oropeli'den @oropeliden - Tumblr Blog

You didn’t love her. You just didn’t want to be alone. Or maybe, maybe she was good for your ego. Or, or maybe she made you feel better about your miserable life, but you didn’t love her, because you don’t destroy the person that you love.

Callie Torres

(via selcandy)

cosmosda1deli-blog

bir kadın evinin önünde tacize uğruyor ankara emniyeti bu tacizciyi bulamayız diyor. bi zahmet özellikle ankara’da yaşayan dostlar elden ele ulaştırabilir miyiz?

selcandy

Gündüz gönderiyi salt yeniden-blogladım ama bu konuya 123 notes’tan daha fazla alaka gösterilmesi lazım.

Evet özellikle Ankara’da yaşayanların daha yoğun paylaşım yapması gerekiyor ama Ankara dışının sessiz kalmaması da çok mühim. Bu sikik şu an dışarıda arkadaşlar, hemen hepimizin bindiği bir otobüste veya yürüdüğü bir sokakta karşımıza çıkabilir. Bu sikiğin yarın bir araca binip İzmir’inize, Eskişehir’inize gelmemesi için hiçbir neden de yok. Lütfen elden ele yayın öncelikle.

“Bulunsa ne olacak sanki” demeyin, “polis bile siktir etmiş” demeyin hakeza şu an bu sikik bulunsa onu linç edebilecek on-binlik kalabalığın bir parçası da ben olabilirim.

Anne ve babanın uyarılarına ve yorumlamalarına rağmen bu işe kalkışan bu gencecik kadının bu yaşta umudunu kaybetmemesi gerekiyor anlıyor musunuz? Eminim umudunu kaybeder ve başarısızlığa uğrarsa bir daha etek giymeyecek, uğradığı tacize “çantam çalındı” kılıfı geçiren bir insan haline gelecek. Bir yandan böylesi bir cesaret sergilediği için canını tehlikeye atmayı göze aldığını düşünüyorum ve çok korkuyorum çünkü bu şerefsizliği sergileyen bir sikik bu akımın devamında daha fazlasını da yapabilir. Bir an evvel çözüme kavuşturulması lazım.

Aslında semt / otobüs bilgileri falan net bir şekilde açıklansaydı daha verimli bir şekilde ilerlenebilirdi ama çok araştırdığım halde öyle bi’ bilgiye ulaşamadım.

Elden ele yayıla yayıla birisinin tanıdığı, belki kocası, oğlu, bilmemnesi çıkacak bu sikik, ben inanıyorum. Böylesi sikiklerle bir arada olduğunuz ortamlarda - özellikle otobüslerde - kaç kere taciz edildiğinizi saymayı denemenizi istiyorum, ben kendi adıma tam bir rakama ulaşamadım öyle çok yaşamışım ki.

“İbretlik” niyetine bir şeylerin hayata geçirilmesi lazım artık. Bu sikilmişlerin uzuvlarımıza babasının uzvuymuş rahatlığıyla yeltenmemeyi öğrenmesi lazım ama öyle ama böyle.

Araya sıkıştırmak istiyorum; böylesi gönderilere like atıp geçen insanları da asla anlamıyorum. Amacınız ne, mantığınız ne, ne geçiyor aklınızdan o an bilmiyorum ama yapmayın n’olur.

Son olarak çirkin üslubum için özür diliyorum fakat inanın en sansürlü halim buydu, çabaladım. Ses etmeden geçmeyin, ses çıkarın, iki mouse tıkınız yeter.

Teşekkürler.

selcandy

Yağmur’un seramik dersi verdiği dönemlerde öğrencilerinden iki tanesi benim tumblr’da paylaştığım duyuru aracılığıyla Yağmur’a ulaşmış. Seramik dersi vermeye yeniden başladı. İlgilenenler için;

Atölye Ankara / Eryaman’da. Haftada bir gün iki saat, yani ayda sekiz saatlik ders ücreti 250 TL. Bu 250 TL, Yağmur tarafından temin edilecek tüm materyal ücretlerini de içerdiği için normal şartlarda “siktir, emeğinin parasını neden almıyorsun” diye kızmam lazımdı ama arkadaşlarımın işine gücüne karışmaktan hoşlanmıyorum, en fazla bu düşüncemi buraya “ücreti aşırı uygun arkadaşlar”ı ifade etmek için yazabilirim.

Tornada çalışabilir, çanak çömlek yapabilir, çini öğrenebilir, kolye ucu, yüzük falan yapıp hepsini gönlünüzce boyayabilirsiniz. Yaptığınız çanağı çömleği evinize götürüp kullanabilir, kendi yaptığınız kolyelerinizi kendi göğsünüzde taşıyabilir ya da sevdiklerinize hediye edebilirsiniz. Elde edeceğiniz bu maddi sonuçların yanında - bence en önemlisi - yoktan var etmenin ve yoktan var ettiğiniz şeyin üzerine ince ince çalışmanın güzel bir terapi yöntemi olacağını göz önünde bulundurabilirsiniz. Yeni bir hobi, yeni bir ustalığa dönüşebilir. Neticede meslek bile edinmiş olabilirsiniz, Yağmur da başkasının atölyesinde başladı mesleğine.

Atölye 11:00 - 22:00 arası ziyaretlerinize açık. Yani ders saatlerinizi kendiniz belirleyebilirsiniz.

Yağmur’la bu konudaki iletişimlerinizi, [email protected] adresi üzerinden sağlayabilirsiniz.

Son olarak arkadaşıma destek olmak için bu gönderiyi paylaşabilirsiniz.

Merhabalar, Sizleri Ar. Gör. Fatma Uluyol tarafından cinsel doyumu etkileyebilecek faktörlerin araştırıldığı bilimsel çalışmaya davet ediyoruz. Katılımınız tamamen anonim olup, kişisel bilgileriniz sorulmayacaktır. 18 yaşın üstündeki bütün KADINLAR gönüllü olarak çalışmaya katılabilir. Desteğiniz için teşekkür ederiz."

Gün boyunca hayatta kalmaya, geceleri ise yaşamaya çalışırız.

#gündüzvassaf #cehenneme övgü

selcandy

sevgili sempatikler öncelikle ben hepinizin cibilliyetini sikeyim. konuyu/kişiyi derinlemesine işleyecek yeterliliğe sahip olmamanıza rağmen size öğretilen romantizm ritüellerini olması gereken do…

Gönderinin tümünü duygudan uzak, mantığa yakın seviyede bayıla bayıla okudum ama tam “ben sevdiğim kadının parmağına sadece parmağımı takacağım” cümlesini okurken gözlerimden kalpler çıkmış olabilir.

gulmuyorum-deactivated20170702

izler misiniz, nelerden ne kadar kolay vazgeçtiğimi hatırlatıyo bana 2 gündür.

selcandy

Son zamanlarda dinlediğim / izlediğim / şahit olduğum en komik şey la dskjfhdsuıfhıasıdhsauıdh.

diyojensendromu-deactivated2018

“Cadılık yadigârdır. Bir zamanlar özgürdün; bunu hatırla. Tek başına yürüyor, kahkahalar atıyor, güneş pırıl pırıl parlarken çırılçıplak yıkanıyordun. Bilge kadındın, şifacıydın, avcıydın, amazondun; bunları hatırla. Tüm bu hatıraları unuttuğunu söylüyorsun. Seslenip de geçmişini, kadın kahramanlarını, tanrıçalarını, hayallerini çağırdığında, aslında hayata döndürdüğün kendin olacaksın. Kim olduğunu hatırla.”

gorkem

çok iyi düşünülmüş

selcandy

Bu konuda daha önce ben de bi’ yazı yazmıştım ama bu video çok hoşuma gittiği için yeniden gündeme getiriyorum.

İngilizcesi yeterli olmayanlar için özetleyeyim; adam, “erkek olan o, buluşmada hesabı onun ödemesi gerekiyor” diyen kadına, “adam sana ‘ben ne zaman istersem senin de benimle seks yapman gerekiyor’ derse…” diyor ve kadından kocaman bir “HAYIR” yanıtı alıyoruz. Adam şaşkınlıkla ellerini iki yana açarak “bu çifte standart nereden geliyor” diye soruyor, sonrasında “kusura bakmayın ama bir erkeğe ‘benim vaktim için para ödemek zorundasın’ dediğinizde bu ilişki adaletli olmuyor, aksine bu, ‘benim vaktim senin vaktinden daha değerli, bu yüzden vaktim için ödeme yapmak zorundasın’ demek oluyor. Bir ilişkimde hiç elini cebine atma teklifinde bulunmayan biriyle birlikte olsaydım ben bu ilişkiyi sürdürmezdim” diyor ve devam ediyor: “bir erkek sana süper lüks bir otelde tatil yapmayı teklif eder, sen de “buna yetecek param yok” dersin ve karşındaki erkek sana “hiç problem değil, ben hallederim” diyebilir, bunu kabul etmende bir sakınca yoktur, bu farklı bir şeydir. Veya sen şu kadar paza kazanıyorsundur ve “tatilimiz için şu kadarlık bir katkıda bulunabilirim” dersin ve bunun adı “çabalamak” olur. Çabalamadığın taktirde erkek kullanıldığını hisseder ve bunun para ile bir alakası yoktur. Bunun, ilişkide jest eksikliği ile alakası vardır.” diyor.

Benim de daha önceden yazdığım (şu) yazıda anlatmaya çabaladığım şeyi de sıkıştırıyor araya; “ben sevgilime en iyi arkadaşlarıma davrandığım gibi davranıyorum. Çoğu konuda onu en iyi arkadaşımdan farklı tutmazken neden bu konuda ayrı tutayım ki?”

Ben kadınların fikirlerini değiştirmekten ve bu konuda özveri göstermelerini istemekten vazgeçtim. Erkeklere sesleniyorum, ödemeyin şu karıların hesabını falan. Size oturulan masada tüm hesabı kitleyen kadınlar orda burda “kidin irkik işitliği, sismi hiykir fiminizm virdir” diye takılıyor sonra. Maddiyatın çoğu ilişkide belirleyici bir etken olduğunu düşünüyorum. Ağzınıza sıçarım ağzınıza, ödemeyeceksiniz o hesabın hepsini! Öğrensin eşşoleşşekler hesabı başkası ödeyecek diye normalde alamayacağı şeyleri tıkınıp içmemeyi.

icguveysindeniclice

Ben Sana Karşı Akıllı Bir Politika Gütmek İstemiyordum Ki, Sevgilim*

Kazanabileceğim bu oyunu oynamak istemedim. Ben de bağlayabilirdim seni, gücünden özgürlüğünden, mutluluğundan yoksun bırakabilirdim; o korktuğun, o aradığın acılı kaygıyı ben de uyandırabilirdim içinde. İstemedim. Seni hiçbir kurnazlığa başvurmadan sevmek, göğüs göğüse çarpışmak istedim. Silahları sen bana kendi elinle verirken, hiçbir savunmaya başvurmadan bıraktım kendimi sana. İyi ettiğimi sanıyorum. Bana öyle geliyor ki sevgililer arasındaki bu amansız savaştan daha büyük bir şeydir aşk. Sevdiğimizi açıkça söylememiz, gene de sevilmemiz olanaklı olmalı.

Evrenimdin benim. Bunu sana göstermek, bunu sana duyurmak belki de önemsizce bir şeydi. Ne çıkardı? Ben sana karşı akıllı bir politika gütmek istemiyordum ki, sevgilim. Yapmacığa kaçamazdım, önlemci olamazdım. Seni seviyordum. İKLİMLER / André MAUROIS*

selcandy

“Ben kendimi düşünmezken o beni düşünüyordu. Belki de ben, o zaten beni düşünüyor diye kendimi düşünmüyordum, bilemem tabii. Ben gibiydi, ben kendime güvenmediğim her konuda ona güveniyordum. İlk kez kaybetme korkum yoktu, bu ilişkinin bitmesi hakkında kendime bile güvenmiyordum ama ona güveniyordum çünkü asla bırakmazdı beni. Korkmuyordum kaybetmekten. Hasta olurdum bana bakardı, annem olurdu. Herkes gibi ben de giyecek şeylerim olduğu halde ‘üf ya giyecek hiçbir şeyim yok’ derdim, dolaşmaya çıkmışız gibi yapıp beni dışarı çıkarır, sonra zorla mağazaya sokup bana kıyafet aldırmaya çalışır, babam olurdu. Öperdim sevgilim olurdu, birlikte oyunlar oynardık arkadaşım olurdu. Her şeyimdi o benim, hayatımdı, canımdı, ben ölüyüm artık, yaşamıyorum ki.”

Yılbaşı gecesi 3 senelik sevgilisini kaybeden kuzenimin ağlayarak kurduğu onlarca cümleden, eksiksizce aklımda kalanlar bunlar. 6 kere peş peşe takla atan arabadan kuzenim yalnızca bacağını yaralayarak sapasağlam, ayakta kurtuluyor, bu yaz evleneceği adam kan kaybından ölüyor: yanıbaşında. “Korkmuyordum kaybetmekten” diyor hep, hep tekrarlıyor çünkü deli gibi aşıklar; ölüm akıllarına bile gelmiyor ki. Bunca yıllık Selcan’ım, ne bu kadar büyük ve çaresizlik dolu bir acıya bu kadar yakından şahit oldum, ne de bu olay gerçekleşene kadar “bizi ancak ölüm ayırır” ibaresine bu denli anlam verebildim. Utanıyorum.

Küçükken;

- Uyu sen ben Freddy izleyeceğim. + Ya ben de izlemek istiyorum Selcan Abla lütfeeeen. - Ya korkarsın, saçmalama uyu sen. + Ama ben çok seviyorum Fred’i. - Nesini seviyorsun? + Hepsini çok seviyorum, Fred’i de seviyorum Barni’yi de dinozoru da. - Dilara, Fred’i izleyeceğim demiyorum, Freddy izleyeceğim diyorum Elm Sokağında Kabus diye korku filmi. + Fred Çakmaktaş değil mi? - Ya sen niye salaksın bu kadar, bu saatte çizgi film mi olur?

diyaloğunun üzerine ağlamaklı olan ama beni çok güldüren bebek, dün bana;

- Selcan abla neden gömdüler ki onu hemen? Bekleselerdi keşke biraz, belki uyanır orda, uyanırsa nefessiz kalıp ölmez mi?

diye sorarak tüm diyalog seçeneklerimi aldı götürdü. Sana bunu gerçekten soran, gerçekten saf saf sorgulayan, gerçekten bir yanıt bekleyen birine ne söyleyebilirsin ki? Gözlerinin içine bakıyor “ölmez merak etme, uyanırsa çıkar gelir” demen için, gerçekten soru soruyor yahu, aptal aptal suratına bakıp elini kolunu nereye koyacağını bilememekten, kafasını çevirsin ve kendi kendine konuşmaya devam etsin diye beklemekten başka ne yapabilirsin ki? Sustum. Küçükken sorduğu her şeye cevap yetiştiren ben - Selcan Ablası - sustum. Fred Çakmaktaş geldi aklıma sonra. Sonra “korkuyorum uyuyamıyorum posteri kaldır” dediği halde “hayır lan çıkara çıkara yalama oldu zaten, yat uyu” diye kızdığım dev Korn posterim. Korn grubundaki adamlar ona bakıyormuş, korkuyormuş. Keşke korkuları bu kadar masum kalsaymış. Keşke bebek kalsaymış, en büyük üzüntüsü Fred Çakmaktaş sandığı şeyin Freddy Krueger çıkması olsaymış. İnsan nasıl yaşar ki bu kadar ağır bir yükle?

Aslında bahsetmek istediğim iki ana konu var; onlara varmak için özete sığdırmaya çabaladım kocaman bir enkazı. Ben bir süredir kuzenimle görüşmüyordum; ne yalan söyleyeyim, kendi mallığımdan görüşmüyordum. “Çok kırdı da beni, şöyle saygısızlık etti de, ne hali varsa görsün de” falan, filan. O gece ölebilirdi. O gece ölebilirdi yahu, yok olabilirdi. Yere düşen burnumuzu eğilip de almamak için illa kaybetmenin kıyısına kadar gelinmeli mi diye düşünüyorum.. Hangi kırgınlık, hangi saygısızlık, hangi hal ölüm bu kadar ani ve güncel vaziyet itibarıyla bu denli yakınken bir insanla küs ayrılmaya değebilecek kadar ehemmiyetli olabilir diye düşünüyorum. Karşında ağlarken çaresizlikten kafanı patlatabilecek kadar değer verdiğin biri ile aylardır etmediğin muhabbet; bir noktada onun acıları, kederleri, göz yaşları üzerine olmak zorunda mıydı diyorum.. Sonra karar veriyorum; kimseyle küs kalmayacağım, özür dilemem gerektiğini bildiğim halde gurur yaptığım herkese ulaşıp gönüllerini alacağım, eğer birisi ölünce onunla küs ayrılmış olmanın yaratacağı ruh kırgınlığı, mevcut kırgınlıklarımdan önemsizse zaten ben de öleyim diyorum, hayır. Hayır, önemli değil…

İkincisi, ondan işittiğim en iç burkan, bir o kadar da enli boylu düşündüren bir diğer şey ise “Bir şansım daha olsaydı onunla hiç kavga etmezdim. Öyle aptal şeylerden kavga eder, küserdik ki şimdi bir şansım daha olsa hepsinde gülümserdim. Ellerini tutardım, ‘seni seviyorum’ derdim hep. Ama o güçlüydü, o her şeydi ve ben onu ölmez sandım, ben hepsini yapabilmemiz için kocaman bir ömür var sandım, daha vaktim var sandım, bilsem her şey o kadar farklı olurdu ki…” cümleleri oldu. Düşündüm; erkek arkadaşıma - herhangi birine - haklı olduğumu kanıtlayıp kabul ettirdiğimde hissedeceğim o tatminkar his, ona bir şey olsa, edilen o kavgalarla harcanan boş zamanları düşünüp hissedebileceğim pişmanlık hissinden daha mı değerli dedim, düşündüm. Hayır, daha değerli değil. Tüm dünya bir olup “Selcan haklı, o haksız” dese, tüm televizyonlarda haklılığım yayınlansa, evrenin en haklı insanı olduğum uzayda bile kanıtlansa dahi onunla geçirebileceğim bir dakikadan bile önemli değil. Hiç değil. Olmamalı.

Ben, insanları içlerinde kalmış aşklara, sevgililere, özlediği adama, kadına, yarım bıraktıkları ilişkilerine geri döndürmek için bir roman yazıyordum. Romanın sonunda karakterlerimden biri en beklenmedik anda ölecek, insanlar sarsılacak, “ya o da ölürse” diye düşünüp akıllarına gelen ilk eski sevgiliyi arayacak ya da soruşturacaktı. “Allah razı olsun” diyeceklerdi, “Sayende sevgilimle barıştık Selcan Abla” falan da gelecekti. Vazgeçtim. Romanlarda bile olsa ölmesin kimsenin sevdiği, kimse kurgusal bir kitabın bitişi ile olsa dahi empatisini kurmasın bunun. Kimse kırdığını onarmaya çabalamasın, aksine kırmamaya, hırpalamamaya, böylelikle bozduğunu tamir etmek zorunda kalmamaya çalışsın sevdikleri konusunda. Klişe olacak belki ama; her şey bu kadar inceyken ve bu kadar da kopmaya müsaitken kimse gurur, kırgınlık, ego, kibir gibi edinimlerini “insan”dan üstün tutmasın.

En güçlü insan bile ölümlüyse, en şiddetli gurur da yıkılabilir olmalı. Uzun uzun düşünüverin abiler…

vaveyle

Merhaba dostlar! Fotoğraflar Van/Erciş Ağırkaya Köyü'nde bir ilkokula ait. Bir binaları dahi yok, konteynerda öğrenim görüyorlar. Görüştüğümüz öğretmenimiz ne kadar gerekli mercilere ulaşmaya çalışsa da bir yanıt alamamış. Okulun ve öğrencilerin bazı ihtiyaçları var. Bizler el birliğiyle yardım edebiliriz diye umuyorum. Yardım edebilecek arkadaşlar bana dönüş yapabilir mi? Gönderiyi paylaşmanıza da ihtiyacımız var, belki güzel yerlere ulaşır 🌼

filayakkabisi

bunu elden ele uzatalım mı?

masumcetin

Charlie Chaplin’in Kızına yazdığı Mektup

SEVGİLİ KIZIM

Şimdi gece, Noel gecesi. Benim küçük kalemimdeki silahsız muhafızların hepsi derin uykuda. Kardeşlerin uyuyor, annende uykuya daldı. Ne var ki sen çok uzaklardasın; eğer şu anda şu dakikada fotoğraflarına bakmıyorsam kör olayım. Fotoğrafların burada, masanın üzerinde, kalbime en yakın yerde duruyor. Oysa sen neredesin? Uzaksı, masalsı, Pariste, Camps Elyees’deki tiyatroda, görkemli bir sahnede dans ediyorsun. Ben bunu çok iyi bildiğim halde genede bu sakin gecenin sessizliğinde senin ayak seslerini net biçimde duyuyorum. Gözlerin gözlerimin önüne geliyor; gözlerin kış gecesine özgü gökyüzündeki yıldızlar gibi parlıyor. Bu güzel oyunda, şahın tutsak aldığı güzeller güzeli İranlı kızı oynadığını biliyorum. Güzeller güzeli ol sen de dans et, yıldız ol ve parıltılar saç. Ama seyircileri büyülermiş olmaktan, onları kendine hayran etmekten sarhoş olduğunda, sana sunulan çiçeklerin kokusu başını döndürdüğünde, tek başına bir köşeye çekil ve benim mektubumu oku, babanın sesine kulak ver.

Ben senin babanım Geraldine! ben Charlie’yim, Charlie Chaplin! Başucunda kaç gece sabahladığım bir bilsen? Küçük küçük masallar anlatıyordum sana! Bazen Uyuyan Güzel’i anlatırdım, bazen kötü kalplı ejderhaları… Uyku gelip ihtiyar gözlerimi yokladığında uykuyla dalga geçiyor, ve şöyle diyordum -defol! ben kızımın hayallerini düşlüyorum. Ben senin hayallerini görebiliyordum Geraldine! Senin geleceğini görebiliyordum, bugünü! Sahnede dans eden kızı görebiliyordum, kanatlarını açmış, havada uçan periyi… İnsanların sözlerini duyabiliyordum -şu kızı görüyor musun, yaşlı palyaçonun kızı bu, babasının adı Charlie idi, hani hatırlıyor musun? Bu dans ve alkış sesleri senin ayaklarını yerden kesecektir. Kanatlan,uç ötelere! Ama arada bir ayakların yere de bassın! Halkın nasıl yaşadığını bilmelisin, sokak dansçılarının hayatını da gör. Açlıktan bitkin düşmüş, yoksulluktan ve soğuktan titreye titreye dans edenleride… Bende onlarla aynı kaderi paylaşmıştım Geraldine! O büyülü gecelerde, sen benim masallarımla uyuyordun ama ben uyumazdım. Senin güzel yüzünü seyreder, kalbinin atışlarını dinlerdim ve kendime şu soruyu sorardım -Charlie acaba bir gün olur bu minik kuş seni anlayabilirmi? Sen beni tanımıyorsun Geraldine, benim masalımda çok ilginçtir. Yoksul palyaçonun masalı bu. Londra’nın kenar mahallesinde şarkı söyleyip dans eden sonra da bahşiş toplayan bir palyaçonun masalı… İşte benim maslımda bu!

Ben açlığın ne demek olduğunu biliyorum, evsizliğin ne anlama geldiğinide.. Bu da bir şey mi ki? Ben gururdan bir okyanus gibi kabarmış şu göğsümde, acıma duygusuyla önüme atılan kuruşların sızısını hissettim, küçümsenen sefil birinin sancılarını çektim. Bütün bunlara karşın, işte gene de hayattayım. Hayatta olanlar hakkında hep daha az konuşulur. Sen benim soyadımı taşıyorsun, Chaplin ismini… Bu ad, neredeyse yarım yüzyıl boyunca bütün dünyayı güldürdü. – benim ağlamalarım yanında bu gülmeler nedir ki? Senin yaşadığın dünya sadece dans ve müzikten ibaret… Geraldine gece yarısı o görkemli salondan çıkınca, varsıl hayranlarını unut ama bindiğin taksinin şöförüne karısının hatrını sormayı unutma… Kim bilir, belki de karısı hamiledir, belki yakında doğacak olan ilk gözağrısı yavrusu için bez almaya bile parası yoktur. Eğer durum böyleyse, kalk cebine para koy… Pre Credit Bank’a talimat verdim, giderlerini karşılayacaklar. Başkalarına yapacağın ödemeleri kuruşu kuruşuna hesapla, öyle ver! Arada sırada metroya bin otobüs ya da yayan dolaş şehri… İnsanlara bak, iyi gözlemle onları. Dul ve yetimlerin gözlerine iyi bak. Hiç değilse günde birkaç kez kendine şunu söyle -bende bunlardan biriyim! Evet sevgili kızım, unutma bunu; sende onlardan birisin…

Sanat göğe uçması için insana kanatlar takıncaya kadar ayaklarına ayaklarına vurur insanın. Zaman gelip de seyirci karşısında yükseldiğini hissetmeye başladığında sahneden in, dışarı çık… Yoldan geçen taksiyi çevir. Paris’in dış mahallerine git. Ben bu mahalleri iyi bilirim… Orada dansçı kızları göreceksin. İçlerinde sana benzeyenler de vardır, senden daha zarif, daha mağrur olanlarda… Sen tiyatronda ki göz alıcı sahne ışıklarını orada bulamazsın! Onların sahne ışıkları Ay’dır. Bak onlara,daha dikkatlice bak! Senden bile daha iyi dans etmiyorlar mı? Haydi itiraf et bunu… Senden daha iyi dans eden, senden daha iyi rol yapan biriyle karşılaşırsan, o vakit hep şu sözlerim aklına gelsin: hiçbir zaman Charlie’nin ailesinden, fayton sürücüsüne kötü söz söyleyecek ya da Seine nehri kıyısında oturmuş sadaka isteyen dilenciyle alay edecek kadar kendini bilmez biri çıkmamıştır. Charlie bu dünyadan çekip gidecek Geraldine! Sense hayatına devam edeceksin. Ben senin hiçbir zaman yoksulluğu tatmanı istemem.

Bu mektupla birlikte sana çek koçanı da yolluyorum. Ne kadar İstersen o kadar harca. Ama sakın şunu unutma! iki frank harcadığında üçüncü frank sana ait değildir. Her defasında aklında olsun bu. Üçüncü frank bir başkasına ait, tanımadığın birine, bir frankın hasretiyle yaşayan birine ait o para. O kişiyi bulman zor olmayacaktır. Attığın her adımda yoksul birini görebilirsin, yeter ki sen görmeyi iste! Ben bu şeytanın baştan çıkaran gücünü bildiğim için para hakkında konuşuyorum.Uzun süre sirkte çalıştım, ip üstündeki cambazları korkuyla izlerdim hep. Ama şimdi sana şunu da söylemek isterim sevgili kızım. Bir insanın ayağının kaymasıyla yere sert zemine kapaklanması, cambazların o tekinsiz ipten düşmesinden daha kolaydır inan bana. Sen bu akşam bir pırlantadaki ışıltının cazibesine kapılabilir, ister istemez yere kapaklanabilirsin. Gün gelir yabancı bir prensin yüzü, seni kendine tutsak edebilir. İşte o andan itibaren sen artık deneyimsiz bir cambaz sayılabilirsin. İp deneyimsizlere ihanet etmiştir hep. Sen sakın altın ve mücevher karşılığında kalbini satma. Unutma, en büyük pırlanta güneştir ve ne mutlu ki güneş herkesi eşit biçimde aydınlatıyor.

Gün gelirde birini seversen, seçtiğin kişiyi tüm kalbinle sev. İşinin zor olduğunu biliyorum. Şimdi bedenini tırıl tırıl ipek kumaşlar örtüyor. Sanat için sahneye çıplak ta çıkabilirsin… Ama o sahneden saf, tertemiz ve kusursuz olarak inmelisin. Ben yaşlı biriyim, sözlerim gülünç gelebilir. Ama öyle sanıyorum ki çıplak vücudun, seni çıplak ruhuna aşık olan kişiye ait olmalıdır. Ne yapayım, benim konuya bakışım belki eski kafalılık… Belki düşüncem on yıl öncesinde kaldı. Korkma Geraldine, bu on yıl seni yaşlandırmaz. Ben senin şu çıplak adada boyun eğen en son kişi olmanı isterim. Babalar ve çocukların arasında hep bir çekişme olduğunu biliyorum. Bana savaş aç sevgili kızım, düşüncelerime karşı savaş aç. Ben itaatkar çocukları sevmiyorum. Bu mektubumun üzerine henüz gözyaşım düşmemişken, bu Noel gecesinin mucizeler gecesi olduğuna inanmak istiyorum. Bir mucize olmasını ve söylemek istediğim her şeyi gerçekten doğru anlamanı istiyorum.

Charlie yaşlandı Geraldine, artık çok yaşlandı. Sen er yada geç, beyaz elbiseler yerine siyahlar giyip mezarıma geleceksin. Şimdi seni üzmek istemiyorum ama arada bir aynaya bak… Aynada beni göreceksin. Damarlarında benim kanım dolaşıyor. İstiyorum ki, benim damarlarımdaki kan akmaz olduğunda baban Charlie’yi unutma!

— Ben bir melek değildim, ama her zaman insan olmak için çaba harcadım..!

Sen de öyle yap!

Seni Öpüyorum Geraldine.

——————— Charlie Chaplin Fotoğraf: Charli Chaplin eşi Oona O'Neill kızı Geraldine Chaplin ve oğlu Michael Chaplin, 1947.