Paquito's

Een frisse eigen blik op muziek!

[paceaux-blog]

*Hyped*

Hyped as F*CK

In de afgelopen weken zijn er 2 tracks gereleased  die veel goeds beloven voor de komende albums die uitgebracht worden in 2016. Kanye met Kencrick Lamar op een beat van Madlib + een nieuwe track van Isaiah Rashad. Ik kan persoonlijk niet wachten op beide albums. 

Isaiah Rashad - Smile

Kanye West Feat. Kendrick Lamar - No More Parties In L.A. (Produced by Madlib)

[paceaux-blog]

David Bowie - Blackstar

“Off-Kilter”

In de Engelse muziekjournalistiek wordt een term gebruikt waar ikzelf erg over te spreken ben. Die term is “Off-Kilter”.

De betekenis van Off-Kilter:

Wat ik zo mooi vind aan de term “off-kilter” is dat het over een persoon, stijl of object zegt dat het ongewoon, ongebruikelijk of vreemd is maar dat zonder daaraan een negatieve connotatie te geven.

“David Bowie is so off-kilter”

Nu we het over David Bowie gaan hebben, kunnen we eigenlijk wel stellen dat de gehele carrière van David Bowie wel “off-kilter” was. Hij hield zich nooit aan de geschreven regels en wist altijd op zijn creatieve manier een eigen invulling te geven aan zijn uiting van kunst. Of dat dan muziek, film of mode was niets leek op wat David Bowie deed. Daar heb ik ongelofelijk veel respect voor.

Blackstar het laatste wapenfeit van David Bowie is een meesterwerk en dat alleen al om het feit dat Bowie de plaat maakte terwijl hij wist dat hij spoedig zou gaan overlijden. Wat het nog meer bijzonder maakt is dat toen de plaat al 3 dagen uit was voordat David Bowie overleed, niemand de subliminale boodschappen hadden opgemerkt die in het album waren verwerkt over zijn toekomstige dood. 

Nu ben ik zelf niet echt een fan van het genre Jazz Avant-Garde. Normaliter kan ik echt niet tegen het gefreak van de instrumentalisten, maar op deze plaat kan ik het prima hebben. De arrangementen zijn prachtig gecomponeerd waardoor ik me vrij weinig stoor aan het jazzgefreak. Met name de drums vind ik over de gehele plaat fantastisch ingespeeld. Er zitten stukken in de plaat dat alleen nog de drums te horen zijn en het muziek als geheel gewoonweg niet saai wordt en interessant blijft. Dat is echt ongelofelijk knap. Lazarus is één van de mooiste popnummers in jaren. De arrangementen lopen zo ongelofelijk mooi vloeiend in elkaar over en dat in combinatie met de prachtige tekst maakt dit een prachtig poplied. 

Al met al een uniek popalbum van een muzikale grootheid in de popwereld.Een prachtig gecomponeerd popalbum waar nog jaren over gesproken gaat worden. Het album die David Bowie maakte vlak voor zijn overlijden.  

Hoe Blackstar te behappen

Het is zondagmiddag en jij als vader van twee bloedmooie kinderen en gehuwde man van een lieve warme vrouw hoeft even niets. Je vrouw en kinderen zijn namelijk op bezoek bij vrienden. Ze hadden graag gewild dat jij meeging, maar je had al even genoeg aan je hoofd. Het waren gestreste dagen op kantoor en zonder wat ‘alone-time’ zou je helemaal gek worden. Dus je hebt de rijk voor jezelf. Niemand kan je storen. Je besluit om de LP Blackstar op te zetten in de voorkamer terwijl je geniet van een goede glas Single Malt Schotse Whiskey in je grandioze fauteuil. Je neemt de tekst op als een droge spons in een plons water. De muziek gaat door merg en been en je komt eindelijk tot serene rust.  

[paceaux-blog]

Albumreview: Eefje de Visser - Nachtlicht

Nieuwe plaat Eefje; Exciting

Eefje de Visser is back met alweer haar 3e plaat. Ik had hier van tevoren veel zin in, want haar vorige 2 albums zijn (nog steeds) geweldig. Het Is vind ik zelfs de mooiste plaat van 2013. Het Is is een stuk melodieuzer dan zijn voorganger de koek, waar de liedjes kleiner waren en een meer ‘in yo face’ karakter hadden. Ik was dan ook benieuwd of deze nieuwe plaat nachtlicht weer wat anders op de tafel zou brengen dan zijn voorgangers. 

De evolutie van Eefje

Nachtlicht is een uitmuntend vervolg op haar voorgangers. Het melodieuze aspect van Het Is is ook weer goed terug te horen op Nachtlicht. De stem van Eefje is prachtig verweven in de muziek; wat er voor zorgt dat je wegdroomt in de muziek en nog lastig kan focussen op de tekst. Als je eenmaal wel gefocust bent op de tekst, hoor je vaak mooie beeldspraak. Deze combinatie van factoren zorgen voor een sfeerbepalende plaat. Wat nieuw is aan Nachtlicht zijn de subtiele elektronische toevoegingen. Denk aan een artiest als Jamie XX en soms had ik zelfs het gevoel invloeden te horen van Aphex Twin. Maar deze elektronische toevoegingen worden nooit leidend en zijn alleen ter ondersteuning van het instrumenteel geheel. Ik moet zeggen dat ik het een fijne toevoeging vindt. Ik houd wel van sfeerbepalende elektronische muziek en deze toevoegingen smaken eigenlijk naar meer. 

Al met al is nachtlicht een prima vervolg op haar voorgangers, alleen heeft het album me tot dusver nog niet zo geraakt. Waar dat aan ligt is moeilijk vast te stellen. Misschien ligt dat aan de verandering van mijn muzikale smaak of aan mijn stabiele emotionele status. Ik kan in ieder geval wel stellen dat het niet aan Eefje ligt. 

Hoe het album optimaal te ervaren

Muziek kan je op vele verschillende manieren ervaren en tot je nemen. Je kan het bijvoorbeeld aan zetten op een feestje met een groepje vrienden of je kan jezelf opsluiten met een koptelefoon op om de muziek intiem te ervaren. Vandaar dit kopje met een verhaaltje met hoe ik het vind dat je bepaalde muziek het beste kan ervaren. 

Het is dinsdagavond. Je hebt een lange werk(school)dag gehad en je bent er wel een beetje klaar mee voor vandaag. Het is koud en nat buiten waardoor je vlak na werk een ontzettend grote pan met erwtensoep hebt gemaakt. Niet zo maar een pan met erwtensoep, maar een pan erwtensoep met een groot stuk rookworst en en en en.... spekjes. Waarom? Omdat het kan! Het stopt buiten met regenen maar het waait nog hard. Het waait zo hard dat je je appartement hoort schudden op zijn grondvesten. Maar wat doe je? Je pakt je Ipod + koptelefoon en je besluit om naar buiten te gaan. Je besluit om het weer te trotseren, door weer en wind te gaan om even je gedachten op nul te zetten. Het moment dat je naar buiten stapt zet je Nachtlicht op en je loopt naar de meest dichtstbijzijnde park om door de schemerlichten naar de volle maan te staren. Even is er niks aan je hoofd behalve Eefje.

[paceaux-blog]

Pacooo’s Eindejaarslijst 2015

Hallo Lieve Leute,  (Beter laat dan nooit)

uiteindelijk kan ik het toch niet laten. Ik ben misschien een paar dagen te laat, het begon bij mij desondanks toch te kriebelen om een top 10 album lijst te maken van het jaar 2015. En als ik het dan toch doe waarom dan niet via mijn blog die al ruim 2 jaar stof staat te happen in één of ander donker internethoekje waar al zeker maanden niemand geweest is. 

2015 als muziekjaar

2015 was echt een fantastisch muziekjaar. 1 van de beste muziekjaren die ik in tijden kan heugen. Ik heb dan ook veel naar muziek geluisterd, maar dan ook echt. Ik heb het zelfs bijgehouden; Ik heb in 2015 minstens 155 albums van begin tot eind geluisterd en aan elk album een waardeoordeel gegeven. Van die 155 albums heb ik 29 albums tot uitzonderlijk goed ervaren (Alleen hierom al moest en zal ik een top 10 maken). Die 29 albums zal ik zo benoemen met 19 albums als notables en natuurlijk de 10 die uiteindelijk mijn unieke top 10 zou gaan worden. 

Als laatst wil ik nog even kwijt dat het echt een ontzettend goed Hip/Hop jaar is geweest, waar ik in 2014 maar een handjevol albums kon bedenken die echt de moeite waard waren zijn dat er in 2015 een stuk meer geworden. Wat uiteindelijk ook effect heeft op mijn eindlijst. 

Waar ik eerst het idee had om bij elk album een leuk verhaaltje te schrijven met een leuke tekst waarom het album voor mij persoonlijk zo goed is en waarom jij als lezer het sowieso moet checken, is dat idee helaas in de soep gelopen. Oftewel in plaats van een uitgebreid van 5-gangen diner krijg je nu een kant-en-klaar maaltijd uit de magnetron. Enjoy!  

Notables (Albums die fantastisch zijn, maar net niet mijn top 10 hebben gehaald)

Top 10 2015

Nog even voor de duidelijkheid, dit is natuurlijk mijn ongezoute mening. Een album kan nog zo mooi gemaakt zijn en muzikaal hoogstaand zijn maar niet in mijn straatje liggen als een ander album die minder muzikaal is en mij dan persoonlijk wel ligt. It’s a matter of taste.

[paceaux-blog]

Nog een aanrader: Four Tet - Beautiful Rewind

Four Tet - Beautiful Rewind

Four Tet is niet makkelijk in een hokje te plaatsen. Deze jongeman maakt nu al geruime tijd vernieuwende electronische muziek. In zijn soms futuristische muziek hoor je elementen terug vanuit hip/hop, garage en andere electronische muziek zoals die van Burial. Zijn nieuwe album Beautiful Rewind is in bepaalde opzichten een hommage naar Burial. Hij heeft 2 nummers naar Burial vernoemd, namelijk BUchla en aeRial en de vele vocals die Burial gebruikt in zijn muziek heeft Four Tet in zijn nieuwe album ook veel toegepast. 

Wat ik altijd vet vindt aan de muziek van Four Tet is dat er binnen het album nummers voelen als tussendoortjes en nummers die echt voelen als bangers. Daarnaast zijn de overgangen binnen het album subliem en het gevolg is dat al zijn albums echt als een geheel aanvoelen. Dit album is weer een heerlijke luisterervaring, alleen is het album voor mij persoonlijk minder vernieuwend dan Pause, Rounds en There Is Love In You. Vond de samples die Four Tet gebruikte in voorgaande albums vetter en had binnen dit album minder 'wow momentjes' als in zijn voorgangers.

Maar goed al met al wel weer prima album binnen het electronische genre. Als je Four Tet nog niet kent zou ik eerst zijn voorgaande albums luisteren. Voor nu een fijne ouwe en een fijne nieuwe track. 

Fijne Ouwe: 

Four Tet - As Serious As Your Life

Fijne Nieuwe: 

Four Tet - Parallel Jalebi

[paceaux-blog]

Minireview :Vic Mensa - Innanetape

Vic Mensa - Innanetape

Vic Mensa is een rapper die uit de kamp komt van Chance The Rapper. Chance die begin dit jaar redelijk wat positieve aandacht heeft gekregen rondom zijn mixtape Acid Rap. Nu een half jaar later heeft Vic Mensa zijn mixtape Innanetape gereleased. 

En ja, Vic Mensa is muzikaal bijna exact een kopie van Chance The Rapper. Vooral flowtechnisch is het eigenlijk exact hetzelfde, maar ook zijn stemgeluid en zijn maniertjes lijken erg op die van Chance. Je hoort dus een hele snelle drukke rapper die vol energie zit met grappige en soms filosofische teksten. Gelukkig vond ik Acid Rap van Chance erg goed, dus ik kan dit zeker ook waarderen. Alleen heb ik meer het gevoel dat ik een nieuwe tape hoor van Chance dan van een nieuwe rapper. 

Als je Chance The Rapper nog niet gehoord hebt dan zou ik dat maar eerst is doen. Al is deze rapper niet voor iedereen weggelegd door zijn hoge stem en rare kreetjes in zijn muziek. Maar ook bij deze rapper is het het geval: Hoe meer je het luistert hoe meer waardering je ervoor krijgt. 

Download Chance The Rapper. 

De tape van Vic Mensa is hier te downloaden:

Download Vic Mensa

Tsjuuus, 

Pacs

Hier voor mij persoonlijk de beste track van de tape: 

"Make Money But The Money You Make Don't Make You!"

Vic Mensa - Time Is Money

[paceaux-blog]

Hucci - Rose Gold EP

Sjeeez, ik wil jullie lieve mensen nog even een gratis EP aanraden. De EP Rose Gold van Hucci. Hucci is een 17jarige Trap producer en wist al enig naam te maken met een paar eerdere tracks die hij online gereleased had. Vooral erg gewaardeerd onder de Trap volgers. Nu heeft hij zijn eerste EP gereleased en wat een heerlijke ep is dat. Subtielere trap afgewisseld met keiharde bangers.  

Hij is gratis te downloaden, Jeej! 

Download

[paceaux-blog]

Album Review: Pusha T - My Name Is My Name

Yesss, hier ben ik weer, terug van weggeweest, want ja er is weer een lang verwachte hip/hop release uitgekomen. Ditmaal Pusha T met My Name Is My Name. 

Pusha T - My Name Is My Name

Sinds dat Pusha T solo verder is gegaan na The Clipse en heeft getekend bij G.O.O.D. Music was iedereen erg benieuwd wat hij op de tafel zou brengen. Na 3 redelijke mixtapes uitgebracht te hebben is nu eindelijk zijn solo-album uit genaamd My Name Is My Name. 

En heeft Pusha T de hoge verwachtingen waar kunnen maken? Voor mij persoonlijk helaas niet. Hoewel iets meer dan de helft van het album echt heel sterk is, is de andere helft zo bedroevend dat het gehele project voor mij tegenvalt. Het album begint nog heel sterk met sterke tracks als Numbers On The Boards, Sweet Serenade, Hold On en Suicide. Numbers On The Boards heeft een keiharde beat en Pusha T komt met punchline na punchline. Suicide geeft het oude Clipse gevoel weer met een Neptunes beat met natuurlijk weer lyrics over coke dealen. Sweet Serenade is ook gewoon een sterke track waar mij het verbaasd dat de hook van Chris Brown mij niet eens tegenvalt en Hold On is een standout track die geproduceerd is door Kanye West & Hudson Mohawke waar Rick Ross een opvallende gevoelige verse neerlegt. De sterkste track van het album is met kop en schouders Nosetalgia waar verschillende aspecten van drugs getoond worden. Pusha T die vertelt over hoe het leven is om een cokedealer te zijn en Kendrick Lamar die een verse neerlegt over hoe het is om je vader te zien coke snuiven als klein kind. 

Waar het fout ging voor mij is track 6 tot en met 9 (en track 11) waar irritante hook na irritante hook afgewisseld worden. De bijdragen van The Dream, Kevin Cossum, Kelly Rowland, Future & Big Sean zijn zo enorm corny en muzikaal dramatisch dat het een enorm slechte bijsmaak geeft aan het album. Op die tracks stelt Pusha T opzich niet enorm teleur, maar hij weet die tracks ook weer niet heel boeiend te maken.

Wat erg zonde is, omdat de andere tracks van zo enorm hoog niveau zijn, dat dit album echt een classic had kunnen worden. Nu zijn het een paar harde tracks met een paar tracks die niks voor mij betekenen. 

Helaas. 

Hier één van de hardste tracks van het album De delivery van Pusha, hier damnnnn: 

Pusha T - Nosetalgia (Feat. Kendrick Lamar)

[paceaux-blog]

Live gezien in mijn Life

Beste lezers, 

Vorige week heb ik Eefje de Visser live mogen aanschouwen en dat concert was fantastisch. Na het concert kwam er alleen een vraag bij mij naar boven en die vraag luidt: Hoeveel artiesten en acts heb ik tot nu toe live zien optreden? 

Met die vraag in gedachten heb ik mijn Itunes geraadpleegd en ben ik bij elke artiest nagegaan of ik die een keer live heb zien optreden in mijn leven. Daarnaast ben ik nog nagegaan of ik artiesten live heb gezien die ik niet in mijn Itunes lijst heb staan en toen ben ik tot deze indrukwekkende lijst gekomen: 

(Veel technoDJ's heb i niet meegerekend, dit zijn alleen artiesten waarvoor ik daadwerkelijk naar de show ben toegegaan.)

De lijst met artiesten die ik live heb mogen zien:

A.G.

A$AP Rocky

Ab-Soul

Action Bronson

Adonis

Akon

Alborosie

Amadou & Mariam

Angus Stone

Appa

Arctic Monkeys

Asher Roth

Balthazar

Bang Bang (met Kubus)

Barrington Levy

Beck (Eerste concert ooit)

Beef

Beenie Man

Ben Howard

Big K.R.I.T.

Birdman

Birdy Nam Nam

Black Milk (als onderdeel Random Axe)

Blaxtar

Bloc Party

Boys Noize

Brutuzz

Buraka Som Sistema

C2C

Cartes (samen met Kleine Jay)

Chali 2na

Chance The Rapper

Chase & Status

The Clipse

Collie Buddz

Cookie Monsta

Crooked I

Crookers

Crooks

Curren$y

Danny Brown

De La Soul

Diggy Dex

Dizzee Rascal

Dret & Krulle

DuvelDuvel

Eefje de Visser

Emalkay

Engel

EPMD

Eric Sermon

Erol Alkan

Excellent

Faithless

Fakkelbrigade

Feed Me

Feis

MC Fit

Flatbush Zombies

The Flexican

French Montana (half op de achtergrond)

Fresku (wel 1 hele track)

FS Green

The Game

Gers Pardoel

Gomes

Great Minds

Guerilla Speakers

Guilty Simpson

Hairo

Hef

Heltah Skeltah

Ill Bill

Israel Vibration

Jawat!

Jay-Z

De Jeugd van Tegenwoordig

Jiggy Djé

Joe Budden

Joell Ortiz

Joker

Joost van Bellen

Justice

The Kaiser Chiefs

Kane

Kanye West

Kate Nash

Kempi

Kendrick Lamar

Kid Cudi

Kleine Jay

Kleine Viezerik

Kraantje Pappie

Kyteman

La Roux

Lady Sovereign

Lange Frans

Lauryn Hill

Lil’ Wayne

Mac Miller

Mightyfools

Miss Montreal

Mister & Mississippi

Mos Def

Mr. Polska

Murda Turk

Nas

Nation of Elzhi

Nero

Netsky

Nneka

Nobody Beats The Drum

Noisia

The OC

Off Monsters And Men

Only Seven Left

Onyx (1track als featuring bij Talib)

Opgezwolle

The Opposites

Paradox

The Partysquad

The Pharcyde

Pharoahe Monch

Pretty Lights

The Prodigy

Professor Green

Promo + Topnotch

R.Kay

Random Axe

RB Djan

MC Regga

Riptide

Rocks

Royce Da 5’9

Santogold

Schoolboy Q

Sean Paul

Sean Price

Sef

Selah Sue

Sjaak

SLBMG

Skinto

Skrillex

Slaughterhouse

Snoop Dogg

Soley

Soulwax

Spacekees

Spinvis

Steen

Stephen Marley

Sticky Fingers

Surya

Talib Kweli

Taste Of Cinnamon

Tastic

Theophilus London

Tiga

TNGHT

Tribute 2 Bob Marley

Two Way Radio

Typhoon

U Roy

U-Niq

UZ

Vato Gonzalez

Vitalic

Waka Flocka Flame

White Lies

Wild Belle

Winne

The XX

Zeds Dead

Zo Moeilijk

Zwart Licht

[paceaux-blog]

Album Review Danny Brown - Old

Oi!

als mensen mij een beetje kennen dan heb ik er nooit een geheim van gemaakt dat ik enigszins fan ben van Danny Brown. Mijn allereerste blog ooit geschreven heb ik zelfs aan hem toegewijd. In dat blogje prijs ik dan ook zijn veelzijdigheid aan en dat hij op XXX laat zien dat hij een rapper is met meerdere gezichten . Klik op klik als je dit nog een keer wilt lezen. 

XXX is een meesterwerk

Twee jaar geleden kwam XXX uit en naar mijn mening is dat een meesterwerk. Toentertijd (nog steeds niet eigenlijk) is er geen rapper geweest die met zo veel persoonlijkheid en charisma twee totaal verschillende kanten van zichzelf liet zien en dat met zoveel overtuiging deed dat geen van beide kanten nep of geacteerd aanvoelde. Danny die op de eerste helft van XXX drugsgebruik ophemelt en beschrijft dat hij het liefst zoveel mogelijk bitches neukt. Op de tweede helft van XXX hoor je daarentegen een Danny die depressief is van alle armoede en geweld die hij om zich heen ziet gebeuren. Om te ontsnappen uit deze pijnlijke realiteit gebruikt Danny verschillende soorten drugs. Deze twee totaal verschillende kanten van zichzelf wist hij mooi te verwerken in XXX. 

Met als slotstuk het meest depressieve nummer en daarnaast ook mijn all-time favourite track van Danny Brown. In het slot van het nummer geeft Danny aan dat hij geen zin meer heeft in het leven en dat hij op zoek is naar een overdosis om een einde te maken aan zijn leven. 

Danny Brown - 30

Nu 2 jaar later na XXX is Danny Brown terug met album Old. 

Old fijner geproduceerd dan zijn voorganger. 

Ik ben fan van beide Danny Browns. De depressieve Danny die niet weet wat hij aanmoet met zijn leven en de 'Fock it' Danny die het liefst zo zwaar mogelijk naar de klote gaat van alle soorten drugs en het liefst zoveel mogelijk bitches neukt als hij maar kan. Het album Old is vergelijkbaar met XXX, omdat het album beide kanten van Danny goed laat zien. Het enige verschil is dat de producties veel gepolijster zijn en veel beter passen bij de verschillende gezichten van Danny Brown. Alle partytracks zijn geproduceerd door verschillende grote producers uit de EDM wereld, zoals A-Track, Rustie en Darq E Freaker en al deze tracks zijn stuk voor stuk bangers. De tracks waarin Danny meer zijn gevoelige kant laat zien en in wat voor armoede hij leeft zijn de producties duister, kaal en erg variërend. 

Side A

Op Side A laat Danny Brown zijn gevoelige kant zien en beschrijft hij dat zijn armoedige omgeving een depressieve werking op hem heeft. Veel tracks beschrijven de straatbeeld in Detroit en je hebt constant het niveau dat je omringd ben door verschillende junkies in een verlaten buurt binnen Detroit. Dit kant van het album is net zoals XXX een kant dat moet groeien voor de luisteraar. Na de eerste luisterbeurt weet je niet echt wat je er mee aan moet, maar na een paar luisterbeurten groeit de track met de keer dat je hem opzet.  

De track die voor het mij het beste het gevoel geeft dat ik omringd ben door junkies en aangeeft dat Danny geen idee heeft wat hij met zijn leven moet is: 

Danny Brown - Torture

Side B

Op de tweede helft van het album Old staan alleen maar keiharde bangers waarin hij uitvoerig beschrijft welke drugs hij allemaal tot zich neemt en wat voor effect dat heeft. Doordat het gebruik van XTC zo veel wordt opgehemeld in de huidige hip/hop wereld beschrijft Danny zo gedetailleerd mogelijk hoe het is om een pilletje te nemen om te laten zien dat hij de real deal is en het niet alleen zegt omdat het een trend is. 

Ik vind eigenlijk elke banger hard op deze kant van het album. Uiteindelijk laat ik graag Smokin & Drinking horen, omdat ik deze productie belachelijk hard vindt van A-Trak

Danny Brown - Smokin & Drinkin

Uiteindelijk heb ik erg genoten van Old. De fijne en niet doorsnee producties voor een rapper zijn gruwelijk en Danny laat gewoon weer veel persoonlijkheid en charisma zien, waardoor hij altijd één van mijn favoriete mc's in de game blijft.  Voor mij persoonlijk is het album nog niet zo goed als XXX, maar misschien komt dat later wel na de meerdere luisterbeurten.  Dit was mijn review, ik hoop dat je er van genoten hebt. 

Peace, 

Paquito. 

[paceaux-blog]

Aventine van Agnes Obel nog beter dan haar voorganger

Drie jaar geleden was ik helemaal betoverd door het eerste album van Agnes Obel genaamd Philharmonics. Door dit album ben ik mij steeds meer gaan verdiepen in het genre Folk en momenteel kan ik wel zeggen dat Folk na Hip/Hop mijn favoriete muziekgenre is. Nu drie jaar later is het tweede album van Agnes Obel uit genaamd Aventine en zal ik daar in dit blogje een korte review over schrijven. 

In Aventine zit nog meer diepte dan in haar voorganger Philharmonics

Ik zeg altijd maar 'never change a winning team' of anders 'een artiest moet doen waar die goed in is'. Deze twee befaamde uitspraken gelden zeker voor deze plaat, want de gehele sound en gevoel van het album lijken erg veel op haar voorganger. Ik hoor nu alweer genoeg bloggers zeggen 'ja een tweede plaat moet wel vernieuwend zijn ten opzichte van haar voorganger anders is het zo hetzelfde' dan denk ik 'who gives a flying fuck' als de eerste plaat fantastisch is, waarom dan niet het trucje over doen en weer een fantastische plaat produceren met dezelfde formule. 

Is er dan helemaal geen verschil met Philharmonics? Jawel er is zeker wel een verschil, want in Aventine wordt er veel meer gebruik gemaakt van strijkers. Voornamelijk de Cello is veel meer aanwezig dan op de vorige plaat waar de instrumentatie voornamelijk bestond uit pianospel. Op dit album wordt het prima pianospel gecombineerd met het prachtige cellospel waardoor de nummers allemaal veel meer diepte lijken te hebben dan de nummers op Philharmonics. Dit zorgt er voor dat Aventine voor mij persoonlijk nog mooier en harmonieuzer is dan Philharmonics. 

Dus steek wat haardblokken aan in je open haard of zet je kachel op duizend graden en zet Aventine op van Agnes Obel en staar lekker naar buiten, zodat je heerlijk kunt dagdromen op de prachtige vocals van Agnes Obel terwijl de bladeren van de bomen vallen. 

Agnes Obel - The Curse

Veel liefs, 

Paquito

[paceaux-blog]

Underground NY HipHop is springlevend!

Beste lezers, 

het is alweer een tijd geleden sinds ik mijn laatste blog heb geschreven. Het is niet dat ik geen muziek meer luister, maar afgelopen jaar ben ik erg druk geweest met zaken die voor mij persoonlijk voorrang hadden. Met het muziek luisteren zit het wel goed, er is namelijk bijna geen project die ik langer draai dan twee weken, omdat er dan alweer zo veel nieuwe materiaal uitgekomen is dat ik wil beluisteren. 

NY Hip/Hop Scene

Waar ga ik het nu is over hebben? Ik ga het dit keer hebben over de New York Hip/Hop scene. De NY Hip/Hop scene is namelijk de afgelopen maanden, eigenlijk de afgelopen jaren benoemd tot een kleine speler in de Amerikaanse Hip/Hop scene. Vele criticasters en bloggers hebben dan ook geschreven en vermeld dat de NY Hip/Hop scene niet meer relevant is. Naast de negatieve uitingen van de bloggers en criticasters kwam er ook nog is een redelijk bekwame rapper uit LA die zichzelf tot de koning van NY kroonde. 

Kendrick Lamar - Control Verse

Op mainstream niveau kan ik alleen maar beamen wat Kendrick Lamar zegt, want in de commerciële circuit is er geen NY rapper die tekstueel ook maar in de buurt komt bij de lyricale genialiteit van Kendrick Lamar. In de underground circuit daarentegen zijn er redelijk wat rappers die aan de deur komen kloppen. Een aantal NY rappers die momenteel in de hip/hop underground flink naam aan het maken zijn o.a: Action Bronson, Joey Bada$$, The Underachievers, El-P en Smoke DZA. Al deze rappers hebben al redelijk wat publiciteit opgedaan en zal ik dan ook niet nader uitlichten in deze blog. Desalniettemin zijn al deze bovenstaande rappers keihard en raad ik je dan ook aan als hip/hop fan om deze rappers te checken.  

Ik wil één track van Smoke DZA nog wel even uitlichten. Deze track is twee weken geleden gekomen en deze track geeft je maar één feeling en dat is: NY

Smoke Dza - City Of Dreams

Nu zal ik 3 acts in de Underground NY scene nader uitlichten waarvan ik vind dat zij meer aandacht verdienen dan dat zij momenteel krijgen.  

1. YC The Cynic

YC The Cynic ziet er misschien uit als een klein kneusje, maar zijn lyrics en stemgeluid beweren het tegenovergestelde. YC The Cynic heeft dit jaar met het album GNK een prima conceptalbum afgeleverd. Het centrale thema rondom het album is 'God'. Hij rapt filosofisch over de verschillende aspecten van het god zijn, geloven in god en het bestaan van machtsverhoudingen. Dit doet hij met een hongerige flow op puike producties van Frank Drake. Deze dude moet je zeker checken als je van hip/hop houdt met diepere betekenissen en van Hip/Hop met een old-skool feeling. 

2. Flatbush Zombies

De Flatbush Zombies zijn samen een rapgroep die bestaan uit 3 rappers waarvan 1 rapper ook hun vaste producer is. Meechy Darko en Zombie Juice rappen alleen en de ijzersterke producties zijn van Erick Arc Elliot, die dus niet alleen de producties voor zijn rekening neemt maar dus ook meerapt met de groep. De Flatbush Zombies hadden begin vorig jaar al flink indruk op me gemaakt met hun D.R.U.G.S. mixtape, maar ze hebben nu zichzelf overtroffen met de mixtape BetterOffDead. De Flatbush Zombies onderscheiden zich voornamelijk door hun aparte stemgeluid en agressieve manier van rappen die prima aansluiten op de grimey producties van Erick Arc Elliot. Op deze tape laten ze ook horen dat ze veelzijdig zijn, want rustigere tracks worden afgewisseld met de wat ruwere tracks. 

Een van de rustigere tracks van BetterOffDead luister ik al een tijdje grijs: 

Flatbush Zombies - Palm Trees

3. Ka 

Een paar maanden geleden heb ik voor het eerst een soloproject van de rapper Ka gehoord. Namelijk zijn eerste volledige album: The Night's Gambit. Nadat ik eerder hem al een paar keer gehoord heb als featuring op tracks van Roc Marciano. Wat ik erg fijn vind van beide rappers is dat zij een compleet unieke sound en aanpak hebben in de Hip/Hop industrie. Waar veel rappers juist hun best doen om zo snel mogelijk te kunnen rappen, lijkt het dat deze twee rappers juist hun best te doen om zo rustig en mellow mogelijk te rappen over de ook al vaak rustige producties. Dit is niet voor iedereen weggelegd en veel mensen zullen de projecten van Ka en Roc Marciano dan ook langdradig en saai vinden. Ik vind het lome manier van rappen heerlijk, omdat het in combinatie met de lage stem van Ka een unieke sfeer creëert en een erg filmisch gevoel geeft. Naast het unieke geluid zijn de teksten erg gecompliceerd en zal je misschien wel Rapgenius (http://rapgenius.com/artists/Ka) nodig hebben om de vele (schaak)metaforen en dubbele betekenissen te begrijpen. 

Hier een track waarin het filmische gevoel naar voren komt door de blazers en strijkers in de productie: 

Ka - 30 Pieces Of Silver

Deze 3 rappers verdienen de nodige aandacht, omdat ik vind dat zij dat tot nu toe nog te weinig krijgen. Naast deze 3 rappers zijn er nog vele andere rappers in de NY scene die goed aan de weg aan het timmeren zijn. Dus wat vele blogs en criticasters ook beweren, de NY Hip/Hop scene is springlevend! 

[paceaux-blog]

Ode Aan De Producer Harry Fraud

Ode aan Een Producer

De meeste blogs die ik schrijf zijn toegewezen aan albums of aan artiesten die ik de moeite waard vind om te volgen. Ditmaal dacht ik, ik doe is wat anders. Een producer kan namelijk echt het verschil maken of een track gruwelijk is of juist totaal niet. De beat is namelijk ongelofelijk bepalend voor de kwaliteit van een nummer. Je merkt de laatste jaren dan ook dat producers steeds vaker genoemd worden bij een track. Dit keer wil ik een specifiek producer in het licht zetten en dat is Harry Fraud.  

De Hi-Hats van Harry Fraud

Éen van de grootste sterktes van Harry Fraud is zijn gebruik van de hi-hats. (De hi-hat is een onderdeel van een drumkit en het geluid van de hi-hat klinkt een beetje als getik.) Lex Luger is toch wel één van de eerste producers in de hip/hop game die het gebruik van hi-hats succesvol wist toe te passen in een hip/hop beat. Tegenwoordig zijn er tal van producers die hi-hats gebruiken in hip/hop beats. Waar Lex Luger's gebruik van de hi-hat wat meer hetzelfde blijft in een beat weet Harry Fraud meer variatie in een beat te brengen met het gebruik van de hi-hat. Harry Fraud zegt zelf dat hij de geluiden van de hi-hats als ware in zijn hoofd ziet en daarmee prima het gevoel weet aan te brengen in een beat.

Het resultaat: Het resultaat is dat je elke beat apart wel als een klein kunststukje kunt beschouwen, omdat het een prachtig samenvoegsel is van geluiden.

Harry Fraud weet met zijn beats een gevoel te creëren dat je in een film zit.

Een andere sterkte van Harry Fraud is dat hij je het gevoel kan geven alsof je middenin in een film zit. Hij heeft dan ook onlangs samengewerkt met een artiest die dat filmgevoel eigenlijk altijd probeert na te bootsen met zijn projecten en dat is niemand minder dan Curren$y. Elke beat van de tape 'Cigarette Boats' is magnifiek en geeft je het gevoel alsof je middenin een jaren 70 gangsterfilm zit.  

Harry Fraud zorgt ervoor dat bepaalde artiesten weer te beluisteren zijn.

Wiz Khalifa stelt de laatste tijd flink teleur met zijn RnB-Pop achtige gejank, maar op een beat van Harry Fraud klinkt Wiz weer als een degelijke rapper. Riff Raff heb ik überhaupt nooit dope gevonden, maar op een beat van Harry Fraud klinkt zijn verse opeens aardig. Ik hoop dat hij in de toekomst dan ook wat meer gaat samenwerken met artiesten die iets meer kunnen dan met de artiesten met wie Harry Fraud tot nu toe voornamelijk heeft samengewerkt. Wiz, Riff Raff en French Montana zijn namelijk beetje de mindere rappers in de game. Gelukkig werkt hij de laatste tijd ook samen met Action Bronson, Sean Price en Curren$y en dat zijn wel artiesten die wat met een beat kunnen. Gelukkig is Harry Fraud eigenlijk pas net in de game en gaan we in de toekomst nog mooie dingen van hem horen. 

[paceaux-blog]

Top 10 Albums 2012

Lieve lezers, 

het moment is dan toch echt aangebroken. Pam Pam Pam! De mooiste, vetste, gruwelijkste albums van het jaar 2012. Hoe ben ik tot dit prachtige lijstje gekomen? Ik heb dit jaar meer dan 50 albums meerdere keren geluisterd en vond het dan ook heel lastig om tot een top 10 lijstje te komen. Ik heb dus niet alleen gelet op de muzikaliteit van het album, maar ook hoe vaak ik zin heb gehad om het album te luisteren.

Helaas heb ik door de feestdagen en het vele feesten (tussen de feestdagen door) niet veel tijd gehad om een leuke motivatie neer te zetten waarom het desbetreffende album tot mijn top 10 behoort. Vandaar het lijstje van albums met 1 van de beste nummers van het album erbij. 

10. Fresku - Maskerade

9. The Man With The Iron Fists

8. Bat For Lashes - The Haunted Man

7. Of Monsters And Men - My Head Is An Animal

6. Angus Stone - Broken Brights

5. Schoolboy Q - Habits & Contradictions

4. The XX - Coexist

3. Alt-J - An Awesome Wave

2. Apollo Brown & Guilty Simpson - Dice Game

1. Kendrick Lamar - Good Kid M.A.A.D. City

[paceaux-blog]

Top 5 EP's/Mixtapes 2012

Welkom mensen bij mijn eerste lijstje van het jaar 2012.

Dit is het lijstje met mijn persoonlijke top 5 ep's/mixtapes van het jaar 2012. In vergelijking met de vorige jaren heb ik in verhouding veel minder mixtapes/ep's geluisterd. Dit jaar was duidelijk meer het jaar van de albums. Toch heb ik een top 5 weten te maken. Binnenkort het lijstje met mijn favoriete albums van het jaar.

5. Sticks & Moon - Stick Bukowski

Het is dit jaar redelijk stil geweest rondom Sticks, toch heeft hij zijn bijdrage geleverd aan Fakkelteitgroep volume 4 en heeft hij de EP Stick Bukowski uitgebracht. Zeker deze laatste EP is het luisteren waard. Stick Bukowski is een half uur durende tape met alleen maar erg rustige laidback hiphop. Geen bangers, maar lekker achteruit op de bank met een thee'tje luisteren naar Stick Bukowski.

Favoriete tracks: Versplinterd (Komt goud), El Dorado & Trip

4. Young Roddy - Good Sense

Young Roddy de grootste hosselaar uit de camp van Curren$y 'The Jets' bracht begin dit jaar de EP Good Sense uit. Voorheen heeft Roddy al vaker meegedaan met de projecten van Curren$y en heeft hij ook al eerder een tape uitgebracht met Trademark Da Skydiver, maar dit is toch echt zijn eerste officiële soloproject. Het is vrij duidelijk dat Young Roddy na Curren$y de beste rapper is uit de 'Jets' camp. De hele tape zitten vol harde tracks op bestaande beats en nieuwe beats met gastbijdragen van Curren$y, Smoke DZA & Trademark Da Skydiver. 

Favoriete tracks: Tre 1st Commandments, Trapologist & What That Is

3. Zeds Dead - Victor

Begin dit jaar had ik voor het eerst het nummer Eyes On Fire van het duo Zeds Dead gehoord en ik was meteen verkocht. Ik moest meteen alles hebben wat zij ooit hebben uitgebracht. Zeds Dead weet namelijk als geen ander gevoeligheid met Dubstep te combineren. De Dubstep drops zijn meestal heel mooi rondom mooie vocals gepolijst. Ik kwam er toen achter dat ze net de EP Victor hadden uitgebracht. Victor is een samenwerking tussen Zeds Dead en de rapper Omar Linx. Het is een heerlijke mix van Dubstep, rap en heerlijke vocals. 

Favoriete tracks: Coffee Break, No Prayers & Rudeboy

2. Action Bronson - Blue Chips

Action Bronson is zeker één van de grootste ontdekkingen van het jaar 2012. Zijn albums Dr. Lecter en Well Done zijn misschien dan wel uit 2011, maar dit jaar kwam ik pas per ongeluk in aanraking met deze grote Albanese Amerikaan. Ik kwam het album Well Done (in samenwerking met Statik Selektah) tegen op mijn favoriete blog en ik dacht toen: "Statik Selektah valt bijna nooit tegen, dus laat ik het checken". Het album blijkt achteraf één van de hardste albums te zijn uit 2011 en Action Bronson maakt met zijn hoge stem en zijn chille stijl van rappen veel indruk op me. Action Bronson heeft dit jaar 2 EP's uitgebracht. Blue Chips en Rare Chandeliers met The Alchemist. De EP met The Alchemist is onlangs uitgekomen en heb ik nog niet genoeg kunnen luisteren, daarentegen heb ik Blue Chips grijs gedraaid. Vandaar deze verdiende 2e plek voor Blue Chips . 

Favoriete tracks: Pouches Of Tuna, Steve Wynn & 9-24-11

1. TNGHT - TNGHT EP

TNGHT heeft er dit jaar hoogstpersoonlijk voor gezorgd dat er een nieuwe muziekstijl helemaal de shit is geworden in 2012. Trap music kom je tegenwoordig overal tegen, maar het is TNGHT die het naar de grote publiek heeft weten te brengen. Deze buzz is helemaal terecht, want elke track op de TNGHT EP is keihard en als je één van de nummers op de dansvloer hoort kan je gewoonweg niet stil blijven staan. De TNGHT EP was zo populair dat er geen festival dit jaar voorbij kwam waar je het nummer Higher Ground niet voorbij hoorde komen en ook bij deze track wil je het liefst alles om je heen helemaal kapot maken. Ik heb deze EP in de zomer helemaal grijs gedraaid en heb het geluk gehad dit live te mogen aanschouwen op Lockdown festival. De liveshow was fenomenaal. TNGHT weet prachtig keiharde hip/hop bangers af te mixen met keiharde trap en de hele tent ging dan ook helemaal los. Het is omdat zij een compleet nieuwe genre groot heeft weten te brengen, dat dit mijn persoonlijke favoriete EP van het jaar is geworden. 

Favoriete Tracks: Higher Ground, Goooo & Bugg'n

[paceaux-blog]

Action Bronson - Melkweg, 11 oktober

Mooi Muziekjaar

Damn, wat is het weer een mooi muziekjaar geweest. Ik ben naar een tal van concerten geweest en heb veel nieuwe muziek mogen ontdekken en dat in veel verschillende genres. Wat heb ik dit jaar allemaal wel niet live gezien? Nou genoeg kan ik je vertellen. Ik heb onder andere Ben Howard, Jay-Z, Kanye West, Talib Kweli, Big K.R.I.T., A$AP Rocky, Lauryn Hill, Schoolboy Q, Ab-Soul, Danny Brown, Of Monsters And Men, The Xx, Alborosie, Stephen Marley, U-Roy, Amadou & Mariam, Balthazar, Justice, Vinnie Paz, Ill Bill en nog vele meer acts, festivals en DJ's mogen aanschouwen. Ik heb het geluk gehad dat ik al deze acts heb mogen meemaken met allerlei verschillende dierbare vrienden.

Action Bronson

Afgelopen dinsdag was dan zeer waarschijnlijk het laatste concert van 2012 voor mij. En wat was het slotstuk? Action Bronson. Ik heb al een keer eerder Action Bronson moeten missen en daar baalde ik als een stekker van (Net als Freddie Gibbs en Yelawolf overigens). Ben dan ook heel blij dat Mister Bronsolino alsnog een keer naar Nederland is gekomen om op te treden. En wat voor uniek concert was dit dan ook. Onze man Action dacht na de 2e track fok it! Ik vervolg mijn concert gewoon tussen het publiek. Dan denk je dan doet ie 1 nummer en dan gaat hij weer terug naar het podium. Maar nee hoor, hij heeft het hele concert tussen het publiek afgemaakt. Wat vele grappige momenten opleverde. Vanzelfsprekend heb je heel veel interactie met het publiek als je als rapper er tussenin staat, iedereen reageerde dan ook op zijn eigen manier als Action in de buurt kwam. Mensen gingen met hem op de photo, anderen wilden zo cool mogelijk over komen en rapte elke woord mee in het gezicht vande  grote rapper. Action boeit het allemaal niet en rapte verse na verse en dat niet onverdienstelijk. Elke track klonk live bijna net zoals op de plaat en dat verdient toch een schouderklopje voor de grote man. 

Action Bronson met humor. 

Meneertje Bronson staat bekend om zijn raps over eten, weed en dat hij een gevoel voor humor heeft. Dat hij een gevoel voor humor heeft dat liet hij hier ook zien. Op een gegeven moment zag Bronson een dame staan, die legde hij even op z'n schouder en hij rapte tegelijkertijd gewoon een heel nummer alsof het niks is. Ik dacht dit moet niet gekker worden. Op een ander moment loopt hij rappend naar de bar en bestelde hij gewoon simpel een drankje terwijl hij aan het rappen was. Dit soort leuke dingetjes maakte de avond heel persoonlijk en iedereen had het zeer naar z'n zin. 

Toch, wat minpuntjes. 

Helaas, waren er ook wat minpuntjes. Zo duurde de hele show maximaal 45 minuten en dat is toch een beetje aan de korte kant. Hij heeft dan ook een paar hele goede tracks niet gedaan, waarvan je eigenlijk wel verwacht dat hij die wel zou doen.  Daarnaast is het wel leuk door het publiek rappen, alleen is Action Bronson niet de langste en dan verlies je hem wel is uit het oog en dat is toch jammer. Dit grapje is dan ook echt alleen mogelijk in een kleine zaal anders ben je Action Bronson letterlijk een halve concert kwijt.  

Al met al was het toch een unieke ervaring en een topconcert om het concertjaar mee af te sluiten.

Trouwens

Trouwens, binnenkort kunnen jullie nog van mij een top 10 lijstje verwachten met mijn persoonlijke top 10 albums van het jaar. Yeah!  

Auf Wiederschnitzel.

[paceaux-blog]

Roc Marciano - Emeralds

Een gruwelijke video van Roc Marciano waarin je goed zijn rustige flow hoort.