İçimde öyle bir gürültü var ki, dışarıdaki dünyanın sessizliğine katlanamıyorum. İnsan kendi kalbini bir kez uçurumun kenarına bıraktı mı, artık her adımı düşmekten ibaret oluyor. En kötüsü de ne biliyor musun? Beni asıl tüketen şeyin ne dışarısı ne de bir başkası olduğunu görmek... Ben, kendi kuyusunu kendi kazan ve o karanlığa hayranlıkla bakan o çaresiz insanım.








