[แปล/สัมภาษณ์] อีจงซอก | L’officiel Homme, October 2016
ENG TRANS: amyhsk (1) (2) (3) (thank you so much!)
THAI TRANS: โดชิ
PLEASE DO NOT REPOST, AND BRING OUT WITH FULL CREDIT, THANKS
ผมชอบ(เลือกที่จะเล่น)บทที่ตัวละครมีเรื่องราวอยู่เบื้องหลัง เพราะเวลาที่(บท)เป็นแบบนี้ มันสามารถแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของตัวละคร(ตัวนั้นๆ) ผู้ชมเองก็สามารถเข้าใจในบทบาทของตัวละครได้ง่ายขึ้นด้วย สำหรับตัวของงานเอง ผมให้ความสำคัญกับมันไม่ว่ามันจะสามารถกลับมาคิด/วิเคราะห์ได้อีกแบบนึงเวลามองย้อนกลับมา ผมหมายถึง งานที่สามารถกลับมาคิด/ตีความได้อีกครั้ง เทียบกับเรื่องราวที่มีแต่ความรักอย่างเดียว แบบนี้มันน่าสนใจมากกว่า ผมว่าขั้นตอนการทำงานที่นักแสดงสามารถพูดคุยและถกกันได้มันสำคัญ(สำหรับการทำงาน)
L’officiel Homme (LH) ขอร่วมแสดงความยินดีกับความสำเร็จของละคร W ก่อนที่จะเริ่มถ่ายทำ ฉันเห็นข่าวที่คุณพูดถึงความกังวลเกี่ยวกับงานละครชิ้นนี้ เพราะว่าบทค่อนข้างยาก ยังไงก็ตาม ผลออกมาว่าได้เรตติ้งเป็นอันดับ 1 ของละครวันพุธ-พฤหัสบดี และได้รับความสำเร็จเป็นอย่างดี ในความเป็นจริงแล้ว อะไรคือสิ่งที่ยากในระหว่างถ่ายทำละคร W?
จงซอก: ครับ ผมว่าอันที่สับสนที่สุดคือการที่ตัวละครเปลี่ยนแปลงค่อนข้าวเร็ว มันยากอยู่แล้วด้วยตัวบท แต่ผมกังวล/มีปัญหากับการคิดว่าจะสามารถแสดงอารมณ์ของตัวละครที่พัฒนาไปอย่างรวดเร็วนี้ได้ยังไง จากตอนที่ 11 ผมคิดถึงว่า “คังชอลคนที่ทำให้ทุกอย่างกลายเป็นความฝันไปนั้นจะเป็นยังไง?” (ฉากที่คังชอลขอให้ยอนจูเขียนย้อนกลับไปว่าฝัน ไม่เคยรู้จักกันตั้งแต่แรก) ตอนนั้น การแสดงออกมามันยากจริงๆ คังชอลปรากฏตัวครั้งแรกเป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูน ผมเลือกที่จะแสดงทุกอย่างที่เขาปล่อยออกมาจากการใช้คำพูดที่เต็มไปด้วยอารมณ์และความรู้สึก ครั้งที่สองที่ตัวเขากลายเป็นคนจริงๆ ผมเลือกที่จะโชว์ด้านที่มีเหตุผลของเขาออกมา ผมถามตัวเองไม่หยุดเลยว่า “แล้วถ้าผมเป็นคังชอลจริงๆ ล่ะ?” และนี่คือคำตอบของคำถาม อารมณ์ที่แสดงออกมาของนักแสดงนำหญิง(ฮโยจู)ในละครเองก็ยากเหมือนกัน เพราะว่ามีการเปลี่ยนอารมณ์ที่หลากหลายเหมือนกัน ผมมีปัญหากับการคิดว่า การแสดงจะต้องออกมาแบบไหน คนดูจะรับมันแบบไหน อยู่ตลอดเวลาเลย
LH: แต่จากความกังวลทั้งหมดนี้ ผลออกมาก็ถือว่าประสบความสำเร็จมากๆ เลยนะ คุณเอาชนะความยากลำบากนี้ได้ยังไง?
จงซอก: ผมได้รับการช่วยเหลือจากคุณฮันฮโยจูเยอะเลยครับ เธอจะมองการแสดงของผมออยู่ใกล้ๆ เวลาที่คนที่มองตาเราแล้วพูดออกมา คำตอบมันก็ไม่จริงใจมากที่สุดเหรอครับ?
LH: ช่วยยกตัวอย่างที่เฉพาะเจาะจงหน่อยได้ไหม?
จงซอก: ในตอนที่ 7 ตอนนั้นผมไปตามหานางเอกที่ช่วยชีวิตผมไว้ ในสถานการณ์ที่กำลังสับสน ผมทำตามเสียงเรียกร้องของหัวใจ และความเห็นของเราต่างกัน ต้องผ่านจุดที่แสดงอารมณ์ออกมาแบบยุ่งยาก ผมร้องไห้ จะเรียกว่าเป็นการทะเลาะกับคุณฮโยจูซึ่งไม่เข้าใจสถานการณ์อะไรเลยก็ได้มั้ง? ยังไงก็ตาม คุณฮโยจูเป็นคนที่จริงใจมากๆ เลยครับ
LH: งั้นมันก็ช่วยคุณอย่างมากเลยใช่ไหม ในการแสดง?
จงซอก: บางครั้งผมก็รู้สึกเศร้านิดหน่อยนะ แต่พอมองย้อนกลับไป มันเป็นการช่วยเหลือที่ดีเลย นักแสดงฮันฮโยจูเป็นคนที่เจ๋งมากๆ
LH: ตรงไหนใน W ที่คุณชอบการแสดงของคุณมากที่สุด?
จงซอก: ในตอนที่ 5 ฉากที่ผมได้เจอกับคนเขียนการ์ตูน (โอซองมู) ผมเตรียมตัวแล้วก็ซ้อมอยู่นานมาก ผมได้รับคำแนะนำจากคนที่ผมนับถือในด้านการแสดง ตอนแรกบทมันยาวมาก ผมฝึกแม้กระทั้งการแสดงออกของสีหน้า เตรียมมาอย่างพิถีพิพันและใจเย็น หลังจากถ่ายฉากนี้เสร็จ ผมรู้สึกดีกับตัวเองมาก
LH: ละครและภาพยนตร์ส่วนมากที่คุณร่วมงานได้รับคำชมแล้วก็เรตติ้งดีมากเลยนะ ฉันคิดว่าคุณมีตาที่สามารถเลือกงานที่ดีได้ ปกติแล้วคุณเลือกงานโดยเบสจากอะไร?
จงซอก: ผมได้ยินหลายๆ คนพูดว่าผมเลือกงานได้ดี หลังจาก W ปกติแล้ว ผมแค่อ่านบทแล้วก็เลือกละคร (ที่จะร่วมงานด้วย) มันยากในความเป็นจริง กับวงการทีวี ที่จะสามารถเลือกหลังจากที่อ่านบทไปแค่ 4 ตอน เอาจริงๆ ผมให้ความสำคัญกับตัวละคร ผมชอบเวลาที่ตัวละครมีอะไรพิเศษ
LH: สำหรับละคร เมื่อไหร่ และส่วนไหนที่คุณจะใช้ในการประเมิณ (ว่ามันประสบความสำเร็จไหม)?
จงซอก: ผมคิดว่ามันน่าจะตัดสินกันที่ทั้งหมดนะ หลังจากที่จบแล้ว
LH: W จบแบบเป็นที่น่าพอใจสำหรับคุณไหม?
จงซอก: เอาจริงๆ ก็ไม่ค่อยพอใจนิดหน่อยครับ
LH: จนถึงตอนนี้ งานทั้งหมดที่คุณทำมา บทไหนคือบทที่ประทับใจ/ติดอยู่ในใจคุณมากที่สุด?
จงซอก: ปาร์คซูฮาใน I Hear Your Voice ครับ ผมอยากจะเล่นบทนี้มากๆ เลยตอนนั้น เพราะว่ามันไม่ค่อยมีบทที่ออกแนวแฟนตาซีๆ แบบนั้นเลย (ในละครช่วงนั้น)
LH: ฉันว่าคุณต้องชอบอะไรที่มันแฟนตาซีๆ เกินจริงๆ มากๆ แน่เลย ยิ่งเห็นคุณสนุกในกองถ่ายยิ่งทำให้รู้สึกแบบนั้น
จงซอก: แน่นอนครับว่าผมชอบมัน แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลทั้งหมดที่ทำให้ผมมองหาบทแบบนี้ (หัวเราะ) ละครก็เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมาด้วยตัวมันอยู่แล้ว ผมแค่คิดว่าประเภทแฟนตาซีมันน่าสนใจกว่านิดหน่อย ผมสาบานเลย พูดจริงๆ ว่าผมไม่เคยเล่นบทที่มันง่ายเลย
LH: พูดถึง W กันดีกว่า หลายๆ คนชื่นชมแล้วก็มองว่ามันน่าสนใจเพราะว่า “สถานการณ์ที่ไม่สามารถคาดเดาได้” อะไรคือมุมมองของคุณที่มีต่อ W?
จงซอก: ผมเองก็เห็นด้วยนะครับ การเปลี่ยนแปลงของ W มันเร็วโดยธรรมชาติอยู่แล้ว มันไม่โอเคเลยที่จะพลาดแม้สักตอนนึง ผมคิดว่ามันมีส่วนเล็กส่วนน้อยที่สำคัญเอยะมากในละคร เพราะเรื่องราวมันเดินทางไปแบบคาดเดาไม่ได้ ถ้าผู้ชมกลับมาชมอีกครั้งหลังจากที่รู้ตอนจบแล้ว พวกเขาอาจจะพบจุดเล็กๆ ที่มองพลาดไปก่อนหน้านี้ก็ได้ ผมหมายถึง มันน่าสนใจตรงที่เวลาผู้ชมอินแล้วก็สนใจไปกับความสัมพันธ์ของผู้สร้างและผู้ถูกสร้าง
LH: W เป็นผู้ชนะในสงครามละครวันพุธ-พฤหัสบดี ฉันคิดว่ามันก็ต้องมีความเครียดบ้างแหละ กับการแข่งขัน/ถูกเปรียบเทียบ มันมีผลอะไรไหม?
จงซอก: ครับ เพราะว่าการแข่งกับเพื่อนสนิทถูกยุยง/ส่งเสริมโดยคนทั่วไปด้วย มันก็เลยยากนิดหน่อย
LH: ระหว่างที่ถ่ายทำ คุณจะต้องเลือกทำงานในตารางงานที่คนทั่วไปอาจจะจินตนาการไม่ค่อยออก เวลานึกถึงการถ่ายทำที่ผ่านมา คุณอยากทำอะไรมากที่สุด? ได้ทำมันไหมในตอนนี้?
จงซอก: ผมคิดว่าอยากจะพักผ่อนอยู่บ้านบ่อยๆ ครับ ยังไงก็ตาม ถึงผมจะมีเวลาที่จะสามารถทำแบบนั้นได้ แต่ผมก็ไม่ค่อยได้พักผ่อนเยอะๆ หรอกครับ
LH: ฉันคิดว่าคุณได้แสดงในบทบางที่ค่อยข้างหลากหลายนะ จากตัวนำในเว็บตูนคนที่ข้ามผ่านระหว่างสองโลก W, นักกีฬาว่ายน้ำในโนบรีชชิ่ง, คนที่มีพลังพิเศษใน I Hear Your Voice, ลูกชายของ face reader จาก The Face Reader ที่ไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาได้ด้วยซ้ำ คุณอยากจะหยุดเล่นบทยากๆ พวกนี้สักพักไหม?
จงซอก: ผมไม่อยากทำแล้ว.. ล้อเล่นครับ ถึงมันจะยากโดยตัวบท แต่ผมคิดว่าเป็นเพราะว่าผมเลือกตัวละครที่มีอารมณ์ค่อนข้างลึกซึ้ง มันก็เลยออกมาเป็นแบบนั้น เพราะเวลาที่(บท)เป็นแบบนี้ มันสามารถแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของตัวละคร(ตัวนั้นๆ) ผู้ชมเองก็สามารถเข้าใจในบทบาทของตัวละครได้ง่ายขึ้นด้วย ตัวผมเองก็สามารถกลับมามองมันใหม่ได้อีกครั้งด้วย
LH: อะไรคือบทที่ยากที่สุดตั้งแต่ที่เล่นมา?
จงซอก: สำหรับร่างกาย อูซังในโนบรีชชิ่ง สำหรับสอง/ความคิด พัคฮุนใน Doctor Stranger พัคฮุนปรากฏตัวถี่ๆ ถึง 90% ของเรื่อง แล้วก็มีบทเยอะมากที่ผมต้องจำ แล้วก็พวกศัพท์ทางการแพทย์ มันก็เลยยากมาก
LH: ขนาดว่าคุณเล่นบทบาทมาหลากหลายขนาดนี้ แต่เพราะความหน้าตาดีของคุณ คุณก็ยังมีภาพลักษณ์ของหนุ่มดอกไม้อยู่ดี คุณเคยมองว่ามันเป็นปัญหา/เป็นเรื่องยากไหม?
จงซอก: ยิ่งอายุมากขึ้นผมยิ่งมองว่ามันเป็นปัญหาครับ จริงๆ ผมอยากมีภาพลักษณ์ที่แมนๆ (กล้ามๆ) อะ แต่เหมือนมันเป็นข้อจำกัดอะครับ (ที่จะฟิตหุ่นให้เป็นแบบนั้น) ผมมาลองคิดว่า ตัวผมเองจะเล่นบทแมนๆ แบบนั้นได้จริงไหม อยากหาคำตอบ นี่เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่มำให้ผมเลือกเล่น W ด้วย ผมอยากจะพิสูจน์ความเป็นไปได้นั้นด้วยตัวเอง
LH: อะไรคือจุดที่เหมือนกันของงานทั้งหมดที่คุณทำมาจนถึงตอนนี้?
จงซอก: งานที่สามารถกลับมาคิด/ตีความได้อีกครั้ง เทียบกับเรื่องราวที่มีแต่ความรักอย่างเดียว แบบนี้มันน่าสนใจมากกว่า ผมว่าขั้นตอนการทำงานที่นักแสดงสามารถพูดคุยและถกกันได้มันสำคัญ(สำหรับการทำงาน)
LH: อะไรคือเรื่องแบบในการ์ตูนที่นักแสดงอีจงซอกฝันถึง?
จงซอก: ผมอยากจะพูดอะไรเท่ๆ นะ แต่สุดท้ายก็ตอบคำถามออกมาตรงๆ อยู่ดี ไม่กี่วันก่อน ผมมีงานแฟนมีตติ้ง ผมรู้สึกมีความสุขมากๆ ผมไม่ใช่คนประเภทแบบนี้นะโดยปกติแล้ว ผมคิดว่า “มีหลายคนมากขนาดนี้เลยเหรอที่รักผม?” และผมประทับใจมาก ผมหวังว่าผมจะสามารถรู้สึกถึงความสุขแบบนี้ได้ในชีวิตประจำวันต่อๆ ไป มันเหมือนจะพูดออกมาเป็นเรื่องงายๆ เวลาที่บอกแฟนๆ ว่า “ขอให้มีความสุขนะครับ” แต่ผมหมายความแบบนั้นจริงๆ
kianamaiart
gummygunk
izzy806
theartofmadeline
stormborns
areudirty
kaledo-art
