“babamın kalbine giden yolu bulmaya çalışırken, çocukluğumu kaybettim ben.”
ojovivo

Origami Around

#extradirty
taylor price
𓃗

No title available
Keni
Lint Roller? I Barely Know Her
YOU ARE THE REASON
d e v o n

gracie abrams

@theartofmadeline

roma★
official daine visual archive
Monterey Bay Aquarium
almost home

bliss lane
Cookie Run:Kingdom Official!

Kiana Khansmith

izzy's playlists!

seen from United States

seen from Bangladesh
seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from Tajikistan
seen from United States
seen from Canada
seen from Ireland

seen from Singapore

seen from United Kingdom
seen from United States

seen from United Kingdom

seen from Türkiye
seen from Malaysia

seen from Ireland

seen from United States

seen from United States

seen from Bangladesh

seen from Canada
@mutfakikartonkahvebardagi
“babamın kalbine giden yolu bulmaya çalışırken, çocukluğumu kaybettim ben.”
Saçlarımı okşayan kimse olmadığından saçlarım hiç uzamadı hep kısacık kestirdim mesela yada beni sevmediğinde kimse kendimi sevmek için bahane bulamadım, ellerimi ısıtacak kimse olmadığından tırnaklarım bile doğru düzgün uzamadı, mutlu uyuyamadım sonsuz güvenle hiç bir zaman, bir ailem olmadığından hatalarımla beni kabul edecek kimsem de olmadı, düştüğümde kendim kalktım hep. Anlıyor musun ben hiç kuma yazılar yazamadım hep adımlarımı sağlam atmak zorundaydım arkamı kollayan kimsem yoktu ve bu hayat insanın açığını arıyordu bunu yüzüne dürüstçe vurarak. Ben hiç bi yere ait olamadım mesela kimse bana da ait olmadı. Kendimi hep o karlar eridikten sonra köşede kalan çamurlu kar birikintisi gibi hissettim, güzel bir şeyin kötü sonucuydum ve hiç güzel birşeyin parçası olamadım. 13 ocak 2017
13 ocak 2020 ben tek güzel şeymişim bu taş kalpli dünya içinde iyi ki varım
dostoyevski öyle bir laf etmiş ki, yirmi kere falan sesli şekilde tekrar ettim: “gücümü, içimdeki güçsüzlükle boğuşurken tükettim.”
tüm dünya iyi görünmenin peşinde / biz görünmeyişin
sanki bir basamaktım, geçti gitti. bir cümleydim, söyledi, bitti. bir anıydım, yaşandı bitti. hepsi bir hikaye gibiydi geldi, geçti, gitti.
senin düz sandığın çizgi, aslında eğikmiş. ve sen ona bütün bir hayatını oturtmuşsun.
+ama geçmişteki hataları yapmamış olsaydım da şimdiki kişi olamazdım.
-peki size şu an olmanız gerektiği gibi olduğunuzu düşündüren nedir?
hiçbir şey gelmiyor hani içinden. tek bir harf bile böyle kimseye. her üzüntülü durumda; yahu nasıl olsa intihar edeceksin diyen bir iç sesin karşısında nasıl da acizim.
olmak istediğim kişi olamadım. yapmak istediğim şeyleri yapamadım. herkese her şeyi eksiksiz söylemedim. pişman olacağım şeyler yaptım. yapmak istediğim şeyleri yapmadım. düştüğüm yerden kalkmak için çok destek aldım. destek alınca bile kalkamadım. hayatıma insan almayarak güçlüyüm yalanının arkasına sığındım. bazı geceler ıslanan yastığımı değiştirmek için üç defa kalktım. babamla hiçbir zaman anlaşamadım. anneme hiçbir zaman bir şeyler anlatamadım. gitmek istediğim yerlerde hep kaldım. kalmak istediğim yerlerden gitmek zorunda kaldım. bir keresinde intihar etmeye kalktım. bu dünyada beni sevebilmiş olan iki insanın da güvenini kırdım. kendimden hiçbir zaman emin olmadım. kendimle hiçbir zaman gurur duymadım. yaptığım hataları tekrar tekrar yaptım. sözlerimi tutamadım. saçlarımı uzatmadım. sigarayı bırakamadım. kimsenin istediği kişi olamadım. doğum günlerimi hevesle kutlamadım. hayatımdan çıkan insanların arkasından koşmadım. ağlamak istediğimde bir omuz aramadım. düştüğümde bana uzanan bir eli, anlatmak istediğimde yanımda birini, yürüdüğüm yollarda omzumda bir eli bulamadım. tam ihtiyacım olduğunda beklediğim mesajı almadım. uyumak istediğimde uyuyamadım. gözlerim daldığında bulmak istediğim kişiyi bulamadım. konuşmam gereken yerlerde hep sustum ve susmam gereken her yerde konuştum. değer verdiğim eşyaları hep kaybettim. önemsediğim insanları kaybettim. kendimi çoğunlukla kaybettim. çok çabaladım ama yapamadım. yaşamak istemedim ve zaten hiç yaşayamadım.
rilke bir ağıtında der ki, “çarparken parçalardı bizi, kendi yüreğimiz.”
-annem-
ben, yeterli ve doğru bir şekilde acı çekersem bu hayattan almak istediklerimin bedelini ödemiş olacağımı düşündüm. ben, saçları dağınık bir rapunzel olmak istemedim ama saçlarımı kesmek de istemedim.
“yirmi yaş dolaylarında öyle bir an vardır ki; yaşamın geri kalan kısmı boyunca ya herkes gibi olmayı ya da farklılıklarını erdeme dönüştürmeyi seçmen gerekir.”
— Ursula K. Le Guin - Mülksüzler