Mijn verstand werkt prima. Al mijn gedachtes zijn terecht. Alleen zijn is fijn, ik snap mezelf en ik voel me begrepen. Ik heb mijn deurtje gesloten. Het deurtje naar gevoel. Er klopt iemand, iemand klopt op mijn deurtje. Ik kijk door het gaatje, wie zou het zijn? wat zou ze willen? Ik ken haar niet. Normaal staat er niemand voor mijn deurtje(?). Ik open de deur op een kiertje en zeg dan : 'sorry, maar volgens mij heb je bij de verkeerde aangeklopt.' Waarop zij zegt : 'nee hoor, ik kom hier om jou te zien.' Ik laat haar binnen, schenk wat in, en begin het gesprek. Uren dwaalt ze rond , gelachen, gehuild, alles wordt gedeeld. Daarna kijkt ze naar de klok en zegt : 'OH ik moet naar huis maar ik kom een andere keer terug. Nee ze mag niet weg. ' ze gaat alleen maar even naar huis' ' ze komt wel terug' nee. Ze vindt het een chaos hier, ze komt onderweg een ander mooier deurtje tegen. Nee ik snap het niet. Nee ik kan niet door haar deurtje. Nee, waarom deed ik hem open, ik heb toch mezelf. Nee, ze is zo leuk. Waarom moest ze nou aan mijn deurtje kloppen en binnenkomen. Ze laat de deur open staan waarna alles niet meer zo terecht en prima lijkt, ik heb niet alles op orde. Ik heb niets te zeggen. Mijn zekerheid ontsnapt uit het deurtje. Waarom kan ze niet gewoon blijven achter mijn gesloten deurtje? Huh. Wat moet ik doen? Voordat iemand op mijn deurtje klopte was alles goed, maar wel saai. Maar toch, waarom? Nee, ik doe toch maar een extra slot op de mijne zodat ik hem toch niet zo snel open doe, want wanneer hij open blijft staan, dan werkt alles niet meer zo prima zoals ik dacht. Oh ik kan hem niet altijd op slot houden want wat zou ik graag zijn zoals al die mensen waarna ik kijk door het gat van mijn deurtje.
Dus jij, ja jij, kom maar door mijn deurtje, maar vergeet hem niet achter je dicht te doen.
titsay
vaporwave
jbbartram-illu
andulkaphoto