Tam 3 yıl 6 ay 11 gün geçmiş bu satırları yazmamın üzerinden. Keşke bu bunaltıcı düşüncelerimden kurtulabildiğimi söyleyebilseydim. Ama tam aksine zamanın hızla ellerimden kayıp gitmesi, yaşadıklarımdan pişman olma korkusu beni daha fazla ele geçirdi.
Sanırım bu süre içerisinde kendimi iyi yönde etkilediğim tek konu konfor alanımdan çıkmak oldu. Çıktım ve kendi gücümü gördüm. Korktuğum sorumlulukların bir kısmını aldım ve üstesinden geldim. Ama bunun daha başlangıç olduğunun farkındayım. O zaman ne olacak?
Bu satırları ilk yazdığım zaman daha 16 yaşıma yeni girmiştim. Şimdi ise 19 yaşımı yarıladım. 20 yaşına bu kadar yakın olmak beni korkutuyor. Sorumlulukların son hızla artması, okul hayatımın başlangıç yerine sona daha yakın olması çok ürkütücü.
Gitgide yetişkin hayatına yaklaşıyorum. Acaba şu an yaptıklarım hayatımın geri kalanını ne kadar etkileyecek. Şu an yaptıklarım bir ömür boyu pişmanlık mı olacak yoksa iyi ki mi? Belki de hatırlamayacağım ufak detaylar.
Hala korkuyorum. Hala güzel anılar biriktirememekten korkuyorum. Hala keşkelerimin iyikilerimden fazla olmasından korkuyorum. Hala zamanımı boşa harcamaktan korkuyorum. Hala zamanın bu kadar hızlı akmasından korkuyorum. Hala zamanımı yanlış şeylerle harcamaktan korkuyorum. Hala pişman olmaktan korkuyorum.
16 yaşındaki kendim seni gülümseyerek hatırladığıma emin olabilirsin. Ve tekrar gelecekteki kendime zor olduğunu bilsem bile aynı şekilde sesleniyorum.
2087
kianamaiart
romaincrisis
germansingergirl
blakekathryn
