Σκεφτομαι πολυ,όχι πολλα

[anideh]

22/02/25

Μου λείπεις και ξέρω ότι δεν πρέπει να στο πω. Μου λείπεις κάθε λεπτό που περνώ μακριά σου. Μου λείπεις και δεν ξέρω τι κάνεις. Μου λείπεις και δεν ξέρω αν είσαι καλά. Μου λείπεις όταν δεν μιλάμε.

Δεν ξέρω αν σου λείπω και εγώ.

Είναι βασανιστήριο οι σκέψεις μου όταν δεν είσαι κοντά μου.

Δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ.

Μου λείπεις και δεν ξέρω αν είμαι ερωτευμένη μαζί σου τόσο όσο νιώθω.

[anideh]

01/07/24

Πάλι εδώ. Πάλι χαμένη. Πάλι μπερδεμένη. Πάλι προβληματισμένη. Πάλι μόνη. Με τις σκέψεις μου. Με τις αμφιβολίες μου. Με τους προβληματισμούς μου. Με τις υπεραναλύσεις.

Θα περίμενα ότι στο κεφάλι μου θα επικρατούσε χάος. Αλλά απλά υπάρχει ένα κενό και μια επαναλαμβανόμενη ερώτηση.

"Γιατί;"

[psychotiko-epeisodio]

Με εβαλε να του υποσχεθώ πως θα μεινω,

Και εφυγε αυτος.

[thoughtkick]

“I gave you things I wasn’t sure I even had.”

— Miranda July

[siaisalie]

"Το Καλό που αδικείται"

~Συχνά αναρωτιέμαι πως μπορεί το Καλό να αδικείται.

Το Καλό που βοηθά χωρίς διακρίσεις.

Το Καλό που θέλει το καλό όλων,

αλλά στο τέλος το Καλό αναρωτιέται.

Αναρωτιέται ολημερίς αλλά στο τέλος αλαφιασμένο,

στηρίζει το κακό που του γυρνά την πλάτη.

Το κακό που μεταμφιέστηκε για λίγο σε καλό

κι έσπειρε σπόρους ελπίδας χωρίς νερό,

χωρίς βοήθεια και στήριξη.

Όμως το Καλό συνεχίζει.

Συνεχίζει να δίνει, να δίνεται.

Παρ' όλο που όλο πέφτει.

Αλλά δεν πειράζει, το καλό θα σηκωθεί,

χωρίς να έχει πάρει το μάθημά του.

Γιατί το Καλό έτσι έμαθε, δεν ζει αλλιώς.

Δεν περιμένει, δεν απαιτεί την ανταπόκριση

από το μεταμφιεσμένο κακό.

Γιατί η ζωή είναι άδικη για το Καλό.

Δεν μπορεί διαφορετικά.

Θα συνεχίσει να αναρωτιέται.

Μέχρι να λυτρωθεί.

Μέχρι να δικαιωθεί.~

Α.Π

[anideh]

19/06/21

Δεν ξέρω αν έχω κάνει βήματα πίσω ή φταίει αυτή η φάση της εξεταστικής που τα παγώνω όλα μέσα μου μήπως και καταφέρω να επιβιώσω, μα τελευταία πάλι νιώθω πως δεν ξέρω ποια είμαι ούτε γιατί υπάρχω ούτε τι ενδιαφέρον έχω να πω σε αυτόν τον κόσμο.

Προσπαθώ να υπενθυμίζω συνεχώς στον εαυτό μου να αφεθώ, να μην τα πολυσκέφτομαι όλα και τα υπεραναλύω και να κάνω αυτό που θέλω αλλά δεν μου βγαίνει πάντα και μάλιστα κάποιες φορές βγαίνει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα.

Πως ξεμουδιάζουμε τα συναισθήματα;

Πως ξεμουδιάζουμε το μέσα μας;

Πως ξαναγινόμαστε ο εαυτός μας;

[psyxhmou]

Κάθε βράδυ

με σκεπάζεις

με την αδιαφορία

πώς ποτέ

δεν νοιάστηκες

για εμένα

και τα πρωινά

εμφανίζεσαι

σαν να μου υπενθυμίζεις

να μην σε ξεχάσω.

Ευχή ή κατάρα;

[nystazosynexeia]

Αναμονη

Σε περιμενω.Μην ρωτας γιατι.Μην ρωτας γιατι περιμενει εκεινος που δεν εχει τι να περιμενει και ομως περιμενει.

Γιατι σαν να παψει να περιμενει ειναι σαν να παυει να βλεπει,σαν να παυει να κοιτα τον ουρανο,σαν να παυει να ελπιζει,σαν να παυει να ζει.

Αβασταχτο ειναι....Πικρο ειναι να σιμωνεις αργα στ’ακρογιαλι χωρις να εισαι ναυαγος ουτε σωτηρας παρα ναυαγιο.

—Μ.Λουντεμης

[ane-moni]

Ειμαστε

Μόνιμα Κουρασμένα σώματα Που κουβαλάνε πάνω τους Μόνιμα Ακούραστες σκέψεις

[anideh]

16/02/21

Η αλήθεια είναι πως θα ήθελα να σε δω μια τελευταία φορά. Να μπει ένα τέλος. Είναι δύσκολο να βάλεις τέλος αν αυτό δεν υπάρξει. Θα ήθελα να σε δω. Θα ήθελα να μάθεις όλα αυτά που ένιωσα για σένα. Δεν θέλω αυτά να μείνουν μόνο στο κεφάλι μου. Μόνο μέσα μου. Δεν είναι εύκολο να βάλω όλες αυτές τις σκέψεις σε μια σειρά. Ούτε θα μου ήταν εύκολο να σε δω. Θα ήθελα να σου πω πως όλο αυτό μου τελείωσε, ακόμα και αν αυτό δεν είναι εντελώς αλήθεια. Ίσως θέλω να σε πονέσω όπως με πόνεσες. Μα πολλές φορές ξεχνάω ότι δεν μας πονάνε τα ίδια πράγματα. Ειδικά όταν ο ένας νιώθει και ο άλλος όχι. Τουλάχιστον θέλω να ξέρεις τι έγινε. Νιώθω ότι κάθε φορά, σε κάθε ιστορία, πέφτω στον ίδιο φαύλο κύκλο. Στο ίδιο μοτίβο. Και στο τέλος μένω μόνη μου. Ή μάλλον παρα-μένω μόνη μου γιατί ποτέ δεν υπήρξα πραγματικά με κάποιον. Κρίμα θα πεις. Ίσως με λυπηθείς. Δεν ξέρω σε τι σκοπεύω. Είναι και αυτή η ελπίδα που πάντα πιστεύει αυτό που θέλει να πιστέψει. Είναι και αυτή η χαμηλή αυτοεκτίμηση που δεν σε αφήνει να δεις πέρα από ένα σημείο. Φτάνεις κάπου και λες “Ώπα. Ίσως για μένα δεν έχει πιο πάνω”. Η πραγματικότητα είναι όμως πως πάντα υπάρχει παραπάνω. Πάντα υπάρχει το αύριο. Και τώρα αυτά δεν ξέρω αν τα λέω επειδή τα πιστεύω ή επειδή πρέπει να τα πιστέψω. Μα όλο αυτό δεν ξέρω τι νόημα θα είχε. Έχω την τάση να αφήνω μισοτελειωμένα πράγματα. Φοβάμαι να τα τελειώσω. Φοβάμαι τα άκρα. Ίσως τελικά να μην λέγεται μόνο υψοφοβία. Δεν ξέρω αν είναι εγωισμός για να μην δεις πόσο επιρροή έχεις πάνω μου. Μα πραγματικά δεν νομίζω πως αξίζουν όλοι να σε δουν ευάλωτη. Και ενώ εγώ θέλω να με δεις έτσι. Η λογική μου δεν με αφήνει. Τελικά δεν ξέρω τι υπάρχει μέσα μου. Το πρέπει ή το θέλω. Είναι όλα πολύ μπερδεμένα. Ούτε ξέρω αν είναι όντως έτσι ή αν εγώ τα δημιουργώ όλα. Είναι δύσκολο να βάλεις ένα τέλος αν αυτό πραγματικά δεν υπάρξει. Και πιο δύσκολο είναι να το πάρεις απόφαση. Ακόμα και αν σε αηδιάζει ό,τι έγινε. Ακόμα και αν έχεις τύψεις και δεν αποδέχεσαι ό,τι ένιωσες και νιώθεις. Σκέφτεσαι πως αν πιάσεις πάτο μπροστά του, αν διαλυθείς, αν σε διαλύσει αυτός, τότε ναι θα έρθει το τέλος. Το πραγματικό. Μα δεν καταλαβαίνω. Γιατί να προτιμάς ένα τόσο οδυνηρό τέλος από το να το βάλεις μόνος σου; Ίσως τελικά το δίλημμα να είναι αμβλύς και γρήγορος πόνος ή αργός και βασανιστικός;

[elemnv]

Μαμά..

Εγώ ήθελα βόλτες με θέα τα αστέρια.

Μουσική και γέλια.

Πάνω σε μηχανές και αυτοκίνητα.

Να με χτυπάει ο αέρας και να γεμίζω ευτυχία.

Μη φωνάζεις..

Ένα ποτό ήταν.

Ένα τσιγάρο.

Πρόσεξα αρκετά.

Ήθελα έρωτα και αδρεναλίνη.

Να’ χω φτερά και να πετάω.

Να’ χω όνειρα και να ελπίζω.

Ήθελα τέχνη και επανάσταση.

Ήθελα ένταση και όμορφες αναμνήσεις.

Ήθελα να φλερτάρω με το χάος.

Ήθελα το χαζό άγχος του έρωτα.

Ήθελα περιπέτεια.

Έχω ανασφάλειες και τρελαίνομαι.

Οι σκέψεις στο κεφάλι μου δεν ηρεμούν.

Δεν προλαβαίνω, έχω διάβασμα.

Σκοτώνουν την εφηβεία μου και τους παρατηρώ.

Φοβάμαι.

Είμαι εδώ αλλά το εκεί ήταν αυτό που πάντα επιθυμούσα.

Να κυνηγήσω τι;

Καμία αντοχή.

Άστο μαμά.

Συγγνώμη μαμά.

-EM.

[mauroskafes]

Δεν είναι για γέλια ο Σεφερλής

- του Κώστα Γιαννακίδη

«Σκάσε μωρή!» Η παλάμη του Μάρκου Σεφερλή κολλάει σαν βεντούζα στο πρόσωπο της συμπρωταγωνίστριας του. Η ευτραφής κυρία έχει ήδη εισπράξει αρκετά φάσκελα, αλλά τώρα το βαμμένο, σαν σκιάχτρο, πρόσωπο της, βρίσκεται ανάμεσα στα δάχτυλα του λαϊκού καλλιτέχνη. Το νούμερο είναι για τη φθορά που φέρνει ο γάμος στα ζευγάρια. «Θα μου πάρεις κάτι για το κρεβάτι;» ρωτά η σύζυγος. Ο Σεφερλής της φοράει μία σακούλα στο κεφάλι. Το κοινό ξεκαρδίζεται. Τα γέλια σηκώνουν ατομικό μανιτάρι πάνω από το «Δελφινάριο».

«Γύρνα μωρή». Οι χορεύτριες βγάζουν τα φορέματα τους. Μένουν με εσώρουχα, ζαρτιέρες και ψηλοτάκουνα. Ο Μάρκος τις επιδεικνύει στο κοινό του. «Γύρνα μωρή να σε δούμε και από πίσω. Γύρνα γιατί δεν θα πληρωθείς απόψε. Α, κοίτα αυτή που δεν γυρίζει, έχει πάρει προκαταβολή.» Η κυρία δίπλα μου πήγε να πνιγεί. Τα ποπ κορν έφυγαν βίαια από το στόμα της για να βγει το γέλιο.

«Σκύψε μωρή να πάρει ο κόσμος μάτι.» Ο Σεφερλής υποδύεται έναν Ελληνα που κάνει μπάνια στις Μαλδίβες μαζί με την καλλίγραμμη σύντροφο του. Δίπλα τους είναι ένα ζευγάρι μεγαλύτερης ηλικίας. Τη σύζυγο παίζει η ευτραφής κυρία. Τα σχόλια για την «πατσαβούρα» μαζεύουν γέλιο. «Εμένα η δικιά μου έβαλε φέτος χείλη, βυζί και κώλο. Η δικιά σου έβαλε τριάντα κιλά»

Η κοπέλα είναι Ιταλίδα. Το αγόρι Αλβανός. «Α, για αυτό μωρή της έκλεψε την καρδιά» Το κοινό αντιδρά με σπασμούς όταν ο «Αλβανός» κλέβει βαζάκια με μέλι.

Αυτές οι σκηνές παιγμένες σε δεκάδες παραλλαγές είναι η παράσταση «Αγάπη μόνο» του Μάρκου Σεφερλή. Ενα κομπολόι από σεξιστικά και ρατσιστικά αστεία ενωμένα με το κορδόνι του κακού χιούμορ και επένδυση λαϊκίστικης πολιτικής αισθητικής: φταίνε οι Γερμανοί, είμαστε ένας λαός με υπεροχή, μην τολμήσετε να αγγίξετε τα αρχαία ελληνικά και τα θρησκευτικά. Διότι ο Ελληνας του Σεφερλή είναι ένας εξαπατημένος straight πατριώτης. Δεν φτάνει που τον γέλασε ο Τσίπρας και του πάτησαν οι Γερμανοί το σβέρκο, είναι και η ζωή που κύλησε, αφήνοντας τον με αυτό το «μπάζο» δίπλα του. Για κάποιες στιγμές δεν ήξερα αν είναι το κοινό που χαχανίζει ή το τέρας που βρυχάται.

Συγχωρέστε με, αλλά οι χίλιοι άνθρωποι που κακαρίζουν μπροστά στο ευτελές χιούμορ δεν είναι λαός. Είναι ένα τμήμα όχλου που μπολιάζεται με σεξισμό, εθνολαϊκισμό και μία απόλυτα απλουστευτική, λαϊκίστικη προσέγγιση των πραγμάτων. Οχι, ο Σεφερλής δεν παίρνει το λαϊκό θυμικό για να το ανεβάσει στη σκηνή. Χορηγεί ψυχαγωγική νομιμοποίηση σε ταπεινά ένστικτα. Στη σκηνή του Σεφερλή ο Ελληνάρας έχει πάντα δίκιο, η γυναίκα είναι μόνο για κρεβάτι ή για τα σκουπίδια, οι δύσμορφοι για πλάκα και οι gay για ξεφωνητό. Και όλα αυτά το λαϊκό ακροατήριο τα παίρνει μαζί του ως αποδεκτά, σχεδόν καθαγιασμένα από τον ίδιο τον Μάρκο. Σε αυτήν την παράσταση με εντυπωσίασαν πολλά, ήταν ένα theme park για μένα. Περισσότερο όμως με εντυπωσίασε το γέλιο των γυναικών. Εκείνο το δυνατό, το τσιριχτό γέλιο κάθε φορά που ο Σεφερλής εξευτέλιζε ένα γυναικείο χαρακτήρα. Τι διάολο έβλεπαν; Αρνούμαι να πιστέψω ότι έβλεπαν να διακωμωδείται η καθημερινότητα τους, όχι δεν μπορεί. Ομως, εντάξει, οι πορδές βγάζουν χαρά -μας το δίδαξε ο Λαζόπουλος. Βγάζει όμως γέλιο και το ακραίο σεξιστικό παραλήρημα; Ναι. Και εδώ θα έρθει ο Σεφερλής για να πει ότι προσφέρει στον λαό το θέαμα που ζητάει. Και ως γνωστόν, το λαϊκό γούστο είναι εξ ορισμού σωστό, ποιοτικό, ως και δημοκρατικά νομιμοποιημένο. Δεν πάει έτσι. Διότι με αυτή την προσέγγιση και το θέαμα στο Κολοσσαίο ακουμπούσε στη λαϊκή αισθητική της εποχής. Και από την άλλη και ο Καραγκιόζης, που λέει ο λόγος, λαϊκό θέαμα είναι. Δεν προσφέρεται όμως βουτηγμένος στο λίπος.

Τώρα κάποιος θα σηκωθεί και θα ρωτήσει, με γλώσσα παλιάς «Αυριανής», αν είναι κακό να γελάει ο κόσμος. Οταν γελάει έτσι ναι, ανοίγει το στόμα και βγαίνει η κακοσμία της παθογένειας μας. […]

[photografya-deactivated20230917]

[gkriniazw-oli-mera]

Πάλι καλά που ακόμα δε σε ξέρω.

Σκέψου αν σ' ήξερα,

πόσο ακόμα θα μπορούσα να αγαπήσω.

[tillartwedodeath]

Δεν ξερω αν σε ερωτευτηκα ποτε αλλα αυτο που ξερω ειναι οτι επεσα στα νερα σου. Ηξερα οτι ηταν αγρια η θαλασσα αλλα εγω επελεξα να πεσω. Δεν εμαθα ποτε τι κρυβεται μεσα της. Απλα με αφησες να πεσω και τελικα πνιγηκα. Ηθελα να κανω κατι να την κανω να γαληνεψει αλλα τελικα δεν τα καταφερα. Ακομα προσπαθω να ξεφυγω γιατι αυτο επελεξες. Επελεξες να με βγαλεις στην στερια και να μην με αφησεις να σταθω διπλα σου. Σε καποιον αλλον κοσμο μαλλον θα τα καταφερνα.

[anideh]

“Θέλω να ζήσουμε αυτό που δεν καταφέραμε να ζήσουμε ποτέ.”

— (via anideh)

[anideh]

και στο θέλω θα μείνω

[thenbhdgifs]