özcan tekdemir

şeklini bozmadan çıkacak bu defa kelimeler. güveniyorum onlara. fakat insiyatif tamamen yitirildi... gelişimden belli.

[ozcantekdemir]

kuşlara emanet edilmemesi gereken şiir

yazmasaydım neler olurdu bilmiyorum. yazdığımda neler olacak bunu da kestiremiyorum; aslında mecburiyetten umut ediyorum… diğeri daha sıkıcı son derece kırıcı ve dahi salaklığımı arttırıcı bir yoldu bu yüzden seçmedim. doğruyu bulmuş olabilirim buna rağmen paçayı kurtaramayabilirim. daha iyi ne yapabilirim? kimseyi beklemeden, kendime gömmeden içimden geçmeden, durmadan yaşabilseydim… yapabilir miydim?

miyim?

şu dünya işlerinde kalfalığa yükselmeye niyetliyim.. ustalığınızın tedrisatından geçebilir miyim? korkmayın, belki pek kabiliyetli değilim ama hevesliyim. evde de çalışabilirim, yolda da. uyumadan önce tekrar edersek pekiştiririm.

bunları kendi kendime keşfettim. size de söylerdim ama adresinizi bilemedim. ben zaten kaybolmaya meyilliyim, kuşlara nasıl tarif etseydim?

[ozcantekdemir]

düşlemiş kurmuş şiir

demek bana gün şunu anlattı:

sen beni bilmeden, ben seni merak etmemekten kesinlikle değil; bıktırmadan sevdirmeye niyet ettiğimden…

öpmeden de uyurmuş korktuğumuzdan durur sabırla kururmuşuz

ama belki de sadece unutmuşuzdur sevgilim….

-“sevgilim” de lafın güzahı sanki?-

sevmek hangi hallerde unutulur?

neyse ki ezberinden biliyorsun ben hep biraz kuruntuluyumdur.

[ozcantekdemir]

bluğ çağında şiir

gözümün önünde kasetçalarlar bozuluyor üniformalar beliriyor içimden bi sarılmak geliyor.. bulmuşum da kaybediyormuşum gibi aklımın ucunu seninle bağlıyorum fazla utanıp ne güzel sakınıyorum seninle en çok özlemeyi hatırlıyorum bu belki benim belki de küçük şehirlerden göçen tüm çocukların sorunu; fakat müsadenle ben durumumuzu aşka yoruyorum...

[ozcantekdemir]

aman neyseki şiir

sakin olmayı en güzel, ‘olmaya yakın’ öğreniyorsun; aklının dürtmelerini, kalbinin korktuklarıyla, sözünün boşluğunu, kibrinin korkunçluğuyla konuşturabiliyorsun. aralarını yapıyorsun bir çeşit çöpçatana dönüşüyorsun. imalı, bıyık altı, gizli saklı geçiştiriyorsun. anca kocayınca gülüveriyorsun. yine de kalbini kırmayalım neyseki hikayenin sonunda ölüyorsun…

[ozcantekdemir]

o halde kenara çekilen şiir.

Ben hiç kimseyim. Bu yüzden söyleyeceklerim adına -yetişkinlerden- baştan bir özür dilemeliyim.. ama siz çok azsınız; bana bakanlar hayranlık uyandıracak kadar genç yaştalar... hadi bakalım, açılsın o gözler, diziler işe yaramaz; ne erkekler önemlidir ne de kadınlar, anlatıldığı kadar ... önemli olan insan olabilmektir çocuklar! Aşkın ne cinsi, ne bağzı dizilerde anlatıldığı gibi bir denklemi olmaz. Sözüm temindir, olmayacak! Akıl bununla aydınlanamaz. Okuyun çocuklar, "eşit olmak nasıldır?" hayal edin ve inanın! ve istiklal savaşıyla çok kısa bir süre önce kazandığınız özgürlüğü anlamaya çalışın. Siz yoksanız biz yokuz çocuklar. Okuyun. Elif çocuklar. Kız çocuklar. Has çocuklar. Dövüşmeyin canım çocuklar! Yalnız okuyun... Bizi zalimlerden sizin aklınız kurtaracak! (Korkmuyorum! Suçsuzum. Hakkın aklıyım. Kahrolsun istibdat, yaşasın hürriyet! )

[ozcantekdemir]

kararlı şiir

şimdi diye bir şey yok. üzüntüden yalan söylemişler çok bilenler

şimdiden bahsetmek için geçmişe tahammül geleceğe umut kendine kimbilir ne biçim yalanlar söylemene yetecek kadar gurur dilenmişler.

şimdi yok var olmak için harcadığı çabadan belli -onu bunu kendine alet etti dondurdu durdurdu kabul dilendi belirtti beğendirtti-

halbuki kar öyle mi? yağdı: geçti yağacak: hevesli hatta tutar belki…

olamayan “şimdi” tecrübesiz kalpleri kara kuyularda, kim bilir hangi kuytularda boş umutlarla bekletti. yeri geldi sırtını kar'a verdirtti…

bence biraz da ayıp etti kabul ve umut yetebilirdi.

[ozcantekdemir]

boşa koyunca dolan şiir

masamda oturuyorum şimdi masam eski boş ve hala verimli;

tomar tomar kağıt ve anı dolu; güvenilmez arkadaşlarla nankör sevgililerdi çoğu,

para kazanmaya dair delilikler ve utanç veren ailevi zafiyetler…

masam boşlukla dolu. aklım yoktu…

[ozcantekdemir]

kuş uçuşuyla 1385km'lik şiir

hikaye peşinde koşmamız hep varoluşu bir yere koyamamışlığımızdandı. aslında pek hüzünlüydü açıklama bekleyen insanın uğraş arayışından doğan taraftarlığı, aşkı ve diğer sarmaşıklıkları…

-sokakta bir gördüğünü bir daha görmek ne tuhaf… bir gördüğünü bir gördüğüne benzetmek… bir tattığını yine bulabileceğini bilmek… telaşsız bir gezintiye çıkabilmek; birazdan dönerimli, bir fotograf daha çekeyimli, şundan biraz daha içeyimli olmamak… ya olmamak, ya da özgür gibi birşey olmaktı!-

azalttı. azaldı. kuş kadar kaldı!

[ozcantekdemir]

Gerçek bir adamı sevmeden okunmaması gereken şiir

şarap tortularını izlemek lazım…

sigara dumanının hangi yöne ne şekilde ilerlediğini;

bir adamın ellerine dikkat etmek lazım, bir kadınınkinden söz etmiyorum.

bir adamın elleri önemlidir; ellerini masada nasıl tuttuğu, bir kadınınkinden söz etmiyorum..

kahverengi bir göz mavi bir gözden daha derin bakabilir. renklerin önemsizliğini fark etmek gerekir.

bir gözün harelerinin nasıl oluştuğu ve bir adamın konuşurken dudaklarının aldığı şekil. bir kadınınkinden söz etmiyorum…

dibini görmediğin suda yüzebilme cesareti ve bir adamın gözlerindeki harelerin nasıl yerleştirildiği tanrı tarafından. biraz bunları konuşmak istiyorum…

mavi olması bir tutulma sebebidir çoğu zaman yahut yeşil neden bilmiyorum tanrıyla bunu hiç konuşmadım. renklerin önemsizliğinden ge'ne farklı bir şey söylemiyorum.

mavi olduğu için değil, yeşil olduğu için değil, derinliğinden belki de sevdiğim tüm adamların gözleri, toprak gibidir… mavi yahut yeşil sadece bir bakma biçimidir. bir kadınınkinden söz etmiyorum…

yinelemek isterim; bu gözleri böylesine derin olan adamlar, çoğunlukla yürekleriyle konuşurlar onun sesine kulak vermek gerekir her kadın bu sesi duyamaz bu bir konuşma biçimidir, susan adamların yanında soru sormadan oturarak öğrenilir.

babasını kaybetmiş bir adamla kaybetmemiş bir adam aynı değildir kadınlardan söz etmiyorum ikisi aynı şey değildir.

çok şey yazıldı bunun için galiba şimdi şarap tortularını izlemek için biraz uzaklaşmak istiyorum. biraz sevdiğim adamları tartmak, biraz yok etmek, biraz yeniden yaratmak istiyorum.

elde var sigara dumanı yönleri çok karışıktır bak! ama ben öğrendim nerelerde nereye saptıklarını.

sevdiğim bir adama bunların hepsini öğretmek istiyorum. gerekirse ömür boyu susmak ve yanında oturmak istiyorum bir kadından söz etmiyorum…

Katre Nur

[ozcantekdemir]

mektuptan bozulmuş şiir

mektubun diyor ki: beni hala çok seviyormuşsun hala beni seviyormuşsun - birkaç osmanlıca kelime daha vardı arada neyse ki unuttum- beni çok seviyorsun yani,

“ölme!” diyor bana mektubun.

cevap da beklemiyor üstelik… galiba en çok buna bozuldum!

[ozcantekdemir]

dolmuştaki deli'li

dolmuşa bindim demin; -hani dura kalka gider, öbürleri seni gözleriyle yer, burnunun dibinden ölümler geçer- öyle biraz çirkin, neyse ki özlemeyi tüketmiştim zaten yanımda değildin seni merak edemezdim çalışmak zorundaydım fakirdim, bi de deliydim üstelik beşiktaşa gitmeliydim! elli lirayla üç gün geçinmeli; seni asla merak etmemeliydim.. anneannemin dediğine geldim: "allah kimseyi yoklukla terbiye etmesin!"

[ozcantekdemir]

yazık şiir

şimdi sevgilim, sana bir cevap gerek. sanki durup dinlendirebilsek acı, daha az, daha ince, daha içli işleyecek... yok ama korkuyorum içimiz geçicek sözümüz bitecek. vaziyetimiz kaba saba vura kıra hatta kanla ve revanla kafayı gönlü yara bura bildirilecek: -tozlu ya da paslı değil ama- hayalimdeki hafızanda yanındaki kadının saçları da gözleri de kara; sesi kısık ve çatallı - hani hoş bulurduk ya öyle biraz marazlı- içmişsiniz, aklın sevimli ellerin meraklı omuzların dik senin, onunki kıvrık ve oyuncaklı ışıklar da kızın sesi gibi, günahına girmek için dokunaklı! sonra kelimeler akıyor aranızda hepsi amaçlı sinsi ve senin gibi zarflara saklı... kalbimden gözlerime saplanıyor hayalin; bu kabusu sırf deliyim diye görmedim. dudaklarındaki kadın benim hayalim, beni buna sen teşvik ettin! dudaklarındaki kadın benim hayalim, senin er ya da geç gerçeğin... tabii kimse kim; ben nerden bilebilirim? fikrim acıya, aklım fikrime, acı hayalime, hayallerim mutlaka sana teslim. bahsi geçmişken deliren dostlar için biraz durup düşünelim.... düşündüysek peki. ağladıysak tamam. çaresizlikten devam... sevgilim, nasıl anlatmalı olanları sana? o kadar beterdi ki gördüklerim, allahtan bile yardım istedim! hadi biraz da bunun için üzülelim.

[ozcantekdemir]

dübara'nın ardına bedrettin'in anısına şiir

yağmur çiseliyor burası serez adıyla anılmıyor görünürde bir et sallanmıyor asılmıyor ve inan ki asla tavla atan arkadaşlarla beraberken duyulmayan, çay içerken başına gelmesi umulmayan bir yağmurun sesi, buna rağmen dinmiyor aşıkken nasıl güzel gülen bir adamın kilitleri açarken ya da güneşten kaçarken; hadi bazen de denize dalarkenki üşümeleri aynı zarı mı haketmeli? oyunlar karşılık bekler, pullar kırılır ve denizler yaz geceleri sevişilsin diye yapılmamıştır! biri kazanacaksa kayıplar gönüllü sayılmalıdır, ayıptır; hatta belki de günahtır... dönüyoruz cama doğru -oyun da tamam artık neyse ki birimiz mağlubiyete gömüldü- utanılmıyor ki örtmüyor ellerimiz yüzünü sokaklar ıslak hava kuru diyor biri hay allah ne ara yağdı da dindi? "akşam saatlerinde aniden bastıran yağmur istanbul'da hayatı felç etti"

[ozcantekdemir]

romanla şiir ( yazar sayılmaz ki her şair)

tarihi takmayan bir andaç

bu

sadece defter çünkü sahibinin yazma mecburiyeti duyduğu - ki saçmadır- yalnız kaldığı (bu da zordur ve hatta belki de bir şanstır) çaresiz bir öğle sonrasında evinde kendisinden daha nitelikli türdeşleri çokken alındı.

çarşıdan bakıldı. beşiktaş'ta satıldı.

mevzu orhan bey'in son yazılarının başımıza açacağı hislerin sıkıntısıydı

öyle ya da şöyle yazmak zorunda kalınacak; baba, oğula oğul, babaya sorulacak;

fakat nihayet, kırmızıya boyadığı saçlarıyla öylesine bir kadın, oyunculuğunu, yazarlığından önce sınayacaktı…

bahsi geçen seyir, efsanelerle doğrulansa bile yazarın inkar edemeyeceği, sizin de fark edebileceğiniz nedenlerden ötürü farz “katiyen” olamazdı.

tercihlere bağlıydı. neticede bu defter alındı ve bir şekilde karalandı.

[ozcantekdemir]

halden anlayanlar için şiir

susunca hoşlarına gidiyor kaba saba anlatıyorlar serseri sevgilileri hiç biri senin gibi olsun gözyaşı da dökülüyor küfürle karışık bazen daha bir içli özlemekten oluyormuş kavuşamayışları asla bizim gibi olmasın içki mevzusuna pek değinmeyebilirim bayım malum hepimizin zafiyeti benimse evim soğuktan korur karanlığa sordururdu ismimi evet benim ismimi acaba bu yıl sustum diye değişir mi? konuşursam korkuveriyorlar sevgilim sesimden ulu orta dökülüvermese keşke sıradan sokak kedileri

[ozcantekdemir]

hakikate bulaşan şiir

özlüyorum: olabilir. beklediğim bir söz var duyulabilir dinlenirse koyulabilir karnına; evlerin içi görülebilir ummadığın kadınlardan ne acayip perişanlıklar edinilir, kemirilebilir kalpler-öpüledebilir belki bazıları serilip dinlendirilir hatta yalnızlığa da direnebilir- kim bilir? yok ama her aşık biraz omurgasız bir hayli acımasız ve muhakkak sürüngendir... beklemiyorum evet hayır evet şimdi susulabilir. duyulmayabilir, kanayabilir saçlarım kalbimden sokulabilir hayat; o katı basit aklıyla sonumu yaratan tuhaf hakikat. sabır, aşkı yutabilir. bazı sonlar yarım kalabilir özsüz de kalsa sözdür işte, şaire rağmen bitebilmelidir inanmazsın, özleyerek de yaşanabilir...

[ozcantekdemir]

ölen şairi suçlayan şiir

şiirden çok sevdiğinden değil; -yanlış anlama-

şiire rağmen korktuğundan,

ve yolu yarımken, aklı kayıpken, kaybetmekten korkarken; acıklı bir zaruriyetten öldü…

kalpten değil. parasızlıktan asla, onursuzluktan bi ihtimal,

fakat muhakkak;

az şiirden öldü bu şair… ararken öldü.

kimbilir kimleri gömdü… aklını sevdiğimin aç gözlüsü, yetinmeyeni dinmeyeni durulmayanı kan kusanı şerbeti en kızılından yutanı…

-biri değil hepsi- karşılıklı kanatmazsa kanmayanı;

şiiri kalbinden bile kördü, hatta bir de kötüydü

boşuna öldü!