Hallo! Mijn naam is Minne de Lange en ik blijf een nachtje slapen in de Nomads. Eentje? Ja eentje. Waarom? Omdat ik een artikel schrijf over Nomads-in-Residence voor mijn site The Residency Project, waar ik interviews verzamel met mensen die artist residencies runnen overal ter wereld. Zelf ben ik ook kunstenaar en ik leef nomadisch-ik kom uit Den Haag maar heb daar geen huis meer, ik reis van residency naar residency. En tsja, als je dat toch al deed, kun je er maar net zo goed een project van maken, nietwaar? Ik ga bij residencies langs en ik probeer de mensen achter die projecten te leren kennen en er over te schrijven zodat jij die plekken ook leert kennen, en wellicht erdoor geĂŻnspireerd word om zelf ook eens op residency te gaan.
Ik hobbel dus overal en nergens heen, maar ik ben nog nooit op residency in eigen land geweest. Ik ben niet zo iemand die reist omdat ie niks met Nederland heeft; sterker nog, ik voel me nooit meer Nederlands dan wanneer ik in het buitenland ben. Hoewel ik het altijd overal naar mân zin heb, zit ik ook wel eens uit heimwee op mân computertje te kijken of de spruitjes die week in de bonus zijn, ook al is de dichtstbijzijnde Appie een paar uur vliegen. Het lijkt me best leuk om eens in Nederland op residency te gaan en je eigen land vanuit een heel ander perspectief te bekijken, een tijdje te verblijven op een plek die nieuw is maar toch bekend, en eens kijken wat dat voor invloed heeft op je werk en op jezelf.
Met dat idee in ât hoofd beschrijf ik hier deze dag en nacht in de Nomads. Hopelijk is het leuk om te lezen en wie weet inspireert het je om ook eens op residency te gaan in eigen land!
sâOchtends stap ik op de trein in Ypenburg en een uurtje later weer uit de trein in Vleuten. Op het eerste gezicht zit er tussen die treinstations niet veel verschil, maar de bussen zijn wel anders en dus stap ik bijna in de verkeerde. Je zou denken dat je door veel reizen heel âsavvyâ word maar dat is niet het geval, kan ik je vertellen. Sterker nog, je verdwaalt alleen maar vaker. Tenminste, ik verdwaal alleen maar vaker. Gelukkig is er voor types als ik Google Maps uitgevonden en vind ik de Nomands uiteindelijk makkelijk. Ook geholpen door het feit dat ie nogal opvalt; zie de fotoâs, daar loop zelfs ik niet voorbij. Binnen zit ik al snel met Leonie en Ineke aan de thee en appeltaart en praten we over de Nomads, over Leidsche Rijn, Cultuur 19 en vooral over plezier er achter projecten als deze zitten, hoe kunstenaars verliefd worden op deze plek. Ik kijk om me heen en ik kan het me nu al voorstellen.
sâMiddags loop ik door het Maximapark, het is 2 januari en overal lopen hardlopers, mensen met honden, mensen met kinderen. De fotoâs die ik maak laten een ontzettend Hollands landschap zien. Ik probeer de omgeving te zien door het oog van iemand die dit nog nooit gezien heeft, een buitenlandse kunstenaar die Nederland alleen kent van fotoâs, maar het lukt niet. Het is te bekend, ik kan het alleen zien zoals ik het zie en het waarderen als wat het is voor mij; een plek waar ik nog nooit geweest ben maar die toch gewoon als thuis voelt.
Ik ga langs bij de Maakplaats, waar kinderen samen met kunstenaars en Cultuur19 bezig zijn met papier aan de hand van een voorstelling die ze net gezien hebben. Ze maken een ijswereld, en het is tof om te zien hoe het van een timide wit vel met hier en daar een gevouwen kokertje naar een complete wereld van creaties gaat. De ouders zitten ook op de grond te vouwen, knippen en lijmen en de kinderen lijken er helemaal in op te gaan.
Door de schemering loop ik weer terug via het park naar de Nomads.Â
Sâavonds zit ik te werken aan de tafel, schrijvend over wat ik die dag gezien heb, fotoâs uitzoeken en thee drinken aan de keukentafel. Wat lezen, wat tekenen, wat filmpjes kijken. Om me heen maakt de Nomads geluid, sommige geluiden kan ik wel duiden en de anderen lijken meer een onderdeel te zijn van een soort levend wezen dat werkt, ademt, puft en spint. Het is alsof ik in zijn buik beland ben. Buiten is het stil-dat is niet zo, maar het lijkt wel zo vanuit binnen, vanuit de pruttelende, brommende buik van de Nomads. De uurtjes tikken verder.
Sânachts. Het is 2 januari en het KNMI heeft âde eerste storm van 2018âČ aangekondigd voor deze nacht en de komende dag. Ja hehe, het is 2 januari. Rond drie uur word ik wakker als de storm over het land raast, over Leidsche rijn, over het park, over âmijnâ dak. Ik draai me om en lig op mân rug naar boven te kijken; het licht van buiten maakt een soort schaduwdans op het hout tegenover het dakraam, spookachtig en mooi tegelijk. Ik bedenk me dat het cool zou zijn om hier een filmpje van te maken, maar ik val weer in slaap, dus ik doe het niet. Sorry.
sâOchtends word ik weer wakker, later dan mijn bedoeling was. Nouja, dan sliep het dus lekker. Buiten wiebelt de heg van de buren heen en weer in de stormwind en is alles nat, binnen is het warm en bromt de Nomad rustig en tevreden verder. Ik zet thee, werk nog wat, doe de afwas en bedenk me waar ik mân sokken gelaten heb. Zo snel kun je je dus ergens thuis voelen.
Bedankt dat ik een nachtje in de Nomads mocht slapen, het was een hele toffe ervaring!
Het uiteindelijke interview met Leonie en Ineke komt op mân site, als je nieuwsgierig bent, dat is www.theresidencyproject.com
