντα μου!!!!!!!! Είμαι εδώ τώρα,στη θάλασσα…Και θα κάνω τις διακοπες μου αξέχαστες για μένα και για όσους με συνοδεύουν σε αυτές! Όσο για εσένα,τώρα που θα καταλάβεις την αξία μου,τώρα που είναι ήδη αργά..θα έρθει η στιγμή που θα με ψάξεις,που θα καταλάβεις ότι είχα λόγους που ζητούσα να με ακούσεις,θα έρθει η ώρα που θα καταλάβεις οτι ημουν η μοναδική σου..Όπως ήρθε και για μένα η στιγμή να πω το αντίο.Πέρασε καιρός,όμως τα κατάφερα..Βοήθησες κι εσύ βέβαια,αλλά τα κατάφερα!Κι όταν έρθει εκείνη η ώρα,μέσα από την καρδιά θα σου πω “ΑΣ ΠΡΌΣΕΧΕΣ”

[mpoumpouka]

Μου το χρωστάει η ζωή..

Ξέρεις,δεν με νοιάζει αν μας στραβοκοιταζουν για αυτό το ημιτρελο "κάτι" που έχουμε..Δεν μας γουσταραν ποτέ μαζί..Το γνωρίζεις αυτό.Ίσως ζηλεύουν τον διαφορετικό τρόπο που με αγαπάς,ίσως η διχόνοια είναι το μόνο συναίσθημα που έχουν μάθει να μοιράζουν και να εκφράζουν με τον καλύτερο και επιτυχή τρόπο,όπως έχει αποδειχθεί,διότι έχουν καταφέρει άπειρες φορές να μας βάλουν φωτιές...Ίσως,ίσως,ίσως....Δεν ξέρω τι θέλουν και δεν με νοιάζει.Εγώ περιμένω να κουραστούν.Που θα πάει;Θα κουραστούν!!!!Εσύ και εγώ όμως,δεν θα κουραστούμε,θα αντέξουμε!Θα πάμε κόντρα! Εγώ ξέρω ένα πράγμα και αυτό κανείς δεν μπορεί να μου το αλλάξει! Θυμάμαι και ξέρω τους λόγους για τους οποίους αγάπησα και ερωτεύτηκα εσένα!!!!Και αυτο είναι πολύ σημαντικό,γιατί οι άνθρωποι ξεχνάνε την αρχή..ξεχνάνε τους λόγους για τους οποίους επέλεξαν έναν άνθρωπο για "δικό" τους και εκεί το χάνουν,χάνονται!!!!! Όχι,δεν είσαι κάτι που δεν έχω ξανά δει,ούτε έχεις κάτι που δεν έχουν αντικρύσει ποτέ ανθρώπινα μάτια σε αυτόν τον πλανήτη..Αλλά έχεις αυτό το "κατι" που με κάνει να τρέμω στο άγγιγμα σου,αυτό που όταν σε σκεφτώ χαμογελάω,αυτό που όταν σε βλέπω μου τσιμπάει το στομαχακι μου..Είσαι αυτός που με φιλάει και νιώθω πως θα βγάλω πεταλούδες κι από τα αυτιά!!!!! Για αυτό σου λέω..Εμείς θα αντέξουμε..αν το θέλεις κι εσύ!Μας το χρωστάνε. Μετά από τόσα "χώρια" η ζωή μας χρωστάει το "μαζί"....ΜΑΖΊ ΣΟΥ....

[mpoumpouka]

Αγάπη

[mpoumpouka]

Οι σχέσεις του 2016

2016....Όλα γκρεμισμένα.Ανθρώπινες σχέσεις.Οικογενειακές,φιλικές,συναδελφικές...Σχέσεις συμφερόντων.Είμαστε όλοι αρπαχτές κάποιων,που απλά θέλουν να ξεθυμάνουν...Πόνος...Ένας πόνος,που βγάζει μίσος...Ένα μίσος,που μετά βγάζει απάθεια.Και στην απάθεια προσπαθούμε να χτίσουμε το αύριο... Είμαι απογοητευμένη,πρώτα με εμένα και ύστερα με τους γύρω μου! Όσοι δεν καταλαβαίνουν αυτά που εκφράζω τότε πολύ απλά είναι τυχεροί ή πολύ απλά γεννήθηκαν έτοιμοι γι'αυτό το παιχνίδι! Θέλω να φέρω πίσω στη "μόδα" τις σχέσεις τις παλιές...Εκείνες που μπορούσαν να αρκεστουν στα λίγα,στα όμορφα,στις λίγες καλές στιγμές που θα μπορούσαν να μοιραστούν δύο άνθρωποι μεταξύ τους..σε ένα πάρκο,σε ένα παγκάκι,σε μια πλατεία..Με παρέα τους ένα τσιγάρο,μια μπύρα στο χέρι.. είτε φίλοι,είτε ζευγάρια,είτε συνάδελφοι...Θέλω πίσω τους αληθινούς ανθρώπους,τις αληθινές σχέσεις...Κουράστηκα!