Tumblrda tanıştık onunla işte bi post yüzünden o komik bi yorum yapmıştı bende bundan dolayı ona yazdım falan konuşmaya başladık garip bi şekilde istemsizce ona çok yakın hissediyordum. Çok garipti. İlk defa aşık olur gibiydi oysa ki daha konuşmamızın 2. günündeydik. Şansımıza aynı şehirde çıktık ve 1 otobüs uzaklıkta buluşmak istiyordum-duk ama çok çekiniyordum ya beğenmezse diye,aslında onunda çok iyi bir tipi yoktu ama bana dünyanın en yakışıklı erkeği gibi geliyordu. Birbirimizi tanıdık bi süre sanaldan daha sonra buluşmaya tamamen karar verdik avcılarda buluştuk. Beni aldı ilk biraz çekindim suskundum daha sonra nasılsın dedi iyiyim sen dedim napıyorsun dedi o an çok komık gelmişti bana bu laf gülmeye başladım benim gülmeme oda güldü. Aç mısın demeden yemek yemeye gidiyoruz hadi dedi burger'a gittik cebimde parayı çıkartıyordum ki sen git ben geliyorum dedim menü kararı mı bile o vermişti. Hem kızmıştım hem de hoşuma gitmişti. Yemeklerimizi yedik gezmeye başladık geze geze yorulmuştum bi banka oturduk daha sonra konuşmaya başladık Tumblr'dan bahsettik eğlenmekten ama konuya pe hakim değildim gözleri bana öyle bakıyordu ki gözlerinde kaybolmak buna deniyordu sanırım. 3-4 saatten sonra eve gitmem gerektiğini söyledim benimle oturduğum yere kadar gelip eve bıraktı beni acaba bidaha yazmamamdan mı korkuyordu neydi sorun yazmazsam evi mi basıcaktı diye düşünmeden duramadım o an. Eve gittiğinde bana mesaj attı,bana bugün nasıldı dedi çok güzeldi eğlendim dedi. Sonra birden birşey sormak istiyorum dedi hah dedim geliyor beklediğim soru fakat bana bunu her hafta yapalım mı dedi,olur dedim. Biz yaklaşık 6-7 ay her hafta 3-4 saat gezip eğlendik sevgili olmadık ama aşkım demedi sevgilim demedi o ince çizgide bile değildik. Ama onu tanıyordum,onu seviyordum bundan eminim. Ondan başkasıylada konuşmuyordum. Sadece isim koymak kalmıştı. Bir sabah telefonum çaldı annesi arıyordu Ayşen teyze diyordum ona,hastanede olduklarını söyledi çok telaşlanmıştım. Hastanenin ismini öğrenerek yaklaşık 1-2saat içinde hastaneye ulaştım orda bana Arda'nin kanser olduğunu söylediler,bunu kaldırabilir miydim bilmiyorum. Oturdum olduğum yere kendime gelmeye çalıştım. Arda'nın odasına doğru ilerledim korkuyordum,çok bitkindi 1 haftada nasıl bu kadaar değişebilirdi ki? Benim yanıma gelirken mi çok mutluydu yoksa? Elini tuttum yanındayım dedim Ayşen teyzeden bizi 1-2 saat yanlız bırakmasını istedim,aslında bu kanserin tedavisi vardı ama Arda istemiyordu,bişeyler onu çok yıpratmıştı yanına geçtim sarıldım yattım gözümden 1-2 yaş süzüldü farketmiş miydi bilmiyorum ağlama sakın dedi. Arda bi süre daha hastanede kaldı bi süre dediğim 3-4 ay evde bakılamazdı çünkü. Çok kötüydü durumu doktorlar Arda'yı ikna etmeye çalışırken Arda hala ısrarlıydı. Bana bakıyordu ona bakıyordum,gene olmuyor. Çaresiz bakışlarım onu etkilememişti,eve gittim uyumam gerekiyordu artık,bitkin düşmüştüm. Sabah bi telefon zır zır ötüyor Ayşen Teyze ağlıyordu anlamıştım hemen hastaneye gittim koridora girdiğim an bayılmışım bi odada uyandım kolumda serum,ama hala başım dönüyordu. Ardanın odasına doğru ilerlemeyi denedim,zor buldum o kafayla ama olsun. Gitmişti,Arda yoktu. Arda artık ölmüştü. Ruh gibi dolaştım,mezarına gidemedim,hala gidemiyorum cenazesinede gidemedim. Dayanamadım 3-4 ay kendime gelemeidm okulum derslerim bok gibiydi. Sadece onun bende kalan 2-3 tişörtü vardı bir de bilekliği. Hala özlüyorum onu,hemde çok. Ama şuan bunu yazarken bile bi eli omuzumda farkındayım,hissediyorum.