Dag lieve vriendjes, familie, bekenden, fans van de show, varkens en ander tuig.
Mag ik alsjeblieft 5 minuutjes van je tijd?
Ik kan hier teksten vol schrijven over alle ellende die er nu is, over het verdriet, de woede en het onbegrip. Daarna zou ik jullie alle maatregelen die gelden kunnen vertellen, maar ik ben overtuigd dat jullie deze allemaal zelf al wel kennen. En ik kan alleen maar hopen dat jullie zo verstandig zijn om deze na te leven.
Maar lieve jullie, en met jullie bedoel ik iedereen. Iedereen van mijn leeftijd, iedereen ouder en iedereen jonger.
Ik zou graag één ding van jullie willen vragen:
Kunnen we alsjeblieft lief voor elkaar zijn?
Kunnen we elkaar begroeten als we elkaar op gepast afstand tegenkomen, al is het een zwaai, een knikje of een glimlach?
Kunnen wel elkaar blijven helpen als iemand ergens niet bij kan in de supermarkt omdat alleen het laatste pak er nog is en deze helemaal achteraan staat?
Kunnen we elkaar aankijken, gewoon elkaar recht in de ogen aankijken zonder angst, zoals we dat anders ook altijd deden?
Kunnen we de mensen die bang zijn zo veel mogelijk proberen te hulp te schieten, boodschappen doen voor mensen die dat zelf niet durven, de hond uitlaten voor de buurvrouw die al wat ouder is of een stapje opzij doen als iemand daar behoefte naar heeft?
Kunnen we elkaar blijven wijzen op de fouten die we maken, zoals we elkaar altijd hebben gewezen op de fouten die gemaakt zijn of op het punt stonden gemaakt te worden?
Kunnen we elkaar blijven zien als mens, want uiteindelijk zijn we allemaal maar een klein hoopje leven met een hart dat niets liever wil dan wakker worden uit deze onwerkelijke nachtmerrie, toch?
Lieve jullie, de afgelopen dagen en de aankomende weken gaan ontzettend eenzaam zijn. Geen knuffel, geen hand op je schouder, geen wijntje drinken met vriendinnen en geen verjaardagsfeestjes, avondjes stappen of lamlendig bij me aan de bar hangen smekend om een beetje water. Maar hoe zwaar het ook gaan zijn, laten we er met elkaar het beste van maken.
Laten we hoop houden, op genezing, op vrijheid en op een leerzame les aan het einde van deze ellende.
Laten we dankbaar zijn, voor alle helden zonder in de wind wapperende cape die aan het werk zijn, voor de mensen die over ons land beslissen omdat zij altijd zullen doen wat het beste is voor ons en voor de mensen die er nog zijn, de mensen die we straks overdreven gelukkig weer in de armen zullen sluiten.
En laten we ervoor zorgen dat we van elkaar blijven houden, zodat we elkaar aan het einde van deze hobbelige rit in de ogen kunnen aankijken zonder verwijten, angst en schaamte.
‘Één voor allen, allen voor één.’
Lieve jullie, als we het samen doen gaan we er wel uitkomen.
Maar het allerbelangrijkste..
Kunnen we lief voor elkaar zijn, alsjeblieft? ❤️
Heel veel liefs & hopelijk tot snel!
vaporwave
germansingergirl
ellievsbear
romaincrisis
2087
amandla
