Anthony Barboza NYC, 1970’s - Vintage silver print.
AnasAbdin
styofa doing anything
Keni
taylor price
we're not kids anymore.

titsay
No title available

if i look back, i am lost
Peter Solarz
Mike Driver
will byers stan first human second
Misplaced Lens Cap
dirt enthusiast

oozey mess
🪼
Lint Roller? I Barely Know Her
RMH
One Nice Bug Per Day
almost home
art blog(derogatory)
seen from France
seen from United States

seen from Malaysia

seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from Netherlands

seen from United Kingdom

seen from United States
seen from United States

seen from Malaysia

seen from United States
seen from Türkiye

seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from Singapore
seen from Canada
seen from United States
@osakis-oposakis
Anthony Barboza NYC, 1970’s - Vintage silver print.
l o v e a r t h a t e c o p s
I HATE ACCIDENTALLY HURTING DOGS THEY SCREAM AND THEN THEY ACT LIKE THEYRE SORRY AND ITS THEIR FAULT AND THEY TRUSTED YOU AND YOU FUCKING STEPPED ON THEM OR PICKED THEM UP WRONG THEY TRUSTED YOU AND YOU HURT THEM
Μεσα στο μάθημα ακούω μουσική από το ένα αυτί για να επικοινωνώ κιόλας ΚΛΕΣ και σήμερα με έπιασαν με το ακουστικο επειδή δεν το έβαλα καλά και με πήγαν στην διευθύντρια που έχασε πέρσι τον γιο της αλλά είναι πολύ 'προχο' και αντί να με μαλώσει μου λέει τι ακουγες και της δίνω το ακουστικό και της βάζω το μονος στο πάρτυ και κάθεται κάτω και λέω είστε καλά και λέει πήγαινε και λέω σίγουρα; Και λέει το άκουγε ο γιος μου πριν δώσει τέλος. Λύγισα... Μου είπε ότι είσαι υπέροχος και απλά κλαιγαμαι...
Ουάου… Δεν περίμενα καθόλου την τροπή που θα έπαιρνε το ask και το στομάχι μου δέθηκε κόμπος.
Με βαραίνει όσο τίποτα το γεγονός πως δεν κατάφερα να βοηθήσω. Δεν έχω κάτι να προσθέσω, πρέπει να επεξεργαστώ αυτό που μόλις διάβασα.
Σ'αγαπάω ή σ'αγαπώ
Καταρχάς αν είναι αλήθεια εσωτερικά δεν έχει σημασία πως θα το πεις με λέξεις.
Μα για όποιον αισθάνεται πως κάτι κρύβεται ανάμεσα στα δύο, είναι καλύτερα να μάθει, παρά να νομίζει κάθε βράδυ πως το λέει λάθος.
το “Σ'αγαπώ”:
- απόλυτο
- λίγο κτητικό
- κάπως εγωιστικό, με την έννοια της αυτοπεποίθησης
- ζωηρό, πετάγεται παντού
- ενεστωτικο, πιο εύκολο
- χωρίς μεγάλη διάρκεια κι όχι πολλά υποσχόμενο
- όμορφο και περιεκτικό
- τονισμενο ωμέγα, δείχνει ετοιμότητα για δράση
- ή ίσως αντίδραση
“κι εγώ σ'αγαπώ!”
- και μερικές φορές τραγικό,
“αντίο, σ'αγαπώ”
το Σ'αγαπάω:
- κατ’ αρχας γεμίζει το στόμα,
- γεμίζει και το αυτί,
- ίσως πιο αθώο
- πιο αγνό
- τονισμένο άλφα, σαν αναστεναγμός,
ή σαν κραυγή
- κρύβει και πόνο
“αφού σ'αγαπάω..”
- δυναμικό
- δείχνει διάρκεια
- βγαίνει θαρρείς βαθύτερα από την ψυχή
- κρύβει θυσίες
- περιστασιακά παραπονετικο
- δείχνει όμως ψυχικό σθένος, δύναμη
- συχνά αποτελεί απάντηση
“επειδή σ'αγαπάω”
Συμβουλή:
δεν υπάρχει λάθος ή σωστό, κι ούτε λόγος είναι για παρεξήγηση, δηλώνουν δυο όψεις του ιδίου νομίσματος χωρίς να αλλάζει η ουσιαστική αξία.
Καλό είναι να λέγονται και τα δύο, γιατί το ενα συμπληρώνει το άλλο.
Μα πιο σημαντικό από όλα, είναι να δειχνονται και τα δυο, κι εκεί το πράγμα γίνεται χαώδες. Γιατί μπορεί να γράφεται με δυο τρόπους, αλλά δείχνεται με άπειρους.
@pitses-kai-krasia
Snowing at sea
Why do I never think about the possibility of snow on the ocean??? Now I see why, because it’s too ethereal
“i would have to travel across new york, late at night by subway dressed as a boy to get to the train yards so that men didn’t mess with me. i would bring a pocket knife with me while i traveled on the subway. if a guy decided to get creepy i would pull out my knife and pretend to dig the dirt out from under my nails and he would get the idea.” —lady pink
lady pink photographed by martha cooper inside a subway in the 3 yard, harlem, 1982
Αυτα που θέλησα
Ήθελα πολλα για εμάς. Ισως παραπανώ απο όσα μπορούσαμε. Παρόλα αυτά τα θέλησα -ίσως ανέλπιστα να τα θελω ακόμα-.
Πάντα μας σκεφτομουν μαζι, σε ενα δικό μας (ή δικό σου αν περνουσες Θεσσαλονικη) διαμέρισμα.
Να κανουμε πραγματα μαζί, απο απλα αγκαλιές στον καναπέ, ως βόλτες στην θαλασσα και ας είναι χειμώνας (γιατι μόνο τότε ειναι άδεια) και ξενυχτια στο μπαλκόνι με μπυρες και τσιγάρα.
Ήθελα να σε μαθαίνω καθε μέρα και πιο πολύ, να τσακωνόμαστε και να τα βρισκουμε, να με φιλάς, να γελάμε.
Να βλέπουμε καθε Πέμπτη ταινία και να μου γκρινιάζεις καθε φορα όταν ειναι η σειρά μου να διαλέξω τι θα δούμε, οχι γιατι δεν σου αρεσουν οι ταινίες μου (παντα μου έλεγες πως είχα καλο γούστο) αλλά γιατι όποτε διαλέγεις εσυ, επιλέγεις επίτηδες τις πιο περίεργες ταινίες δράσης, απλα και μονο για να μην θέλω να τις δω και να καταλήγω να κοιμάμαι πάνω σου.
Να παίζουμε επιτραπέζια και να γινομάστε ανταγωνιστικοι κάθε φορα, μέχρι εκεινη την φορα που στ'αλήθεια θα τσακωθούμε και θα μου πεις πως λυπάσαι που μου φώναξες και πως μακάρι όλοι οι καυγάδες μας να είναι για αυτό.
Να προσπαθείς να διαβάσεις και να σε ενοχλώ και να μην σε αφηνω σε ησυχία και εσυ για αντίποινα να κάνεις το ίδιο κάθε φορα που προσπαθώ εγώ να διαβάσω.
Και να μου κάνεις καφέδες οταν αγχώνομαι και πρέπει όντως να στρωθώ στο διάβασμα και εγω να σου χαϊδεύω τα μαλλιά και να σου λέω πως όλα θα πάνε καλα κάθε φορα που λές πως δεν αντέχεις άλλο.
Να με περιμένεις ξύπνιος όταν κάθομαι έξω μεχρι αργα και να κάνεις πως κοιμάσαι μολίς μπάινω στο δωμάτιο, άλλα να το καταλαβαίνω, κάθε φορά, και να σε παίρνω αγκαλιά μέχρι να κοιμηθείς.
Να με παίρνει ο ύπνος στον καναπέ περιμένοντας σε όταν μένεις εσυ εξω μέχρι αργά και να γελάς κάθε φορά οταν γυρνάς και πρέπει να κλείσεις την τηλεόραση γιατι ξέρεις πως με κάνει να νυστάζω όσο και αν επιμένω εγώ πως την ανοίγω για να με κρατάει ξύπνια.
Να μας κάνεις καφέ και πρωινό τα Σάββατα γιατι ανέκαθεν ξυπνούσες νωρίτερα απο εμένα.
Να μην μου μιλάς τις μέρες που δεν είσαι καλα και την βγάζεις στο μπαλκόνι με τσιγάρα και να με παίρνεις σφιχτες αγκαλιές εκείνα τα βράδια γιατι ξέρεις πόσο με στεναχωρεί.
Να κάθεσαι αμίλητος μαζι μου στον καναπέ για ώρες όταν δεν είμαι εγώ καλά και να με αφήνεις να ξαπλώνω πάνω σου γιατι ξέρεις πως με ηρεμεί.
Να με κοροιδεύεις κάθε φορά που σου μαγειρεύω γιατι εσυ μαγειρεύεις απείρως καλύτερα απο εμένα και να μου λες πως είμαι “ανεπίδεκτη μαθήσεως” και πως δεν έχω μάθει τίποτα απο εσενα, άλλά να μου ζητάς συγγνώμη κάθε φορά γιατί αν μη τι άλλο την σάλτσα για τα μακαρόνια την κάνω καλύτερα απο εσένα.
Να κάνουμε έρωτα τόσο τρύφερα άλλα ταυτόχρονα με τόσο πάθος και να μου λες πως μ'αγαπάς και πόσο όμορφη ειμαι ετσι “ευάλωτη” όπως λες πως φάινομαι απο κάτω σου.
Να σε χαζέυω τις σπάνιες φορές που ξυπνάω νωρίτερα απο εσένα και να χαμογελάς μόλις ξυπνάς και το παρατηρείς.
Να σε ακούω βραχνιασμένο απο τον ύπνο και να σου λέω κάθε φορά πόσο υπερόχη ακούγεται η φώνη σου έτσι και εσύ να διαφωνείς λεγοντάς μου πως δεν σου πάει τόσο μπάσα.
Δεν θελώ δύσκολά, πολύπλοκα πραγμάτα.
Θέλω μια απλή καθημερινότητα μαζί σου.
Να σε αγαπώ.
Να μ'αγαπας.
Ουτοπικό θα έλεγα..
my mind is like a internet browser 10 open tabs at all times, a few not responding and i have no idea where the music is coming from
Mr. 🤖
me: *doesnt sleep, is tired*
me: *sleeps a bit, is tired*
me: *sleeps average amount, is tired*
me: *sleeps a lot, is tired*
me: *is tired*
egw.....
Ρομαντισμός.
Είμαι ρομαντική. Εκνευριστικά ρομαντική θα έλεγα. Όχι. Όχι. Δεν αποκαλώ το αγόρι μου “ζουζουνάκι μου”, ούτε θέλω να μου φέρνει λουλούδια κάθε μέρα. Όχι. Δεν αναφέρομαι καν στον έρωτα. Αναφέρομαι στα τρόπο που βλέπω τον κόσμο. Στο γεγονός ότι απολαμβάνω τα απλά και καθημερινά πράγματα περισσότερο από άλλους ανθρώπους. Αναφέρομαι στις φορές που έμεινα ξύπνια όλο το βράδυ, για να ανέβω στην ταράτσα το ξημέρωμα και να χαζέψω τον ουρανό να αλλάζει χρώματα. Αναφέρομαι στην ευχαρίστηση που μου προσφέρει ένας όμορφος πίνακας, ένα έξυπνο κείμενο. Αναφέρομαι στην ανάγκη που έχω να κάνω τους ανθρώπους να γελάνε. Αναφέρομαι στις βόλτες που κάνω με τον εαυτό μου για να σκεφτεί. Τι; Δεν έχω ιδέα. Γαμώτο ίσως κάνω και λάθος. Ίσως απλώς είμαι υπερβολικά συναισθηματική. Ίσως απλώς τελευταία διαβάζω πολλή ποίηση. Μπορεί να φταίει και αυτό.