Yorgun kelimesi tanımlamaya yetmiyor yorgunluğumu bu başka bişey, kendime bunu neden yaptığımı bilmiyorum, kendimi neden hiçbir zaman sevemediğimi bilmiyorum, ne yaparsam yapayım kendimden neden nefret ettiğimi bilmiyorum, önce alışkanlık haline geldi, daha sonra bir hastalığa dönüştü, konuşabilseydi organlarım onlarda söylerlerdi bu vücudun içinde yer almak istemediklerini, kendi organlarım dahi nefret ediyor kendimden, ne yaşadığımı bilmiyorum, beni mutlu eden rahatlatan ne varsa hepsi ama hepsi artık hiçbir şey hissettirmemeye başladı, hissedemez oldum, sevgiyi, coşkuyu, heycanlanmayı ve yaşamanın nasıl bir şey olduğunu merak ettiğim bir çok duyguyu, hissedebildiğim ve ya bir daha hissedemezsem diye korktuğum iki duygudan ibaretim artık, acı ve korku, başka insanlara çektirilen bir acı değil, ya da başka insanları korkutmak değil, bu ikisini kendime yapıyorum, ve ekstrem derecede yapıyorum, dışardan belli olmaması gayet normal, çünkü bunu gizliyorum, açığa vurmaktan korkuyorum, kendim olmaktan korkuyorum, çünkü hiçbir zaman öğrenemedim kendim olmayı, kendim olmayı denerken insanları kırdığımı, onları mahvettiğimi gördüm, onların başına gelen bu vesileler benim kendimden daha çok nefret etmeme sebep oldu, ben dışarıya sevgimi saçmaya çalışırken, bir çiçeğe bile sevgiyle yaklaşmaya çalışırken, o çiçek kurudu ve çöpe attım, benim sevgim öldürücü zararlı bir sevgi, tek gayesi yok etmek, bir insanı ya da onun dokunduğu herhangi bir şeyi, inanamaz oldum, insanlar beni ikna etmeye çalıştılar, çalışıyorlar, ama inanın ben bu cümlelere inanamıyorum, dışardan gördüğünüz ben sizde bir ışık uyandırıyor olabilir, ama kendi içimde bildiğim beni bir kez olsun benim gözümden görüp, benim ruhumla hissedebilseydiniz keşke, o zaman ikna etmeye dahi çabalamazdınız, yalnız kalmaktan korkmuyorum, hiçbir zamanda korkmadım, yalnız olmak problem değildi benim için, ama sizin o görmediğiniz benliğimle o yalnızlığın içinde o kadar çok vakit geçirdim ki, kimliğimi kaybettim, o benlik beni öylesine esir aldı ki, ne bir istek, ne bir his, ne de beni hayatta tutacak başka bir şey bıraktı, en kötüsüde yalnız olmanın sebebinin arkadaş edinememek veya bunun zor olması değil, bunun en büyük sebebi benim, en azından diğer insanları ve onların hayatlarını mahvetme içgüdüsünü durdurabiliyorum, onlardan uzak duruyorum, belki onların yaptıklarını yapamıyorum, yapmak isteyipte yapmıyorum, bu zor oluyor evet, ama bunu yapmak zorundaymış gibi hissediyorum kendimi, o kadar saçma gerçek ya da sahte sevgilere maruz kaldım ki, artık sevgi tanımını unuttum, bunu ben yaptım, kendimi ben sevgisiz bıraktım, kendimi ben sevginin her türlüsünden mahrum bıraktım, aklımdan geçenler sadece bir kurtuluş olur, bir çözüm olur diye içimdeki bu benliği nasıl söküp atabileceğimdi, kendime zarar verdim, çok zarar verdim, kendi kendimi ben hasta ettim, ve iyileşmemeye yemin etmiş gibiyim, öylece oturmuş yok oluşumu izliyorum sadece, ve bu bana haz veriyor çünkü böyle bir şeyin yok oluşunu izlemek, onun yenildiğini görmek, herkes için daha iyi, aslında ben önceden iyiydim, yani gerçekten iyiydim, hayallerim amaçlarım hedeflerim vardı, o benlik bunları yok etti, düşüncelerimi esir aldı, düşündüğüm tek şey artık kendimden kurtulmak, bazen öyle saçma şeylere o kadar çok sinirleniyorum ki, o sinirli kişi ben değilim, başka biri ya da bir şey, o an ne olursa sadece yok etmek istyorum, mesela geçen gün sinirlendiğimde elime bir çekiç alıp arabayı parçalamak istedim, işle alakalı bir şeye sinirlendim bilgisayarları masayı parçalamak istedim, bakın, ben kontrolümü kaybetmek üzereyim, bir şey olacak, ya bana ya sahip olduklarıma, henüz yaşanmamış ya da kafamda yaşanmış gibi yaşattığım tiyatro oyunları sahnesinde kalmaktan çok sıkıldım, gerçek dünyadan öylesine uzağım ki, sanki insanlar bu dünyada, ben bu dünyanın içinde sadece bir bedendeyim hepsi bu, anlaşılmadığımı iddia etmiyorum, ben hep anlaşıldım, ama size gösterdiğim kısmı kadar anlaşıldım, ve bu göstermediğim kısmın üstünü örttüğüm bir perde gibi, eminim herkesin vardır böyle yanları,
andulkaphoto
snowghoul
2087
turnnoffyourmind
