मेरो वरिपरिका कथाहरू

[nepalistories-blog]

हुन्छ ?

भरे छिट्टै आउंछु प्रिया आज तिम्रो मेरो मात्र कुरा गर्ने , हुन्छ ? रिसानी माफ़ हुने भए ... तिमी हिजो को कुरा गर्छ्यौ नदेखेको भोलि को कुरा गर्छ्यौ भरे छिट्टै आउंछु प्रिया आज 'वर्तमान' को मात्र कुरा गर्ने , हुन्छ ? एकल कांटे नभन्ने भए माइती को कुरा नगर संगी साथी आजलाई भुलिदेऊ भरे छिट्टै आउंछु प्रिया आज 'हाम्रो ' मात्र कुरा गर्ने , हुन्छ ?

नरिसाउने भए , संधै कुरा म सुरु गर्छु तिमी पूरा पनि गर्दिनौ भरे छिट्टै आउंछु प्रिया आज तिम्ले सुरु तिम्ले पूरा गर्ने , हुन्छ?

[nepalistories-blog]

म्याऊ, आइ एम् अ क्याट् । म्याऊ, म बिरालो ।

दुई बिरालाहरु साथी भएछन् , एक समयको कुरा । हिँजो आजकै जस्तो छ ।

नेपालबाट आएको बिरालोले भन्यो, "म्याऊ, म बिरालो ।"

"म्याऊ, आइ एम् अ क्याट््" अस्ट्रेलियनले भन्यो ।

आफ्नो पाहुनालाई सिड्नी घुमाउने सोंचले क्याट््ले बिरालोको लागि केहि कार्यक्रमहरु गर्ने सोँच्यो ।  पहिलो दिननै उसले बिरालोलाई बोन्डाइ बीच घुमाउन लिएर हिँड्यो ।

घरबाट निस्कने बित्तिकै दुई बुढाबुढी हात समाएर बाटोमा हिँडिरहेको देखे उनीहरुले ।

बिरालो अकमकियो । अलि सुस्तायो । 

"के भयो ?" क्याट्ले सोध्यो ।

"बेकारमा बिहान बिहान किन मान्छेहरुको सराप खानु ? अहिले बातो काट्यो भनेर नानाथरी भन्दै श्राप दिन्छन् । बरु एकैछिन रोकिऊँ । जान दिऊँ उनीहरुलाई नै ।" 

"मलाई देखेर कति पटक तिम्रो देशकाहरु एकैछिन टक्क अडिएर थु..थु.. गरेर हिँडेका छन् । कति जना त बाटो कटेर पारीबाट पनि हिँडेका छन् । तर पछि पछि त म बाटोमा परेँ भने पनि यो त सँधैको कुरा हो भनेर अलि 'बुझ्ने' भएका छन् । सँधैको दु:ख त आफ्नो लाग्छ नि सबैलाई ।"

बोन्डाइ पुगे, दुइटा साथी ।

नेपाली बा-आमा पनि घुम्दै थिए । छोरीसंग । 

अब ती बुढी आमाले के भन्छिन् सुन है, क्याटले बिरालोलाई भन्यो ।

"के लुगा लगाएका हुन्, राम राम ।"

"यस्तै हुन आमा समुन्द्रमा खेल्न आउँदा त कहाँँ टन्नै लुगा लाएर आउनु ?" छोरीले सम्झाइन् । 

आमा भन्दै थिइन् "मान्छे नाङै भुतुङै भएपनि यहाँको सरकारको दिमाग भने खुब भएको हो है ? यति साह्रो बिकास गरेको । बाटो घाटो, सुबिधाहरु । जता हेरेपनि सफा नै छ । फोहोर पनि मिलाएर फाल्ने ।"

छोरी मख्ख छिन् आमा बालाई विदेश देखाउन पाएकोमा । 

 एकै छिनमा पानी पर्लाजस्तो भएर हावा चल्न थाल्यो । उनीहरु बस चढेर सिटी घुम्न निस्के । 

क्याट्ले भन्यो, "एकैछिन घुम्न हुन्थ्यो, अब पानी पर्छ । बिहान मान्छेहरुले बाटो काटेर साइत नै बिग्रेको होला हाम्रो ।"

 बसमा एउटी कालो सुइटर लगाएकी गोरिनीको पछाडि परे उनीहरु । त्यस्को सुइटरमा रौँ टाँसिएका थिए । 

अस्ट्रेलियन साथीले भन्यो "शी लिभ्स् विथ् अ क्याट्, आइ मिन उसको घरमा बिरालो छ । खुब माया गरेर राखेको हुनुपर्छ । तिमीलाई थाहा छ, कोही कोहीले त मर्ने बेला आफ्नो सम्पत्ती हामीजस्तै क्याट् डग््को नाममा छोडेर जान्छन् ।" 

बिरालोलाई कस्तो डाहा लागेर आयो । "म पनि यतै जन्मिनु पर्ने" भन्ठान्यो ।

बसबाट झर्दै गर्दा एकजना महिलाले बच्चाको प्राम ओराल्न निकै कष्ट गर्दै थिइन् । 'दाल भात पावर ट्वेन्टी फोर आवर्' लेखेको टिशर्ट लगाएको एक युवकले उसलाई सहयोग गर्यो । बिरालो मख्ख पर्यो । "हि इज् अ नेपाली ।" भनेर आफ्नो जुङा मुसार्यो ।  

त्यो दिन बेलुका घर फर्किएपछि क्याट्ले आफुले केहि खाँदै "भोक लाज्ञो भने केहि निकालेर खाउ है फृजबाट " भन्यो ।

बिरालोलाई अलि अप्ठ्यारो लाज्ञो । "आर यु पेयिङ्ग टुगेदर भनेर खाजा खाएको ठाउँमा सोद्धा उसले 'नो' भनेको थियो । बिरालोले 'एस्' भनेको थियो । "हामी भएको भए पस्केर नै दिन्थ्यौँ ," बिरालोले सोँच्यो ।  

कतै पनि भाले नबासी बिहान भयो । 

क्याट्ले भन्यो, "संसारमा धेरै लेखकहरुलाई हाम्रा पुर्खाहरुले उठाउँथे रे, अलार्म नहुँदा । हामीलाई के को भालेले उठाउनुपर्छ र होईन ?"

"हो" बिरालोले भन्यो ।

आज ट्रेन चढेर उनीहरु सिटी घुम्न निक्लिए । बिरालोलाई ट्रेनमै केटीहरुले मेक-अप गरेको देखेर अचम्म लाज्ञो । कोही ट्रेनमै खाजा खाइरहेका थिए ।

एकजनाले पानी खाइसकेपछि खाली बोटल सिटको कुनामा खुत्रुक्क फालेको थियो । अघि फोनमा चर्को बोल्ने पनि त्यही थियो । आँखा ठुलो पारेर बिरालोले त्यो मान्छेको मनको कुरा पढ्यो । त्यो मान्छेले सोँचेको कुराले बिरालोलाई अचम्म लाज्ञो ।

"हामीले फोहोर गरे पो त मान्छेहरुले सफा गर्ने काम पाउँछन् नि " भन्दै निकै रोजगारी सिर्जना गरेको कुराले गर्व गरेको पो रै'छ ।  

"अल मेन आर डग्स् " क्याट्ले बिरालोलाई  भन्यो । 

दुई जना म्याऊ गर्दै हाँसे ।

"तिमी पनि यतै बस्ने हो भने तिम्रो सर्टिफिकेट  बनाउनु पर्छ । दर्ता गर्नुपर्छ काउन्सिलमा । अनि इन्सुरेन्स पनि गर्नु पर्छ ।"

बिरालो दङ्ग पर्यो । तर उसलाई यहाँ बस्ने मोह थिएन ।

"ग्रेट लाईफ्, बट् आइ एम गोइङ्ग ब्याक््" उसले भन्यो ।

अब उनीहरु छुटिने बेला पनि भयो । बिरालोलाई कति धेरै कुराहरु मन पर्यो यहाँ । 

"म मान्छे भएको भए त यताका राम्रा कुराहरु नेपालमा पनि लागू गर्ने थिएँ, मान्छे परिन । तर मेरा बिरालाहरुलाई भन्छु, इन्सुरेन्सको कुरा अनि हामीलाई पाल्नेहरुले सर्टिफिकेट लिनु पर्छ भनेर । बिकास भनेको त सबैतिर हुनु पर्यो नि " मनमनै भन्यो ।

उसलाई यो ठाउँमा बसूँ भन्ने लोभ लागेन । 

बिदाइमा क्याट् दु:खी भयो ।  

"अब तिमी काठ्मन्डु घुम्न आउनु पर्छ " बिरालोले निम्तो दियो ।

"म्याऊ, सी यु" क्याट्ले भन्यो ।

"म्याऊ, फेरी भेतौँला । धन्यवाद ।" बिरालोले भन्यो ।

[nepalistories-blog]

"लेट्स् प्रे बिफोर् आइ गो"

"लेट्स् प्रे बिफोर् आइ गो" सगुनले बिदा मागेको मैले बुझिसकेको थिएँ । सगुनले कहिले पनि 'म घर जाने बेला भयो, बाई' भन्दैन । अनि चौरानब्बे बर्षे ती बुढीले नमस्ते मुद्रामा आँखा चिम्लिइन् । सगुनले पनि त्यसै गर्‍यो । बुढीले हात हल्लाईन् , बिदाइको ।

सगुन घर आइपुगेर पहिलेको जस्तो टोलाउँदैन, आजभोली । केहि पहिले नर्सिङ होमको यो काम उसलाई निकै भारी भएको थियो । तर आजभोलि छैन ।  त्यसैले उसले 'लेट्स् प्रे बिफोर् आइ गो' (म जानुभन्दा पहिले सँगै प्रार्थना गरौँ) भनेको । 

सगुन सानै छँदा उसको आमा स्वर्गे हुनु भयो रे । सिड्नी आएर काम खोज्ने क्रममा उसले एजेड केयरको काम पाएको थियो । शुरुशुरुमा त्यो उसको लागि काम मात्र भयो, आफ्नो खर्छ धान्ने मेसोमेलो । तर जब जब ऊ काममा मन लगाउँदै गयो, त्यहाँको रहन सहन बुझ्दै गयो, ऊ बढि आकृष्ट भयो , बुढाबुढीसँग नजिकियो ।

यहाँको 'मदर्स् डे' को दिनमा बिहान काम थियो उसको । त्यो बिहान आठ घण्टाको काम सक्न निकै गाह्रो भयो उसलाई । नर्सिङ होममा आमा-बालाई ल्याएर छोडेका छोराछोरीहरु 'मदर्स् डे' मा आमालाई भेट्न आइरहेका थिए । सगुन पटक पटक बाथरुम गयो । भित्तामा राखेको घडि हेरेको हेर्यै गर्‍यो । तर समय चलेकै थिएन उसको लागि । कोठाहरुमा आमालाई भेट्न आएका छोरा छोरीहरु कुरा गर्दै थिए । कोही बाहिर जान तयार हुँदै थिए । सगुनले आमालाई सम्झियो । उसलाई फोटोमा भएको आमाको अनुहार मात्र याद छ, ठुलो भएपछि आमा भनेर चिनेको फोटो । आफ्नै आँखाले आमालाई देखेको याद छैन उसलाई । अरु बेला बिर्से पनि यस्तो दिनमा उसलाई निकै गाह्रो हुन्छ । नेपाली पात्रो अनुसार मातृ्औंशीको दिनमा पनि उसलाई यस्तो भएको थियो, तर यस्ता आमा र छोराछोरीको मिलन देखेको थिएन, फेसबुकबाट मात्र थाहा पाएको थियो आमाको मुख हेर्ने दिन भनेर सबैले आमाको तस्विर राखेको भएर ।  अनि आफ्नो बाबालाई फोन गरेर 'हजुर नै त हो नि मेरो आमा पनि' भनेको मैले सुनेको थिएँ ।  मैले नसुनेको- नदेखेको जस्तो गर्न गोजीबाट फोन निकालेर कसैलाई फोन खोजेको जस्तो गर्दै हातमा फोन निकालेर डायल गर्दै बाहिर निस्किएँ, बाबु छोराको संवादलाई डिस्टर्ब गरिन । 

'मदर्स् डे'को भोलि पल्ट ऊ कामबाट घर आएर कलेज जाने तयारी गर्दै थियो ।

"मलाई एउटा नयाँ काम खोजिदे न यार् ।" उसले भन्यो ।

"किन, के भयो र यो काम ?"

"यो काम मलाई एमोशनल ब्लकेड भयो । बुढाबुढीको दशा देख्न सक्दिन यार् ।" ऊ जुत्ता लगाउन मोजा हातमा लिएर एकैछिन मेरो अगाडि बसेर कुरा गर्दै थियो, ढोकाको छेउमै ।

"काम त खोजौँला, तर अब त बानी भैसकेन र काम ? बुढाबुढी हुन्, यहाँ यस्तै छ चलन । ठाउँ अनुसार चल्न पनि त पर्‍यो नि । अँस्ती चाहिँ छोराछोरीले कसरी ल्याएर छोड्न सकेको होलान् बाआमालाई भन्दै थिइस् । यो यसरी नै चलिआएको कुरा हो । काम गर्ने हो धेरै सोँच्नु हुन्न । बुढाबुढीहरुले आफै आफ्नो काजकृयाको लागि पैसा तिरेर कसरी अन्त्यस्टी गर्ने त जिउँदो हुँदा तय गर्छन् । के इमोशनल भएको ? डेथ इज् सर्टेन् ब्रो, टेक इट् इजी " मैले भनेँ ।

यसो भनिसक्दा मलाई 'टेक् इट् इजी' चाहिँ नभनिहालेको भए हुने जस्तो लाग्यो । 

उसले मोजा लगाएर जुत्ताको तुना खुकुलो गर्दै थियो, काममा भएको बिहानको कुरा खोल्यो ।

"मैले आज बिहान एउटी बुढीलाई खुशी होली भनेर 'तिम्रो छोरी हिँजो भेट्न आएको देखेको थिएँ' भनेँ ।"

"अनि ?"

"बुढी त अलमल । अनि मैले 'आँखा त कस्तो ठ्याक्कै तिम्रोजस्तै राम्रा, ठुला अनि उज्याला । उनी अहिले डक्टर हुँदा खुशी लाग्दो होला हगि ?' भनेँ ।"

"बुढी खुशी भ इ त ?"

"कहाँ नि ? 'मैले मेरो छोरीलाई नभेटेको त एक वर्ष भैसक्यो' पो भनी । मैले हिँजो उनीहरु कुरा गरेको देखेको थिएँ "

" रोग भन्ने कुरा पनि अचम्म हुन्छ है ? यहाँ त अल्जाइमर्स् , डिमेन्सिया के के भन्छन् । हाम्रो नेपालमा के छ हालत हेर् त ? हाम्रा बाजे बजैहरु त्यसै मर्छन् । त्यसरी बिर्सिने बित्तिकै हामी बुढ्यौली भन्छौँ, बस्छौँ । अझ कति छोरा छोरी अनि नाति नातिनीहरु त झर्किन्छन् । यो पनि त रोग हो नि, अरु रोगलाई जस्तै उपचार गर्नु पर्छ । त्यसरी काम छोड्छु भनेर सोँच्नु हुन्न । यसलाई सिक्ने मौका ठान्नु पर्छ ।" मैले भनेँ ।

"त्यो त हो, तर निकै मन दुख्छ । आज छोडेर आएको बुढाबुढी भोली देखिएन भने सिधै बुझिन्छ, केहि नसोधी " उसले देब्रे जुत्ताको तुना जोरले कस्यो । "मेरो एकजना बद्री भन्ने साथी पोखरामा एउटा हस्पिटलको अगाडि पसल गर्थ्यो, अनि भन्थ्यो सँधै लाशहरु देखेर अझ जीवनमा धेरै पाठ सिकेको छु । इट् डिपेन्ड्स् हाउ यु टेक् थिङ्ग्स् ।" मैले भनेँ ।

त्यही साँझ मैले उसको नयाँ कामको लागि एकजना साथीलाई भेटेर भनेँ । ऊ किनोकुनिया बुकशप नजिकै काम गर्छ । उसले बुझ्छु भन्यो ।

मेरो रातिको काम भएको भएर सगुनको सिरान नेर एउटा किताब राखेर काममा हिँडें ।

बिहान म घर फर्किँदा ऊ काममा गैसकेको रहेछ । मेरो सिरानी नेर उसले एउटा नोट छोडेको रै'छ ।

"थैंक यु फोर द बुक । मैले रातभरिमै सबै पढेर सकेँ ।"

त्यस पछी उसले त्यो कामलाई सहज तरिकाले लियो । अल्जाइमर्स् बारे पनि खुब पढ्यो, फेसबुकभन्दा बढी रिसर्च गर्छ, ऊ । त्यसको एक महिना पछि मलाई पनि नर्सिङकै काम गर्न भन्यो । अनि उसको काम गर्ने ठाउँमा मलाई पनि भनिदियो , मैले पनि काम पाएँ ।

त्यो किताब पछि मैले पनि पढेँ । त्यसमा एउटा पाठ 'हाऊ टु से गुड्बाई' भन्ने रै'छ ।

त्यसैले सगुनले पनि 'लेट्स प्रे बिफोर् आइ गो ?' भनेको ।

[nepalistories-blog]

भगवानले पहिले दु:ख बनाउनुभयो । आफ्नै सृष्टीसंग चित्त नबुझेपछि भगवानले फेरी खुसी बनाउनु भयो । अब भने केही मज्जा मान्दै मुस्कुराउँदै भन्नुभयो, "अब यी दुईलाई मिसाएर जिन्दगी भन्ने नयाँ कुरा बनाउँछु ।" जिन्दगीको शुरुवात !

मेरो वरिपरिका कथाहरु 

[nepalistories-blog]

म त ढुङ्गा भएकी छु

"तिम्रो आवाज त भिन्नै सुनिन्छ, सन्चो त छ नि ?"

मैले उनको पहिलो फोन मिस गरेको थिएँ । मलाई धेरैले फोन उठाउँदैन भन्ने आरोप लगाउँछन् । अर्को आरोप चाहिँ, कल ब्याक पनि गर्दिन भन्ने हो ।

मैले तुरुन्तै कल फर्काएँ ।

"हेल्लो बैनी" मैले भनेँ ।

"हेल्लो दाइ, बिजी हुनुहुन्थ्यो ?"

उनको आवाज सँधै भन्दा फरक सुनिन्थ्यो । के भएछ भन्ने सोँच्दै "होईन होईन, म भर्खरै कामबाट आएर फ्रेश हुँदै थिएँ " भनेँ ।

"अनी संचै हुनु हुन्छ ?" उनको आवाज अघिको भन्दा अझै कमजोर सुनियो ।

"तिम्रो आवाज त भिन्नै सुनिन्छ, सन्चो त छ नि ?"

"दाइ, मलाई मात्रै किन यस्तो हुन्छ ?" उनी रोइन् ।

"किन के भयो ? नरोऊ त । के भयो भन ।"

"बजै बित्नु भयो दाइ " भन्दै उनी भक्कानिइन् ।

फोनमै उनी यसरि रोएपछि मैले कसरी सम्झाउने भनेर जानिनँ ।

लक्ष्मी बैनी सँग मेरो भेट आएल्ट्सको क्लास गर्ने बेलामा भएको थियो । यहाँ आइसकेपछि भेट भयो , सँजोगले । ट्रेनमा । म नयाँ थिएँ, उनी मभन्दा पहिले आएकी रै'छन् ।

त्यो दिनदेखि हामी एकअर्कालाई कम्तिमा फोन भने गरिरहेका हुन्छौँ ।  उनी मायालु छन् , नजिक छन् ।

नयाँ काम भयो भने, कलेजको कुराहरु, कामका तितामीठा कुराहरु, घर सरेको कुराहरु, डक्टरको मा गएको कुराहरु सुनाउँछिन् । बरु मैले त्यति फोन गरिरहेको हुन्न, तर उनी मलाई सबै बेलामा सम्झन्छिन् । सँधै एउटा प्रश्न चाहिँ सोधिरहन्छिन्, "दाइ, कहिले बिहे गर्ने ? भाउजूसँग कहिले भेटाउने ?"

पोहोर उनको घरमा यस्तै दु:खद घटना भएको थियो । बाबा बित्नु भएको थियो ।

मा उनको कुरा सुन्दै थिएँ , चुपचाप तर केहि भन्न खोजेको जस्तो गरेर ।

मैले भनेँ,"अब जे हुनु त भैसक्यो । चिन्ता नलिऊ । आफुलाई स्ट्रङ्ग बनाऊ । हामी यति टाढा छौँ, अनि हाम्रो हातमा केहि पनि त हुँदैन ।"

"होइन दाइ, आएको पनि पाँच वर्ष भैसक्यो । पहिला पढाइ भ्याएर जाउँला भनेँ, त्यसपछि अब पि.आर अप्लाई गरेर जाउँला भनेँ , अनि सँधै केहि न केहि बहाना बन्छ, आफ्नै घर जानलाई पनि । बजैसँग अँस्ती भर्खरै कुरा हुँदा कहिले आउँछेस् भन्नु भएको थियो । मैले अर्को वर्ष आउँछु भनेँ । आज बिहान त फोन आयो, मैले ढाँटेजस्तो भयो । मलाई सोध्दै हुनु हुन्थ्यो रे बित्नु अगाडि पनि ।"

"आफूलाई दोषी ठान्नु हुन्न । सबैको बाटो त्यही त हो नि ।"

"होइन दाइ । म त ढुङ्गा भएकी छु । किन हो थाहा छैन ।"

"त्यस्तो नभन । त्यो त सबैलाई हुन्छ ।"

"सबैलाई हुन्न दाइ । सबैजनालाई यस्तो बाध्यताहरु हुन्न । हामी बाहिर आउनुपर्ने बाध्यता हुनेहरुलाई मात्र हो । सबै कुरा नेपालमै हुने हो भने, यहाँ आएर यसरि आफैलाई किन धिक्कार्नु पर्ने थियो र ?"

"कस्तो हुनुहुन्थ्यो बज्यै ?" बज्यैको कुरा गर्दा बरु अलि हल्का होला भनेर मैले सोधेँ । "उमेर त भैसकेको थियो, तर मेरो इच्छा थियो, अर्को वर्ष गएर भेट्ने । त्यो ममतामा फेरी भिज्ने । गाउँको घर जाने, घुम्ने । यो सबै चीजबाट टाढा केहि समयलाई भए'नी । कती समय कस्तो हुने रै'छ भने, पैसाको लागि मरिमेटेको नभएपनि परिस्थिती नै त्यस्तो हुने । यसरी कती समय बस्ने ?" यती भन्दा उनको आवाज अलि शान्त हुँदै थियो । मलाई केहि सहज महसुस भयो ।

त्यसैले पनि आफ्नो दु:ख सुख बाँड्नु पर्छ भनिएको होला । यस्तो परिस्थितिबाट कुनै न कुनै समयमा हामी सबै गुज्री रहेका हुन्छौँ । साथी सँगिलाई पिरेर कोही चाहिँदैन भनेर बस्ने मान्छेहरु यस्तो बेला के गर्छन होला ?

"ल दाइ, हजुर्सँग कुरा गरेर अलि मन हल्का भयो । मैले मुड नरमाइलो गरिदिएँ भने पनि गाह्रो नमान्नु होला ।" उनले माफी मागिन् ।

"त्यस्तो किन भनेको ? तिमीले बरु ठिक गर्‍यौ यसरी आफ्नो कुरा शेयर गरेर । धेरै नपिरोलिनु । सबै ठिक हुन्छ, नआत्तिनु नि है" भनेर मैले फोन राखेँ ।

साँझ ढलिसकेको थियो, मेरो कोठाको मैन बालेँ ।

निलो रँगको त्यो मैन बल्यो । सम्झिएँ, त्यो ती बैनीले नै मलाई उपहार दिएकी थिइन् ।

सोँचेँ, संसार छोडेकी बज्यैको नाममा त्यो दियो बालेँ , वहाँको आत्माको चीर शान्तिको लागि ।

[nepalistories-blog]

जीवन एक पटक मात्र पाइन्छ,मर्ने कुरा नगर ।

"के नचाहिने कुरा गर्‍या होला ?" उसले मेरो कुरालाई तुरुन्त प्रतिकृया दिँदै मलाई हपार्‍यो ।

"नेपालमा त सुनेको छु । यहाँ पनि त्यस्तो कोही छ कि भनेर पो सोधेको नि " मैले भनेँ । 

मलाई मरेका दुई तीन जनासँग कुरा गर्नु थियो । उनीहरुको आत्मासँग केही सोध्नु थियो ।  केही समय यता युवा उमेरका नेपाली साथीहरु मरेका छन् , अकालमै ।

कोही ड्रग्सको ओभर डोजले ।

कोही आत्महत्या गरेर ।

"अनी ड्रग्सले मर्नु भनेको आत्महत्या गर्नु हो भन्ने तेरो कुराको तुक चाहिँ के नि ?" उसले मलाई सोध्यो । 

" आत्म भनेको आफु । हत्या भनेको किलिङ । ड्रग्स आफै खाएर रन्थनिँदै मरे पनि, सुतेको ठाउँमा सुतेको सुत्यै भने पनि, नशामा लट्ठिएर कतै गएर टाउको ठोक्काएर होस् य भिरबाट खसेर होस्, जीवन गयो भने कस्को कारण गयो ? आफ्नै कारण होईन ? अनि त्यो आत्महत्या नभएर के भयो ? सिम्पल् एज द्याट् ।"

चित्रगुप्त, यमराज र मेरो भेट भयो ।

"तिमी मानव आयु लिएर नै यहाँ आउनु हुँदैन " यमराजले भने ।

चित्रगुप्तले भनिदिए, "मैले सबैको हिसाबकिताब बुझाइदिएको छु । अब तिमी फर्केर जाऊ, पृथ्वीलोकमा ।"

तर मलाई त केहि प्रश्नहरुको जवाफ चाहिको थियो । "प्रभो, यहाँसम्म आइसके, ती अघि मैले भनेको दुई तीनजनासँग भेट गर्ने मौका मात्र दिनुहोस् ।"

"तर तिमीले हाम्रै उपस्थितिमा उनीहरुलाई भेट्ने छौ । नो प्राइभेट टक्, ओके ?" चित्रगुप्तले भने ।

"जो हुकुम ।"

उनीहरुलाई एकजना द्वारेले लिएर आयो । स्वर्गबाट आए कि नरकबाट मलाई थाहा भएन ।

यमराज र चित्रगुप्त दुबै त्यति खुशी देखिएका थिएनन् । यसरी जीवन आफै नष्ट गरेर आफ्नो आयु पुरा नजिएर उनीहरुको काम बढाइदिएको भएर उनीहरु दुबै रुष्ट देखिन्थे । 

मलाई पनि रिस उठेको थियो, उनीहरुले अरु धेरैलाई जीवनबाट भाग्न सिकाएका छन् तल पृथ्वीमा । जीवनमा राम्रो काम कसैलाई सिकाउन नसकेपनि नराम्रो काम सिकाउनु हुन्न भन्ने मेरो सोँच छ ।

मैले देब्रेतिर निकै पछुताएकोजस्तो देखिएको त्यो युवकलाई सोधेँ पहिलो प्रश्न । 

"तिम्रो परिवारमा को को छन ? मत्लब, को को थिए ?"

"आमा, बाबा, भाइ, बहिनी ।"

"किन मर्नु मन लाज्ञो त ?"

"मलाई मर्छु यति छिटो जस्तो लागेको थिएन । मेरो संगत गलत थियो । ममाथि मेरो परिवारको सपना थिए । मैले धेरै ठक्करहरु खाएको छु जीवनमा ।"

यमराजले बीचैमा उसलाई भने, "खाएको छु होईन, खाएको थिएँ भन् बालक ।"

"अँ, खाएको थिएँ । प्रेमिकाले धोका दिई, साथीहरु टाढा भए, म सम्हालिन खोज्दा खोज्दै पनि सकिन । अलिकती पैसा जम्मा भयो कि नशा सेवन गर्न मन लाग्ने भयो । एक रात म घरबाहिर आफैलाई धान्न खोज्दा खोज्दै बेहोस भएँ । त्यसपछी आँखा खोल्दा त यहाँ लाईनमा कुरिरहेको थिएँ चित्रगुप्त महाराजको अगाडि ।"

यमराजको अगाडिपट्टी ठुलो पर्दा थियो, सेतो रंगको । चित्रगुप्तले प्रोजेक्टर अन् गरे, अनि उसले आफ्नो परिवारलाई देख्यो ।

उसको घर शून्य थियो । आमा झोक्राएर बसेकी थिइन् । भाइ बहिनी धेरै नबोलिकन स्कुलबाट फर्किँदै थिए । उसको बाबा अब छोराले गर्ला, अनि बुढेशकालमा आरामले बसौँला भन्ने सोचेका थिए, फेरी काम गर्न लागेका छन् । काममा एकोहोरो टोलाएका छन् । साथीहरु आउँदै आमालाई सम्झाउँछन् । उसको फोटोमा एउटा माला छ ।

ऊ रुन थाल्यो, भक्कानिएर रोयो । 'आमा'  भन्दा उसको आँशु तप्प झर्‍यो ।

प्रोजेक्टरबाट आएको त्यो दृश्य धमिलो हुँदै गयो । 

"हिँजो मात्रैको कुरा । मेरो आफन्त पर्ने एकजना बहिनी छन् । धेरै पहिला उनको दाजुले घरमै झुन्डिएर बारेको थियो । उनलाई हिँजो एकजनाले दाजुभाइ कति छन् तिम्रो भनेर सोधेछन् ।" मैले भन्दै थिएँ ।

चित्रगुप्तले फेरी म यहिँ देखाउँछु भनेर प्रोजेक्टरको बटन थिछे ।

त्यो प्रश्नको जवाफ दिन नसकेर ती बहिनी रोइरहेकी थिइन् ।

"यी बालिकाको दाजु पनि यतै कता छ, यमराजले भने ।"

"आफ्नो बहिनिलाई सम्झिएर त्यो केटो फेरी रुना लाज्ञो । 

मैले भनेँ," मृत्यु त एकपटक भएरै छोड्ने कुरा हो । कस्तो जीवन जिउने, अनि कहिले रोज्ने भन्ने थाहा नभए पनि कस्तो मृत्यु रोज्ने भन्ने कुरा मनुष्यको हातमा हुन्छ ।" मैले भनेँ ।

आमाको अगाडि मामाको बयान गरेँ कि जस्तो लागेर मैले पुलुक्क यमराजतिर हेरेँ, आखाको दाहिने कुनाबाट । 

"बिल्कुल सही । यो कुरा बुझ्नु पर्‍यो नि मनुष्य जगतले" यमराजले आफ्नो जुँगामा ताउ लगाउँदै भने । मैले अलि हल्का महसुस गरेँ ।

"ऊ, नेल्शन मण्डेला मरे । हामी पनि कति दु:खी भयौँ । कति मान्छे रोए । त्यो उनले रोजेको मृत्यु हो । अनि, त्यो टेररिस्ट थियो नि, ओसामा बिन लादेन , उसले पनि त्यस्तै मृत्यु रोज्यो । ऊ मर्दा को रोयो ? सबै खुशी भए । उसले पनि चाहेको भए असल मृत्यु रोज्न सक्थ्यो नि, होईन ?" यमराजले भावुक हुँदै भने ।

चित्रगुप्तले "टाइम अप्, अब अर्कोको पालो" भने ।

"तिमीले त झन् कस्तो नराम्रो छाप पो छोडेर आएका छौ, थाहा छ ?" मैले भनेँ ।

ऊ झोक्राएको थियो, उसको घाँटीमा गोलो डाम थियो, कसिलो मालाजस्तो भएर ।

"यस्ता हाम्रो रेगुलर टाइमटेबल खलबल गर्नेहरुको लागि धेरै टाइम छैन हामीसँग, हेर । बरु म उसको पनि भिडियो देखाइदिन्छु" चित्रगुप्तले फेरी प्रोजेक्टर अन् गरे ।

निकै जोशिलो उमेरको त्यो केटोले केहि लेख्दै छ । त्यो त सुसाइड् नोट पो रहेछ । साथीहरुले उसको ढोका फोरेर भित्र पसे, सबैजना अत्तालिए । टृपल जिरोमा फोन गरे, पुलिस आयो, सबै जम्मा भए । उसको एकदम मिल्ने साथीले त्यो नोट् हेर्‍यो, 'ब्लडी फेशन्' भन्यो । कसले शुरु गरेको होला यस्तो लेख्न ? भने पछि त आत्महत्या गर्ने कुरा पनि त कोही न कोहिबाट सिकेको रै'छन् नि त मान्छेले ।

'सरी मामु, सरी बुवा ' लेखिएको थियो त्यो कागजमा ।

उसको साथीले नेपाल फोन गर्‍यो, आमाले फोनमा यो सुन्ने बित्तिकै मुर्छा खायिन् । फोनको रिसिभर स्पृङ वाला तारमा टेबुलमुनी झुण्डियो, आमा भुइँमा ढलिन् ।

यो सबै हेरिरहेको यो केटोले आफ्नो घाँटीको त्यो डाममा हात पुर्‍यायो । समय फर्काउन सक्ने भए फर्काउँथ्यो जस्तो गर्‍यो ।

चित्रगुप्तले रिमोटले त्यो दृश्य रोके, स्किप गरे ।

उसलाई छट्पटी भयो, आमालाई कसैले देख्यो कि देखेन, हस्पिटल लाग्यो कि लगेन भनेर ।

अर्को हँसिलो केटो देखियो । 

"चिन्छौ यो बालकलाई ?" यमराजले मलाई भने ।

"चिन्छु " मेरै साथी हो । 

"उसलाई क्यान्सर भएको छ । मैले मेरो दूत पठाएको थिएँ उसलाई लिन । अनि फेरी हेरेँ, ऊ त जीवनसँग रमाइरहेको थियो, मृत्युसंग लड्ने साहास देखायो, म बाँच्न चाहन्छु भन्यो । उसको विलपावर देखेर म हारेँ । अनि मेरा दूतहरुलाई फिर्ता बोलाएँ , उसलाई छोडिदेउ अहिले भनेर । यसरी जीवन रोज्नेलाई त हामी सम्मान गर्छौँ । अर्को राम्रो कुरा थाहा छ ? उसले आज भोली सबैलाई ज्ञानगुणका कुरा गर्छ । लजाउँदैन, हिम्मत दिन्छ सबैलाई । 'म पनि क्यान्सरसँग लडेर बाँचेको मान्छे हुँ, नडरऔनुस ' भन्छ समारोहहरुमा गएर ।" यमराजले मेरो अगाडि उसको बयान गरे । अनि मैले फेरी मनमनै "मलाई थाहा छ, के बयान गरिरा ?" भनेँ ।

"तिमीलाई भनेको होईन, यी दुइजनालाई भनेको" यमराजले मलाई भने । मैले सोँचेको कुरा थाहा पाएछन् ।

"जीवन अमुल्य कुरा हो । यसलाई सकेसम्म प्रयोग गर्नु पर्छ, राम्रो कामका लागि , अरुलाई पनि प्रेरित गर्नु पर्छ । यसलाई बेकारमा फाल्नु हुन्न । एकपटक नासियो भने त सकियो, फेरि पाइँदैन । त्यसैले 'एकबारको जुनी' भन्ने गीत बज्छन् नि " चित्रगुप्तले भने ।

"मलाई माफ गर्दिनुस्" भन्दै ती दुइजना यमराजको पाऊ परे ।

"अब केहि हुन सक्दैन, बालक हो । तिमीहरुले जीवनलाई एकै पटक पनि महत्वको साथ हेरेको भए, मैले पहिले नै चान्स दिन्थेँ । तिमीहरुले त आफ्नो नजरबाट मात्रै हेर्‍यौ, अरुको नजरबाट पनि हेर्नु पर्छ । त्यसरि फाइनल डिसिजन लिनु हुन्नथ्यो ।" यमराजले भने ।

"ला समय सकियो । अब तिमी फिर्ता जाऊ" चित्रगुप्तले मलाई भने । 

"यमराजले सबैलाई जीवनको भर्पुर प्रयोग गर्नु, अनाहकमा नमर्नु, जीवन भनेको सुन्दर वरदान हो, जिउनु पर्छ । खराब संगत गर्ने, आत्महत्या गर्ने गर्नु हुन्न भनेको छ भनेर सबैलाई भन्देउ है । साना तिना दु:खले आत्तिनु हुन्न, त्यो पनि भन्देऊ" भने मलाई ।

अरु पनि केहि भन्दै थिए, उनको फोन आयो । उनले फोन उठाए अनि हेलो भने ।

उनी बोलिरहेका थिए । तर फोनको घण्टी बजी रह्यो । लगातार घण्टी बजिरह्यो ।

मैले आँखा खोलेँ, मेरो मोबाइलमा पो अलार्म बजेको रै'छ ।  बिहान भैसकेको थियो ।