Η πρασινη σακουλα δεν υπηρχε παντα στο σπιτι μου, οπως δεν υπηρχες κι εσυ
ηρθε ενα απογευμα της ανοιξης, εσυ ενα βραδυ του Αυγουστου, για την ακριβεια το τελευταιο, (οχι ενταξει το προτελευταιο, αλλα το τελευταιο ακουγεται πιο ποιητικο).
την αφησα πανω στην τραπεζαρια, εκει που καθεσαι μονο εσυ,οταν κοβεις τις γραμμες, οταν κανεις και μετα αμεσως μου δινεις το πιατο, οταν σου λεω ελα να κανουμε παρεα και μου λες σε λιγο.
Μα μεταξυ μας το σε λιγο δεν ερχεται ποτε. κ εγω το ξερω κι εσυ το ξερεις.
ειναι σαν να ναι ρολος, σαν να ναι μερος σεναριου, σαν να ναι κατι τοσο αναποφευκτο οσο το περασμα της ωρας.
Ελα να κανουμε παρεα, σε λιγο.
(Αυτο το ποιημα το γραφω απ το γραφειο, ενω θα επρεπε να απανταω σε μειλς, μια μικρη νικη μου κατα του καπιταλισμου, μια τεραστια ηττα μου απεναντι σε σενα)
Η πρασινη σακουλα λοπον περιεχει το δωρο σου, ή τελος παντων ενα δωρο.
Θα ηθελα πολυ να ειναι σου, το πηρα με αυτο το σκεπτικο, το εφερα σπιιτι με την ιδεα οτι ειναι σου, το αφησα στην τραπεζαρια σαν “δωρο σου”, εριξα μες στη σακουλα κι ενα γλειφιτζουρι καρδια (απο σενα τα μαθα κι αυτα) γιατι ακριβως ειναι το δωρο σου.
Ειναι ομως? μια βδομαδα τωρα ειναι εκει, η πρασινη σακουλα, να μου υπενθυμιζει οτι λειπεις εσυ. καθε φορα που την κοιταω θελω να την πεταξω κατω, με δυναμη, να ακουσω το κρακ απο μεσα, να δω αν θα ναι πιο δυνατο απο αυτο που κανει η καρδια μου καθε μερα που ξυπναω και βλεπω οτι ειναι ακομα πανω στη τραπεζαρια.
Που σημαινει οτι δεν ηρθες να κανουμε παρεα.
dededos
blakekathryn
jacobvanloon
turnnoffyourmind
andulkaphoto