Βαλς.
Χορεύουν δύο ξένοι.
Ανθισμένα πέταλα και λίμνη από χρυσάφι.
Θυμούνται το βήμα,
το ξέρουν καλά.
Το έμαθαν μαζί, φαίνεται.
Μα η λίμνη τους αδειάζει,
μα συνεχίζουν.
Μα τα πέταλα μαράθηκαν,
μα τα μαζεύουν με χορό.
Δεν θα αφήσουν το νήμα να κοπεί.
Δεν θα αφήσουν το βήμα τους στη μέση.
Ήμασταν δύο ξένοι, μα όχι πια.
Θα σταματήσουν τη μουσική, μα όχι εμάς.
Θα λιώσουν τα πέταλα, μα όχι εμάς.
Κι ας θέλουν το νήμα μας να κόψουν.
Ας ζήσουν λοιπόν του θανάτου μας το βαλς.
❤️.








