~~Olefinler.

[olefinler]

Eskiden sık sık dönüp eski yazdıklarımı okurdum. Bir süredir ne okuyorum ne yazıyorum.

Şimdi bir baktım da bloguma ve buraya, ne güzel dökmüşüm kelimelerimi özgürce. 2 seneden fazladır elime kalemi yalnızca bitmek bilmeyen toplantılardaki notlar için aldım. Farkettim ki 2 senedir ben , benden hariç her şeyle ilgilenmişim.

Hayallerimden bahsetmişim eski yazılarda hep. Hayallerim nerede ?

Bir türlü olduramadığım ünlemler ve soru işaretlerinden bahsetmişim. Noktalarım nerede ?

Çiçekler, gökyüzü ve günbatımları ile dolu fotoğraflarım varmış. Renklerim nerede ?

Dünyamın duvarlarını şarkı sözleri ile doldurmuşum. O sevdiğim notalar nerede ?

Uzun uzun duygularımdan bahsetmişim. Hislerim nerede ?

Silkinme zamanı gelmiş. Şükür ki 30un ilk ayını bitirmeden farkedebildim. Sözüm olsun kendime bu yazı. Alışılmış tempodan çıkmak için bir "Haydi!" olsun.

[nevver]

Ruth Mora

[firiigcr]

Güzeldim, ağlatıldım

Ol dedi, ol dedi, ol dedi Allah

Olmаnın yükü bаştа

ölmedim, ölmedim, ölmedim vаllаh

[eliasericson]

[olefinler]

"Her sabah bir çiçeği aklında tut, bir tebessümü gezdir ruhunda. Dünya kötülere bırakılmayacak kadar güzel." 🌼 https://www.instagram.com/p/BvLmaI-jFwT/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=13v182ps7n7pb

[purplebuddhaquotes]

“Art is the only way to run away without leaving home.”

—

Twyla Tharp

[japonyamesken]

“Sevmek, sıra dışı ya da kahramanca şeyler yapmak değil; sıradan şeyleri hassasiyetle yapmaktır.” 

Farid Farjad

Bu da bu sözün tınısı. 

[moxiepoints]

[japonyamesken]

“Tükenmiş bir ümidi Hiç yakıştıramıyorum kendime Fakat hissetmiyorum artık niye Yeşili görünce içimde kabaran heyecanı Baktığım aynı da ben göremiyorum artık sanki Gittim, yaklaştım ama buluşamadım kalbimin ferahlığıyla Olmayınca olmuyor işte bazen Bir yetim çocuk olmuş içim Geçmiyor hüznü ne yapsam Bir hayali yitirmek Bir akışa boyun eğmek Her gün aynı yere hep aynı yöne çekilmek Yutulmak girdabında düzenin Kaybettiriyor insana kendini Ben de arıyorum şimdi Ya da sadece biliyorum; O ol deyince olur Bir inşirah fısıldanır kulağıma O zaman gelir geri neşesi bu çocuğun Ve kendini bulur”

[olefinler]

"Bir insanın hayatta duyduğu en ağır ses, sevdiği insanın mezarına düşen toprağın sesidir." Cümle, gittiğimiz Srebranica katliamı ile ilgili sergideki anlatımlardan. Fotoğraf ise sergide beni en çok etkileyen fotoğraflardan biri. Katliamda hayatını kaybedenleri gömerken kullanılan 2400 kürek ve bir o kadar anlam yüklenebilecek kırılan bir tanesi... Bir yerden sonra videolardan bazılarını izleyemedik bile. İnsanlarsa hepsine maruz kalmışlar. Her fotoğrafa ağlayarak bakarken dünyanın bir yerlerinde hala benzer şeylerin yaşanıyor olması ise hepsinin en acısı. Tüm bunların sonunun gelmesi dileğiyle... Evet, hala, umutla... (at Srebrenica Massacre Photos Exhibition in Sarajevo)

[japonyamesken]

“Şikâyet etmeyi alışkanlık haline getirmek, her gün öldürmeyecek dozda zehir almak gibi. Tecrübe ettiğim şu: Düzeltme gayreti olmayan, şikayeti alışkanlık haline getiriyor. Şikâyet etmeyi alışkanlık haline getiren, gayret etmeyi bırakıyor.”

~Kendime Notlar

[olefinler]

"Listen, Haku. I don't remember it, but my mom told me. Once, when I was little, I fell into a river. She said they'd drained it and built things on top. But I've just remembered. The river was called... Its name was the Kohaku River. Your real name is Kohaku." #sentochihironokamikakushi #spiritedaway #chihiro #haku #anime

[olefinler]

Bu yaşa erdirdin beni, gençtim almadın canımı ölmedim genç olarak, ölmedim beni leylak büklümlerinin içten ve dışardan sarmaladığı günlerde bir zamandı heves ettim gölgemi enginde yatan o berrak sayfada gezindirsem diye ölmedim, bir gençlik ölümü saklı kaldı bende. Vakti vardıysa aşkın, onu beklemeliydi genç olmak yetmiyordu fayrap sevişmek için halbuki aşk, başka ne olsundu hayatın mazereti demedim dilimin ucuna gelen her ne ise vay ki gençtim ölümle paslanmış buldum sesimi. Hata yapmak fırsatını Adem’e veren sendin bilmedim onun talihinden ne kadar düştü bana gençtim ben ve neden hata payı yok diyordum hayatımda gergin bedenim toprağa binlerce fışkını saplar idi haykırınca çeviklik katardım gökyüzüne bir düşü düşlere dalmaksızın kavrayarak bulutu kapsayarak açmadan buluta içtekini tanıdım Ademoğlu kimin nesiymiş ter döküp soru sormak nereye sürüklermiş kişiyi. Çeşme var, kurnası murdar yazgım kendi avcumda seyretmek kırgın aksimi. Gençtim ya, ne farkeder deyip geçerdim nehrin uğultusu da olur, dalların hışırtısı da gözyaşı, çiğ tanesi, gizli dert veya verem ne fark eder demişim bilmeden farkı istemişim. Vay beni leylak kokusundan çoban çevgenine arastadan ırmaklara çarkettiren dargınlık! Yola madem çöllerdeki satrabı yalvartmak için çıkmıştım hava bozar, yüzüm eğik giderdim yine yaza doğru en kuduzuyla sürüngenlerin sabahlar yola devam ederdim. Gençtim işte şehrin o yatık raksından incinen yine bendim gelip bana çatardı o ruh tutuşturucu yalgın onunla ben hep sevişecek gibi baktık birbirimize. bir kez öpüşebilseydik dünyayı solduracaktık. Oysa bu sürgün yeri,bu pıtraklı diyar ne kadar korkulu yankı bulagelmiş gizlerimizde hani yok burda yanlışı yoklayacak hiç aralık bütün vadilere indik bir kez öpüşmek için kalmadı hiç bir tepe çıkılmadık eriyeydik nesteren köklerine sindiğimizce alıcı kuş pençesiyle uçarak arınaydık ah, bir olaydı diyorduk vakar da yoksanaydı doğruydu böyle kan telef olmasın diye çabalamamız ama kendi çeperlerimizi böyle kana buladık gönendi dünya bundan istifade dünya bayındırladı: Bir yakış, bir yanış tasarımı beride öte yakada bir benî adem her gün küsülü kaldık. Bunca yıl bu gücenik macera beni tutuklu kılan artık bu yaşa erdirdin beni,anladım gençken almadın canımı, bilmedim demek gökten ağsa bile tohum yürekten düşecekmiş çünkü hataya bağışık büyük hatadan beri nezaret yer çiğ tanesi sanmak ne cüret, gözyaşıymış insanın insana raptolduğu cevher. Şimdi tekrar ne yapsam dedirtme bana yarabbi taşınacak suyu göster, kırılacak odunu kaldı bu silinmez yaşamak suçu üzerimde bileyim hangi suyun sakasıyım ya rabbelalemin tütmesi gereken ocak nerde?

İsmet Özel - Münacaat

[naturaekos]

The worst loneliness is to not be comfortable with yourself.

Mark Twain (via naturaekos)

[japonyamesken]

Sadeliği, sadelikten gelen zerafeti hep sevdim ve bir şeyden “çok” olması beni hep rahatsız etti. Örneğin bir sürahim varsa ve o bir tane işimi görüyorsa sırf beğendiğim için başka bir sürahi satın almadım. Evimize eşya alırken de hep bu prensibe göre hareket ettik. Az eşya bolca hareket alanı. Eşyalarımızı seçerken de sade, düz hatlı mobilyalar tercih ettik. Birileri istiyor diye salonumuza gümüşlük koymadık. Bilmem kaç parça yemek takımlarıyla doldurmadık mutfağımızı. Ayrıca evimizde salon-oturma odası gibi bir ayrım da yapmadık. Madem ki oturma odasında oturuluyordu kullanılmayan fakat avangard mobilyaların sıralandığı bir salona da ihtiyacımız yoktu. Bunun yerine ilim irfan öğrenebileceğimiz bir kütüphane ve çalışma odası kurduk. Bunları böyle yapmak bizden bir şey götürmedi. Aksine kalabalık bir dünyadan evimize intikal ettiğimizde yalınlıktan doğan o saf his kuşattı bizi. Kıyafet hususunda da bunu yapmaya çalışıyorum. Gerek olmadıkça yeni bir kıyafet satın almıyorum. Ayrıca dolabımdaki herhangi bir kıyafeti bir sene boyunca giymediysem ve yeni durumdaysa; onu yıkıyor, ütülüyor üzerine bir de not yazıp (“Bu elbise yalnızca birkaç kez giyildi. Umarım beğenir ve severek giyersin. İyi günlerde kullan!” gibi) şehirdeki giysi toplama kutularına bırakıyorum. Bir şey satın alacaksam iki defa düşünüyorum ve ikinci defada çoğunlukla ona ihtiyacım olmadığına karar veriyorum. Bu minimal yaklaşımı dolabıma, evimin tüm odalarına kısaca hayatıma uygulamaya gayret ediyorum. Tıpkı eskiden olduğu gibi. Gerçek bir hikâye ile bitirelim: Benim anneannemin gençliğinde bir tane basma elbisesi varmış. Onu yıkadığında içindeki bir içlikle kalır ve elbisesi kuruyana dek bir odada oturur beklermiş. Devir elbette o devir değil şimdi pek çok elbisesi var fakat o zaman o basma elbiseyi sevdiği gibi hiçbir elbiseyi sevmemiş. Az da her zaman kekremsi bir tat var öyle değil mi?

(via japonyamesken)

[olefinler]

Meğer benim evim annemin olduğu yermiş

Yorucu bir haftaydı. Kapanışı, yaşadığım en büyük migren ataklarından birisiyle acilde yaptık. Hızlıca yediğim bir serum ile sersemleyip uykuya dalabildim ve geçti ömrümden bir zaman dilimi daha.

Kuzenimin rahatsızlığı sebebiyle annem yaklaşık 3 haftadır İstanbulda, teyzemlerde. Teyzemlerin evi İstanbul’un bi ucunda benim ki diğer ucunda olunca ancak karşı ofise gittiğimde veya haftasonları annemin yanına gidebiliyorum. Her defasında da annemi göreceğim heyecanıyla geçiyor o yol. 

Cuma günü Ezgi’nin nişanı için Bartın’a doğru yola koyulduğumda hiç evim’e gidiyormuşum hissi yoktu içimde. Babam her zamanki gibi yolun kenarında beni beklemiş, çantamı aldığımda ne doldurdun bunun içine bu kadar diye söylenmiş, gözleri dolu dolu olmasına rağmen etkilenmemiş gibi davranmışsa da evde kapıyı açan annem olmayınca o an farklılık olduğunu anladım. O zaman dedim ki meğer benim evim annemin olduğu yermiş. 

Fakat şükürler olsun ki bu üzüntümü geride bırakacak şeyler oldu. 

1 yıllık bi özlemin ardından haftasonu Mervemu’yu gördüm. Yanımda öylece dursa bile rahatlamış ve mutlu olurmuşum gibi sanki. Konuştuk, konuştuk, konuştuk... Sanki hiç telefon yokmuş, bunca zaman hiçbir şey paylaşmamışız gibi saatlerce konuştuk. Keşke “Seneye yaza büyük ihtimal” cevabını aldığım “Bir daha ne zaman buluşuruz?” sorusunu gitmeden hemen önce sormasaydım. Kapıdan gönderirken kızacağını bildiğimden kendimi tutmaya çalışsam da, gız gardaştır ya hani, o nemli gözler kaçmadı radarından. Ağlama dedi, indi merdivenlerden. Kapıyı kapatıp barajın kapaklarını açtığımda babam da eşlik etti, duygusal adam yapacak bir şey yok, bir güzel süzdürdük tuzlu suları. 2 dakika sonra kapı çaldı. Suziki, elinde bi poşet kapıda. Evet, koca kadın ama hala Suzan teyze değil de çocukluğumdaki gibi Suziki diyorum ona. Mutfakta her türlü şeyi yapsam da mayalı hamur işini tam anlamıyla beceremediğimden her geldiğimde annemden mutlaka pişi isterim, Suziki de iyi bilir bunu, tabi elinde büyüdüğüm için. Bu sefer annen yok pişi yemeden gitme deyip o sıcakta pişi yapıp getirmiş. Bir pişi için kaç dakika ağlanabilir sizce? Yaklaşık 20 dakika bi taraftan ağlayıp diğer taraftan afiyetle mideye yolculadım hepsini. 

Otobüse binip dönüş yoluna çıktığımda her şeyi düşünüp gülümseyip durdum. Sonra şükrettim yine. Hayatımdaki herkesin varlığına tek tek defalarca şükrettim. Olefinlerin bir haftasonu da böyle geçti gitti. İçimiz hep güneşle, etrafımız sevdiklerimizle dolsun. 

[thequotejournals]

How do you move on? You move on when your heart finally understands that there is no turning back.

J.R.R. Tolkien (via thequotejournals)