Patricia Idsinga @patriciaidsinga - Tumblr Blog

Iieuw

Noordhollands Dagblad 8 maart 2025

“Iiiieeeeuw, dat vind ik echt zóóóóó lelijk.” B. kijkt erbij met een gezicht alsof ik haar net heb gevraagd het riool in te springen. Het ‘iiieeuw’ komt er dan ook uit alsof ze bijna moet braken.

Ik ben gezellig met mijn dochter de stad in om een outfit te zoeken voor haar verjaardag. We gaan de winkel in. We gaan de winkel uit. Hoe meer uren er verstrijken, hoe lager mijn zelfvertrouwen wordt. Ik weet duidelijk niets van wat in de mode is. Ik heb sowieso geen smaak eigenlijk. Sterker nog, waarschijnlijk nooit gehad ook als ik moet afgaan op het even scherpe als subtiele commentaar van mevrouwtje bijna-twaalf.

De hippe spijkerjasjes met pofmouwen, de leuke rode lentejurkjes en stoere broeken met tijgerprint worden allemaal afgeserveerd als de meest lelijke items ook. Hoe ik het in mijn hoofd haal haar dáár in te laten lopen.

B. schaamt zich kapot voor haar moeder en inmiddels ben ik zover dat die schaamte geheel wederzijds is. Ik mime continue ‘sorry’ naar alle verkopers als mijn draak weer eens haar ongezoute mening door de winkel tettert.

Als ik onderweg van winkel naar winkel uit gewoonte haar hand pak, kijkt ze me aan alsof ze die eraf wil bijten. Geen hand dus. Check.

Tijd voor een andere tactiek, voor ik uit mijn vel spring. We lopen een winkel in, zij bekijkt de kleding, ik zoek een kruk en observeer van een afstand.

Ik kijk naar haar lieve kindergezichtje waar af en toe een echte dame door heen schittert. Ze kan stampvoeten als een kleuter en je tegelijk omverblazen met haar volwassen woordenschat. Ze is als een klein kind zenuwachtig voor haar verjaardag, maar maakt zich op alsof ze al 16 is. Tussen servet en tafellaken zegt oma altijd. Te klein voor de grote mensen en te groot voor de kleine.

Na drie uur grote monden en sarcastische feedback richting mij, oogrollen richting kledingstukken en gesnauw tegen verkoopsters, heeft ze beet. Geen buiktruitje of veel te kort rokje, nee, een mouwloos wit broekpak, waar ze thuis nog wel een jasje voor heeft.

Ik voel de opluchting voor ons beiden. Hiermee maakt ze bij zowel haar vriendinnen als bij haar familie goede sier.

We slenteren naar de Mient waar het zonnetje schijnt en halen als vanouds een ijsje. Die eten we zoals de traditie voorschrijft, op de stoep op de Gewelfde Stenenbrug. Al likkend sluiten we in stilte weer vrede. Als we opstaan om onze fiets te zoeken voel ik ineens haar kleine meisjeshand weer in de mijne.

Schoolkeuze

Noord-Hollands Dagblad 8 februari 2025

Het is school nummer drie en wij zijn verkocht. Deze school ademt creativiteit. Het oude gebouw bruist van het leven, ondanks het achterstallig onderhoud. Er zijn gangen vol met handvaardigheidslokalen. In elke klas leer je weer een andere druktechniek of schildermethode. In de aula voeren kinderen een geïmproviseerd toneelstuk op.

In de kelder zijn meerdere oefenruimtes met mooie gitaren, een drumstel en een goed keyboard. In een studio kunnen scholieren liedjes opnemen. En met een gymleraar met een idioot glimmend jaren ‘70 trainingspak aan, plus een geweldig gevoel voor humor, krijg zelfs ík zin om te gymmen. Ik geef me bijna op voor de proefles, als ik de koffie ruik die gratis wordt uitgedeeld. Deze school doet er echt alles aan om mij thuis te laten voelen.

We hoppen al een paar weken van open dag naar open dag. Pubertje B. zit in groep acht en moet een keuze maken voor de middelbare school. Wat mij betreft zijn we eruit, denk ik met een verse cappuccino in de hand.

Van mijn eigen jeugd kan ik mij niet herinneren dat een schoolkeuze maken zoveel tijd kostte. Er waren twee middelbare scholen in Heerhugowaard; de Huijgenwaard en het Han Fortmancollege. Mijn ouders kozen en vonden die laatste het beste bij mij passen. Ik vond de school te groot en voelde me vaak verloren. Vanuit die geschiedenis gun ik B. een geweldige schooltijd en nog belangrijker: een eigen keuze.

‘Kunnen we hier weg?’ hoor ik ineens naast me. B. is er kennelijk al uit. Snap ik helemaal, die snelle beslissing. Het is ook zo leuk hier. Ik gooi snel mijn cappuccino achterover en zoek mijn man. Ik ben hem al een tijdje kwijt, maar ik heb zo’n vermoeden waar ‘ie is.

Ik tref onze rockstar in één van de oefenruimtes aan. Hij is aan het jammen met een andere vader en zit midden in een fantastische jazz improvisatie. Ik doe De Blik en hij laat meteen zijn drumstokjes vallen.

Als we door alle sluip-door-kruip-door gangetjes naar buiten lopen zijn wij er over uit: Dit is de school! Ze mag natuurlijk zelf kiezen, maar wát zal B. het hier geweldig hebben. Hier kan ze haar creativiteit kwijt én is er aandacht voor de individu.

We treffen onze puber buiten aan bij de poort. ‘Wat een gave school!’ roept de man, nog vol van zijn recente optreden. ‘Hier ga ik dus écht niet naar toe’ zegt B. ‘Waarom niet?’ vragen wij verbaasd.

‘Ik vind het gebouw niet mooi.’

Ster

Noord-Hollands Dagblad 25 januari 2025

Als ik 's ochtends beneden kom, zie ik een gat in de Tweede Wereldoorlog sectie. En als B. zich omdraait, zie ik dat haar rugzak op ontploffen staat. Twee vuistdikke boeken over Hitler piepen over het randje, en de rits kan niet meer dicht.

‘Thema Tweede Wereldoorlog’ zegt ze als ik haar vragend aan kijk. De dikke pillen – aangeschaft tijdens de geschiedenisstudie van de man - dreigen bijna uit haar tas te vallen. ‘Je moet wel je rits dicht kunnen doen, straks ligt Hitler op straat’ zeg ik. ‘Of nog erger rijdt er een auto over hem heen.’ We moeten even grinniken.

Deze week realiseerde ik mij dat de afstand tot de Tweede Wereldoorlog steeds groter wordt. Of we 'voor het thema' nog mensen kenden die de oorlog hebben meegemaakt, vroeg B. We kwamen niet verder dan buurvrouw Wil, die al 91 is. De eigen opa’s en oma’s zijn allemaal na de oorlog geboren.

Ik help B. om haar tas te reorganiseren en dan blijkt dat onderin, tussen broodtrommel en banaan, ook Anne Frank met haar dagboek is gepropt.

Het vorige thema was: Kunst. B. kwam dagelijks thuis met abstracte tekeningen, of realistische schilderijtjes. Ze begon zich te kleden als een echte kunstenares en struinde het internet af voor nieuwe ideeën. Bij elk thema vindt er een metamorfose plaats, zie je kinderen spelenderwijs leren, en stralen als ze een 'echt realistische tekening' hebben gemaakt.

We kiezen voor één Hitler-boek en het dagboek. Het andere loodzware geval schuif ik weer terug in de kast.

‘Mam, heb jij nog gele stof, want ik wil een Jodenster maken.’ Zegt B. als ze thuiskomt.

Ik krijg kippenvel op mijn rug en zeg haar zo kalm mogelijk dat ze dat beter op papier kan tekenen. ‘Meester zegt dat we alles precies mogen namaken.’ krijg ik terug. ‘En bij de presentatie wil ik graag als Joods meisje verkleed’.

‘Nee!’ roep ik, veel te hard. Ik wil dat B. alles weet van de geschiedenis. Ik ben fan van knutselen en van verkleedfeestjes op school. Spelenderwijs leren is prachtig - maar nu even niet. Voor een klas die de zwaarte van de thema's nog niet voelt is de Tweede Wereldoorlog een verhaaltje van vroeger dat ze na kunnen spelen.

Met mijn 'nee' kan ze niet zoveel. Maar hoe leg ik haar uit waar die ster voor staat, het ondraaglijke gewicht ervan? En hoe leer ik haar op welke manier die ster symbool staat voor het uitsluiten van mensen, iets waar op school zoveel aandacht aan wordt besteed? Hoe doe je dat zonder je kind te beroven van haar onschuld en enthousiasme over een thema waar zij oprechte interesse in heeft?

‘Is goed hoor mam,’ zegt ze, terwijl ik in de verste verte nog niet weet hoe ik dit moet uitleggen. ‘Zullen we dan samen vanavond een oorlogsfilm kijken? Dat mag ook van meester.’

Vakvrouw

Noord-Hollands Dagblad 11 januari 2025

“Ze kijkt onder de kruisjes door” roept de mevrouw met de grote vierkante bril naar achteren, waar een clubje collega’s hangt. “Ik haal er even iemand bij” vervolgt ze zachtjes, terwijl ze mij geruststellend aankijkt. De man en ik doen een rondje stad op zoek naar een fijne lunchplek, als ik zie dat de brillenwinkel open is. Tenminste, ik denk dat ie open is, want mijn ogen gaan de laatste weken zienderogen achteruit en de pootjes van mijn bril geven mij pijn achter mijn oren. We schieten naar binnen. De man heeft honger, maar meestal is een kleine verstelling aan de pootjes voldoende. De mevrouw met de grote bril loopt meteen enthousiast op mij af en zal mijn probleem wel even fixen. Maar naar mate het onderzoek verder verloopt wordt zij steeds stiller. Terwijl ik recht vooruitkijk wordt er met een zwarte viltstift twee kruisjes getekend op mijn glazen. Precies op het snijvlak van ‘ver-zien’ en ‘leesgedeelte’. “Draag je hem altijd zo?’ vraagt de vrouw. Ik knik. De vrouw glimlacht terug, maar ik zie dat ze er van alles van vindt. Ik dwing mezelf over de kruisjes heen te kijken, maar dat is best lastig. Ondertussen vraagt de hongerige man of het nog lang gaat duren. Snel komt er een collega aangetrippeld. Deze blaakt van zelfvertrouwen. Je ziet het meteen: Dit is een vakvrouw. ‘Volg mijn vinger’ zegt de vakvrouw. Ik volg de vinger. De vinger gaat naar rechts. Ik kijk naar rechts. De vinger gaat naar links. Ik kijk naar links. Ik doe op dit moment alles wat ze vraagt, want ik hoor naast me iemands maag tekeergaan en weet wat er kan volgen. Ze pakt mijn bril van mijn neus en zegt op serieuze toon: ‘De inclinatiehoek moet worden aangepast’. Ik geloof haar direct, al heb ik nog nooit van dat woord gehoord. Ze maakt van haar handen vlindervleugeltjes en doet voor dat als een bril te veel naar voren helt, je niet recht door de glazen kijkt en de pootjes klemmen. Tenminste, ik denk dat zij dat voordoet, want ik heb mijn bril niet op. Na een kleine twee minuten sleutelen staat ze weer naast ons. Gelukkig maar, want de man wordt steeds bleker en aan zijn hongerige blik zie ik dat het beter is dat niemand hem nu aanspreekt. Als mijn bril weer opstaat, hoor ik zijn maag weer knorren. ‘Perfect!’ hoor ik mezelf tegen de professionele dames zeggen, terwijl de pootjes nog steeds wat klemmen. Dit winkelbezoek heeft lang genoeg geduurd. Deze vakvrouw voorziet grote problemen als er nu niet snel wat eten in de man gaat.

Amen

Noord-Hollands Dagblad 28 december 2024

Ik zit altijd met een dubbel gevoel in de kerk. Enerzijds ben ik weer dat kleine meisje dat vooral met iedereen wil meezingen. Dan geniet ik van de lichtjes, de muur-en plafondschilderingen, het glas-in-lood. Anderzijds weet ik te veel over hoe een geloof voor oorlog en onderdrukking kan zorgen en dat kerken ouderwetse instituten zijn waar we misschien eens vanaf moeten. Los van dat, geloof ik ook niet in een kindeke Jezus, een ster boven Bethlehem of een god die de wereld in één dag schiep.

En toch zit ik op m’n plek. Hier, op kerstavond, in een bomvolle Grote Kerk. Programmaboekje voor de kerstnachtdienst in de hand. Als vanzelf blader ik door het boekje heen en zeg ik ‘amen’ op alles wat voorgedragen wordt.

Om mij heen zitten mensen die soms duidelijk gekleed zijn op een kerkbezoek, en soms niet. Er zijn families met grote en kleine kinderen, jonge en oude stellen, en een hoop toevallige voorbijgangers zoals ik. Ik had wat gegeten in de stad, liep in de miezerregen langs de lange rij voor de kerk en sloot als een mak en misschien wel verloren schaap aan.

Ik vermoed dat slechts een enkeling in dit diverse publiek vaker naar de kerk gaat. Maar juist dát verbroedert. We zijn allemaal nep-gelovigen. En we zingen allemaal keihard mee op: ‘Komt allen tezamen’.

“Waarom is dat verhaal over de geboorte van Jezus zo belangrijk?” Pastor Aly Vader-Terpstra laat een stilte vallen. “Ik heb net zelf ook een kleinkind gekregen, dat kind is ook heel belangrijk, voor mij” vervolgt ze. “Het gaat niet om het kerstverhaal, het is naïef om dat één op één te geloven. Er is niet één kind geboren in een stal waar herders op afkwamen omdat de stem van God hen leidde. We moeten met een nieuwe blik naar het geloof kijken. Hoe kun je liefdevol naar je medemens kijken? Hoe kun je iets voor een ander betekenen?”

Zelfs Pastor Aly gelooft niet in de Bijbelse verhalen! Of althans, niet in letterlijke zin, als ik het goed begrepen heb. Ik ben ontroerd, omdat deze woorden precies die schroom bij mij wegnemen die ik heb als ik een kerk binnenstap. Ik voel me dan zo’n oplichter en wacht tot ik ontmaskerd wordt en God een marmeren engel op mijn hoofd doet nederdalen. Een Katholieke opvoeding werkt heel lang door in een mensenleven.

Maar nu mag ík van de pastor ook zijn. En als er nu in elke stad of dorp één kerk vol zit met zo’n 1000 man die allemaal hun hart laten verwarmen en allemaal liefdevoller om zich heen kijken. En zich dan afvragen: wat kan ík doen voor een ander. En dat weer uitstralen en verspreiden onder hún familie en vrienden. Dan komt het misschien toch nog goed. Dan wordt de wereld in 2025 misschien toch een iets mooiere en veiligere plek. Amen.

Poedelnaakt

Noord-Hollands Dagblad 14 december 2024

Zzzzzz. Klik. Zzzzz. Ik hoor de man grinniken vanaf het bed. Hij heeft de iPad ontdekt waarmee je licht, sfeer, gordijnen en rolluiken kunt bedienen.

Ik sta in onze supersonische douche, in ons hypermoderne hotel in London. Midden in een kunstzinnige wijk vol graffiti. Ons uitzicht vanaf de achtste verdieping: een hoog kantoorpand, waar ik vroege vogels heel hard naar een scherm zie staren. Beneden vooral veel lichtjes. Zoals het hoort in Londen vlak voor kerst.

We zijn even een weekendje weg, met z’n tweeën, zonder kinderen. Dit hotel zag er op het plaatje heel leuk uit en is in het echt nog leuker. Wel iets kleinere kamers dan verwacht. Het is een pijpenlaatje van 2.20 breed, waar de nodige meubeltjes heel efficiënt in zijn gedesigned.

De foyer is een kakofonie van kleuren. Lange rode banken met tientallen pop-art kussentjes. Rode gipsen ananassen (?), grote foto’s van olifanten, rijen met hippe (waarschijnlijk ongelezen) boeken, poppen van The Beatles in allerlei kleuren, kortom creatief en kleurrijk. Net als de gasten overigens. De man en ik bleven bij het ontbijt maar kijken naar een vrouw met rode krullen die zeker 40 cm boven haar hoofd uit dansen.

De douche is een halfronde kunststoffen cabine, alsof ik elk moment per shuttle de ruimte in kan worden geschoten. Net als ik me afvraag of de vrouw met krullen onder deze douche past verandert het licht in één seconde van koelblauw via sfeervol oranje naar hoerig-rood. De watervaldouche is verrukkelijk, maar het veranderende licht maakt wat onrustig. Ik droog me snel af en ‘pats’ sta in het donker. ‘Sorry! Wacht even hoor!’ hoor ik vanaf het bed.

Zzzzz. Klik. Zzzz. Ineens blijken er overal speakers in de kamer te zitten en hoor ik meditatieve klankschaalgeluiden. Ik zucht inwendig, in het plots zachtgroene licht. ‘Hoor je dat!’ roept ie enthousiast. Hij heeft het rustgevende programma ‘nature’ gevonden en de hele kamer doet mee.

We gaan zo met de hop-on-hop-off bus mee om de stad te verkennen, maar ik hop heel snel off als dit zo doorgaat. Ik ben gek op de man hoor, ook na 19 jaar nog, maar vooral omdat we elkaar vrij laten en niet de hele dag op elkaars lip zitten. Zoals hier, in een veel te kleine hotelkamer. Waar ik natuurlijk net poedelnaakt uit het badkamertje stap als vanwege gerommel op de iPad de rolluiken opengaan en 40 kantoormedewerkers ineens hun scherm niet meer zien.

Meisje

Noordhollands Dagblad 30 november 2024

En dan staat er ineens een meisje in de huiskamer. Een meisje dat ons allemaal heel vrolijk aankijkt en iedereen meteen een hand geeft. Een meisje dat lacht om mijn zoon. Maar wij kijken niet naar het meisje. We kijken naar onze zoon. Die boomlange slungel die ik voor het laatst zo heb zien stralen toen hij als vierjarige een Buzz Lightyear-pak voor z’n verjaardag kreeg.

‘Zullen we een spelletje doen?’ vraagt hij. Even later zitten we met het gezin en ‘het-is-gewoon-een-vriendin-hoor-mam’ aan tafel UNO te spelen. Vriendin maakt gehakt van mijn man. Acht kaarten moet hij kopen, daar komt hij nooit meer overheen. Ik mag haar nu al. Let wel, mensen vinden spelletjes spelen met ons altijd een beetje eng. Wij zijn alle vier bloedfanatiek en of je nou nieuw bent of niet, je kop gaat er af.

Na een uur dikke pret en veel gelach moet ze jammer genoeg weer naar huis. Zoonlief verdwijnt weer naar zijn kamer om te gamen, manlief kruipt achter de laptop en alles lijkt weer normaal.

Bij het afruimen ’s avonds vertelt de slungel dat hij ‘het spannendste ooit’ heeft gedaan. Terwijl mijn gedachten al op hol slaan, vertelt hij dat hij heeft gezegd dat hij haar leuk vindt. Hij kijkt verliefd en wanhopig tegelijkertijd. Ik moet grijnzen en sla een arm om hem heen. Bijna twee meter, maar oh zo’n klein hartje.

Na het eerste bezoekje komt ‘het-is-gewoon-een vriendin-hoor-mam’ regelmatig langs. Ik hoor ze elke keer kletsen en keihard lachen. Zoonlief lijkt het rustig aan te willen pakken. Eerst elkaar beter leren kennen voor er een volgende stap wordt gezet. Wat een verschil met mijn generatie, toen je eerste zoen zonder overleg op je mond werd geplant terwijl je fiets op slot aan het zetten was. Dat gebeurde gewoon, meisjes werd nergens om gevraagd.

Dit meisje is gelukkig niet op haar mondje gevallen. Ze kletst met iedereen in huis, en haar enthousiasme werkt aanstekelijk. B. doet alles om beste vriendinnen te worden en bekijkt haar ongegeneerd van boven tot onder. Ik doe heel erg mijn best om met andere dingen in huis bezig te zijn als zij er is. En manlief kan niet wachten tot hij revanche kan nemen met een nieuw potje UNO.

Er staat een meisje in de huiskamer, en we zijn allemaal een beetje zenuwachtig.

Wisseling van de wacht

Noordhollands dagblad 16 november 2024

Mister Bean met zijn klunzige motoriek. Daar moet ik aan denken. De man was mij al opgevallen tussen al die 16,17,18-jarigen. Tussen pubers in te grote T-shirts, te wijde spijkerbroeken en drollige wollen mutsjes zat ineens een man in een glimmend grijs pak anders te zijn. Zo’n man die net iets te lang is voor zijn stoel en die zijn benen niet kwijt kan, waar hij ook zit. We zijn verzameld in de school van mijn zoon. De man zit tussen de ouders van de pubers, die van hun kinderen een presentatie krijgen over hun nieuwe opleiding. Wat hebben ze tot nu toe geleerd? Wat gaan ze dit jaar nog doen? Er is overduidelijk aandacht besteed aan hoe je de boodschap overbrengt. Alle leerlingen kijken duidelijk de groep in, spreken rustig, vragen regelmatig of de boodschap helder was. Alle leerlingen die spreken staan daar vol zelfvertrouwen, ondanks ongetwijfeld de zenuwen en klamme handen. De moeder naast mij en ik zijn diep onder de indruk. Dat durfden wij 30 jaar geleden niet, voor tachtig mensen een verhaal houden. Halverwege stapt Mr. Bean ineens naar voren. Zijn witgrijze krullen en hippe bril geven hem iets artistiekerigs. Maar nu hij voor de groep staat komt hij vooral wat onhandig over. Als hij begint te praten, reageert het publiek een beetje lacherig. We hebben geen idee wie dit is, en het lijkt er ook niet op dat hij iets met deze presentatie te maken heeft. Ik zie zijn mond open en dicht gaan, maar hij spreekt binnensmonds, dus we verstaan er niks van. Ik hoor nog net zijn laatste zin. Iets met dat hij afdelingsmanager is en nu bij een andere klas gaat kijken. En dan beent hij weg, het podium af, waarbij je hoopt dat hij niet onhandig struikelt over een snoertje. Het publiek kijkt verbaasd om zich heen. Wie was deze man en wat kwam hij doen? Gelukkig maakt één van de leerlingen een eind aan de ongemakkelijke sfeer door de presentatie weer op te pakken. Hij vraagt kort om onze aandacht, kijkt het publiek in, praat rustig en goed verstaanbaar, vraagt of duidelijk is wat op het scherm achter hem wordt geprojecteerd. En ineens wordt mij helder wat ik hier meemaak. De wisseling van de wacht. De nieuwe generatie die zich ondanks klamme handjes heel wijs, duidelijk en ontspannen kan presenteren. En die de oude generatie van Mr. Bean en mijzelf een spiegel voorhoudt, laat zien hoe het wél moet. Iemand nog vragen?

Frans

Noord-Hollands Dagblad 2 november 2024

De routeplanner stuurt ons met de metro naar hartje Brussel. Zeven minuutjes later arriveren we bij onze slaapplaats. Het appartement is zoals op de foto’s en mochten we overmorgen tóch even langer willen blijven zag ik in de gauwigheid in de hal een Engels tekstbordje over luggage staan, zodat we onze koffers voor vertrek een tijdje in een schuurtje kunnen stallen. Ideaal.

“Twee cappuccino’s, een cola en een Sprite alstublieft.” Ik heb net uitgelegd aan de kinderen dat Brussel tweetalig is. Voorbereiding is alles bij dit soort gezins trips. Mensen spreken Frans en Nederlands en elk straatbordje heeft twee namen. Frans is dominant maar ieder Brussels kind leert op school ook Nederlands.

“Pardonnez-moi?” zegt de ober.

“Twee cappuccino’s?” zeg ik vragend. De ober kijkt lichtelijk geïrriteerd, het is druk in zijn zaak en hij zit duidelijk niet op spraakverwarring te wachten.

“Deux cappuccinos, un cola et un sprite s'il vous plaît” schiet mijn man te hulp.

“Oui oui monsieur’ en de ober huppelt weg.

Vol bewondering kijken de kinderen hun vader aan. Dat heb ik weer. Een hele herfstvakantie tot in de puntjes geregeld. En meneer die zich nergens mee bemoeit heeft spreekt één woordje over de grens en wég ben ik voor de kinderen. Finito. Of is dat geen Frans?

De rest van de dagen laat ik hem bestellen, mij verexcuseren als ik weer eens tegen iemand oploop en zie ik hem de vrouwelijke bediening op zijn allervriendelijkst complimenteren. ‘Ineens komt het allemaal weer boven!’ roept ‘ie quasi-onschuldig. Zijn Frans bedoelt ‘ie. Bij mij dwarrelt alleen dat ene zinnetje in mijn hoofd rond, wat ik maandenlang heb moeten stampen: ‘Je voudrais réserver une chambre pour le weekend.’ Maar ja, een kamer hebben we al. Online besteld, op een Nederlandstalige website. Met je Franse les.

Gelukkig gaan we op dag drie naar Antwerpen waar ze gewoon Nederlands spreken. De man heeft de smaak te pakken met zijn herontdekte talenknobbel, dus die zal wel balen. De kinderen willen voor vertrek nog even bij wat winkeltjes langs, dus ik laat de man onze koffers in het schuurtje bij de hal zetten. Hij haalt ze snel weer weg, want waar ik in de gauwigheid “bagage” op het uitlegbord las, staat er toch echt in koeienletters “garbage.” En dus kan na deze vakantie naast mijn Frans ook mijn Engels de prullenbak in.

Mortal Kombat

Noord-Hollands Dagblad 19 oktober 2024

Schop schop. Sla sla. Koprol. Klap op je kop. Klap op je kop. Koprol, koprol. Ik weet niet precies wat ik doe maar mijn zoon is onder de indruk.

Of ik een potje Mortal Kombat wilde doen. Dat is een game waarbij twee figuren in carnavalskleding net zo lang vechten tot het bloed eruit spuit. Niet mijn eerste keus voor vrijetijdsbesteding, maar sinds mijn zoon de opleiding Social work doet zoek ik andere manieren om met hem te communiceren.

De nieuwe opleiding heeft naast de ‘normale’ vakken zoals Engels en wiskunde ook vakken als: communicatieve vaardigheden, sociale vaardigheden en ontwikkelingspsychologie. Maar de praktijklessen zijn vooral gericht op hóe je vragen stelt, hóe je een gesprek voert en hoe je dat zo doet dat je altijd rustig blijft. En respectvol.

Als ik hem vraag of hij naar drumles gaat vanwege het drummen of vanwege de leuke drumleraar, -omdat hij nooit oefent- blijft hij rustig. Niks geen grote mond, irritatie of boosheid. Integendeel. Hij reageert super empathisch: “Ik begrijp waar deze vraag vandaan komt mam” zegt hij, waarbij hij dan ook nog heel vriendelijk naar mij kijkt.

Of hij begint met: “Je hebt lekker gekookt mam!” Vervolgens: “Ik hou alleen niet van zoete aardappel” Met als afsluiter: “Maar ik ben blij dat je altijd zo je best doet.”

Dit lijkt heel aardig, maar ik herken een sandwichmethode of hamburgermethode van verre. Je verpakt kritiek tussen twee complimenten en laat de ander in verwarring achter.

Ook de LSD-methode past hij nu regelmatig toe. Waarbij hij Luistert, Samenvat en Doorvraagt. In eerste instantie was het aandoenlijk om te zien hoe hij stiekem op ons aan het oefenen was. Nu is het behoorlijk irritant hoe die 16-jarige snotneus bij ons allemaal zo de kern naar boven haalt.

Het ergste is nog dat ìk die technieken altijd inzet, waardoor ik mezelf toch wel als de beste communicado van het huis zag. Nu worden één voor één mijn technieken bloot gelegd en ben ik nergens meer. En dan is zo’n potje vechten, waar bij er geen woord aan te pas komt, heerlijk.

Schop schop, steek steek, klap op je kop, klap op je kop. Ik heb de blaren op mijn duimen staan en duw het pookje bijna uit de controller. Tevreden kijk ik toe hoe mijn zoon bloedend en kermend ter aarde stort.

Smart

5 oktober 2024

‘Wat vandaag gebeurt, kun je aan’. Ik wrijf de slaap uit m’n ogen en probeer te focussen op het digitale schermpje van mijn horloge. Het staat er toch echt.

Ik heb sinds deze week een spiksplinternieuwe smartwatch. Zo’n horloge dat je heel smart vertelt hoe hoog je hartslag is, hoeveel stappen je hebt gezet, en waar je ook je appjes op binnenkrijgt. Tenminste dat zou die moeten doen, want deze vrouw is niet zo smart als haar watch en de hele week al aan het klooien om gewoon de tijd tevoorschijn te toveren.

‘Wat vandaag gebeurt, kun je aan’. Ik laat mij weer in bed vallen en bedenk hoe en waar ik deze instelling kan uitzetten. Het laatste wat ik nodig heb als ik wakker wordt is een horloge dat tegeltjeswijsheden opdreunt.

Gisteren bij de roeitraining moest ik van de coach mijn hartslag in de gaten houden waarbij hij knikte richting mijn glimmende nieuwe sieraad. Mijn hartslag vinden lukt mij inmiddels op het apparaat, maar tijdens het roeien springt dat kloteding steeds op zwart waardoor ik als een koningin met mijn arm moet wuiven om mijn score te kunnen zien.

Hetzelfde probleem doet zich voor als ik met mijn zoon richting stad fiets en hij de tijd vraagt. Waar klokkijken altijd een automatisme was, is het nu een hele handeling. Ik schud en wiebel met mijn pols, hopend op die mooie lichtgevende paarse cijfers die ik ingesteld heb. ‘Kwart voor vier’ roep ik. ‘Oh heb je hem eindelijk aan de praat?’ Zegt mijn zoon grijnzend. Ik zeg maar niet dat ik de tijd op de klok van de Grote Kerk zag.

Eenmaal thuis wil hij mij wel even helpen. Gelukkig heb ik wel een heel smart kind die al snel ziet dat mijn polshorloge op spaarstand staat. Alleen bij het aantikken van het scherm zie je wat je doet. ‘Ik ben van de Gen Z generatie,’ legt mijn zoon uit. ‘Ik ben geboren met een smartphone in m’n hand en jij niet. Dus jij kan er niks aan doen mam, dat je niet zo handig bent met dit soort dingen.’

Dat blijkt de volgende ochtend. Alles is nu super smart ingesteld. Zo is het bijvoorbeeld aantoonbaar 10 over 7, en niet alleen op mijn wekker. ‘En, lekker geslapen?’ vraagt mijn man als hij na het douchen de slaapkamer binnenloopt. ‘Heerlijk’ zeg ik terwijl ik mij gapend uitrek. Mijn horloge springt aan en geeft mij mijn slaaprapport. Ik voel mij ineens heel moe. Ik heb heerlijk geslapen, maar m’n horloge vindt van niet.

#smart smartwatch

Klimaatadaptatie

21 september 2024

Het water kolkt tot de bovenste verdieping. Ik pomp razendsnel de rubberboot op en prop het door het zolderraam naar buiten. Man en kinderen klimmen in het bootje en dobberen zo de straat uit.

Een oude droom plopte weer op deze week. Als kind vond ik het wonen onder Normaal Amsterdams Peil al heel erg spannend, maar ’s nachts redde ik met hulp van natuurlijk het A-Team heel Heerhugowaard van de overstromingen.

Dat de droom deze week weer terug kwam, komt doordat ik voor mijn werkgever een aantal talkshows maak en presenteer over de grote thema’s waar de organisatie mee bezig is. En deze week gaat het over: klimaatadaptatie.

De aarde warmt op en het klimaat verandert. En Nederland moet zich voorbereiden op de risico's van het veranderende klimaat en hierop de omgeving aanpassen.

Ter voorbereiding verslind ik elk feitje over wateroverlast, rivieren die buiten de oevers treden en bestel ik bij gemeente Alkmaar een gratis regenton. Meer groen is ook een oplossing, dus naast mijn groene dak onderzoek ik de mogelijkheden van een tegelvrije tuin. Ik ben lekker adaptief bezig, al zeg ik het zelf. Nu nog goed slapen.

‘Als de dijken doorbreken ga jij het niet overleven op je zoldertje’ zegt de klimaatadaptiedeskundige tijdens de talkshow. Ook niet met hulp van het hele A-Team, hoor ik hem in mijn gedachten zeggen.

‘Mooie plannen maken is niet genoeg’ zegt de voorzitter van de jonge klimaatbeweging. ‘We hebben al natte voeten we moeten nu iets doen! Jij moet iets doen’

Met een voldaan én onrustig gevoel reis ik met de trein terug naar huis. Voldaan omdat de show goed liep en de boodschap goed is overgekomen. Onrustig omdat ik ook iets wil doen, en met één gratis regenton los ik dit probleem niet op. Het zonnetje door het raam en het ritme van de trein zorgt ervoor dat ik heel even mijn ogen sluit.

Ik vlieg over straat en check of alle buren veilig het huis uit zijn. Als een echte superheld bind ik razendsnel alle bootjes aan elkaar en trek ik ze voort richting Vaalserberg. Ik heb onthouden dat dat het hoogste punt is. Het vergt behoorlijk wat kracht om iedereen te redden.

‘Station Alkmaar, eindpunt van deze trein!’ roept de conducteur. Als ik wakker schrik zie ik dat Alkmaar er gelukkig behoorlijk droog bij ligt. En besef ik treurig dat sommige problemen misschien te groot zijn om in het echte leven op te lossen.

#klimaatadaptatie

Sekspot

7 september 2024

‘Wat heb je liever? Geblinddoekt worden of bondage?’ Twee paar blauwe kinderogen kijken mij verwachtingsvol aan. Ik spuug m’n ijsthee terug in m’n glas, waarna een hoestbui volgt die ik iets langer laat duren dan nodig.

B en haar vriendinnetje zijn even mee de stad in en vanwege de hitte trakteer ik op grote glazen ijsthee. In het restaurant staan overal kletspotten. Van die glazen weckpotten waar kaartjes met gezellige vragen in zitten als: Wie zou jij willen zijn voor één dag? Of: Waar ben je het meest trots op?

De pot op onze tafel zit vol vragen over seks. Terwijl nu de seksvragen thuis al niet van de lucht zijn. Want B zit sinds maandag in Groep 8 en Groep 8 betekent: seksuele voorlichting. Thuis verslindt B daarom preventief alle boeken die ze heeft gekregen over seksuele voorlichting.

En ik probeer zo eerlijk mogelijk elke vraag te beantwoorden. Ik ben ervan overtuigd dat als ik open en bloot met haar het gesprek aan ga dat ze ten eerste zichzelf veel beter leert kennen en ten tweede ze veel beter haar grenzen kan aangeven. Iets wat ik zelf vroeger ook veel beter had willen doen.

‘Welk standje vind jij het lekkerst?’ leest B voor. En de meiden kijken mij weer aan.

‘Wat is een standje eigenlijk?’ fluistert B naar haar vriendin, die meteen haar schouders op trekt en ‘geen idee’ terug fluistert. Ik heb nu al medelijden met B’s meester die het komende jaar een klas met maar liefst 18 meiden voorlichting moet geven.

Onze bardame komt even vragen of alles in orde is. ‘Welk standje vind jij het lekkerst?’ vraagt B brutaal. ‘Wat is dat, een standje?’ vraagt ze de meiden terwijl ze naar mij knipoogt. De bardame vertelt dat zij bij haar zoon in groep 8 de meester heeft geholpen met het voorlichting geven aan de meiden. ‘Meiden hebben hele andere vragen en behoeftes dan jongens, dus dit werkte heel goed.’

Ik reken de limonades af en laat het verder aan de meester over dat lekker vrijen niet afhangt van vastbinden of standjes. De meiden worden inmiddels afgeleid door de hoeveelheid Duitse toeristen die onze fietsen blokkeert. En ik ben stiekem blij dat ze de vragen vergeten zijn.

De volgende dag rent B de trap op naar mijn kantoor op zolder. ‘Mam! Mam! Meester vindt het ook een héél goed idee, dat jij de meiden voorlichting komt geven!’

#sekspot

Winst

24 augustus 2024

“We hebben 8,45 Euro verdiend mam.” Mijn 11-jarige dochter schuift me een blaadje toe waar een keurige berekening op staat.

In de laatste week voor de zomervakantie bleek dat B. met rekenen ontzettend achterloopt. En met ontzettend bedoel ik dat ze op het niveau van groep 6 zit terwijl ze naar groep 8 gaat. En dat is gek voor zo’n slim meisje. Over haar taalontwikkeling maken we ons bijvoorbeeld geen enkele zorgen. Regelmatig slaat ons met uiterst volwassen uitdrukkingen om de oren. Zo is mevrouw niet geschrokken, maar getraumatiseerd en converseert ze liever dan dat ze kletst.

Die rekenachterstand is natuurlijk verontrustend, dus is een deel van de zomervakantie opgegaan aan het struinen over het internet, zoekend naar hulpprogramma’s, remedial teachers en rekencoaches, die allemaal een barstensvolle agenda blijken te hebben.

Terug naar die 8,45. Onze professor doet mee aan het jaarlijkse timmerdorp, en daar was het donderdag koopavond. Kinderen verkopen elkaar snoep, kettinkjes, cupcakes of combinaties daarvan. “Wafel: 1 euro!’ hoor ik over het terrein schallen. “Voor 20 cent speelt m’n zus een liedje op haar gitaar” roept de ander.

Terwijl ik een wafel wegwerk, zie ik haar zitten. Samen met een vriendin verkoopt ze snoepspekken en dropslieren, de zaken lijken best goed te gaan. Het snoep heeft ze van mijn geld gekocht: 5 euro die ik natuurlijk na afloop van haar terug krijg. De eventuele winst mag zij houden.

Een kort lesje over het verschil tussen kosten en de opbrengst lijkt nog niet helemaal te landen. Een vader die meeluistert, complimenteert ons. Hij heeft zijn kinderen voor 20 euro aan snoep laten kopen om te verkopen, maar is – stom, stom, stom - vergeten zijn inleg terug te vragen.

Met drie snoepjes voor 50 cent zitten de meiden ook precies op de juiste marktwaarde. De jongen met jamcupcakes voor 3 euro, dacht lekker binnen te lopen, maar blijft vooralsnog met al zijn twintig cakejes zitten. Die draait zeker verlies.

Eenmaal thuis worden alle muntjes op een hoop gestort. Terwijl zij op haar overgebleven dropmuizen kauwt, legt ze alle muntjes bij elkaar en telt ze op. Op een blaadje staat binnen de kortste keren een tot achter de komma kloppende berekening. Vijf Euro is voor mij, 8,45 voor haar. Rekenen met snoep, dat is de oplossing, de remedial teacher mag nog even in de koelkast. Dat noem ik winst.

Omweg

10 augustus 2024

Ik heb getwijfeld. Uren naar de kaart gestaard. Kunnen we op de terugweg van Kroatië naar Nederland misschien toch nog even via de Oostenrijkse familie reizen? Let wel, even een familiebezoekje betekent: geen knappe strakke snelwegen die je in één flits van stad tot stad brengen.

Nee, even langs wippen betekent een ingewikkelde, lange rit door de Italiaanse en Oostenrijkse Alpen, met vele haarspeldbochten en files.

Als we ergens in Noord-Italië vanwege de zoveelste wegopbreking weer een uur moeten omrijden, vervloek ik mijn tante Elly. Waarom niet gewoon een leuke Nederlandse man getrouwd uit Alpen aan de Rijn in plaats van verliefd worden op je Oostenrijkse skileraar, je nestelen in een obscuur en onbereikbaar dal en daar vervolgens 65 jaar blijven plakken, kinderen krijgen en de hele rataplan?

Bezweet en sacherijnig komen we na een rit van ruim 12 uur midden in de nacht aan bij ons hotel. Dat we de volgende dag begroet worden door enorme groene Oostenrijkse bergen, verbetert de stemming iets. Maar toch blijf ik denken, hadden we die Oostenrijkse familie niet toch beter een jaartje over kunnen slaan?

Ik rijd naar het huis waar ik al zoveel jaren eerder naar toe reed. Als kind al met mijn ouders mee en de laatste jaren met mijn eigen kroost. Ik ken het gehucht waar tante Elly al vanaf haar huwelijk woont. Elk kruip-door-sluip-door weggetje, ik zwaai naar de bakker en rijd met mijn ogen dicht de Felderstraße in. Parkeer soepel in het krappe gangetje tussen de garage en de moestuin en roep zoals altijd hard ‘joehoe’ zodat ze weet dat ik er ben.

Normaal komt er een hard ‘hierzo!’ terug, maar nu niet. Een verpleegster wuift mij naar binnen en ik stap de vertrouwde hal in, naar de keuken met die typische Oostenrijkse hoekbank. En daar zit ze. Klein, kwetsbaar en mager. Normaal gesproken was ze me al om mijn nek gesprongen en had ze me al drie kaffees of kuchen aangeboden. Nu kijkt ze traag op, verbaasd en wezenloos.

Ik ga naast haar zitten, ze kijkt met aan met die groene ogen, mijn ogen. Van mijn nichten had ik al begrepen dat ze nu echt achteruitgaat. Ze is heel vergeetachtig en met het Oostenrijkse dialect dat ze zichzelf heeft aangeleerd, heeft ze het na 65 jaar in Oostenrijk ineens weer lastig. Ze praat steeds Nederlands tegen iedereen.

Dan breekt er iets van herkenning door. ‘Hee, maar ik ken jou!’ zegt ze ineens en daar komt die brede lach. Mijn naam is ze vergeten. ‘Jij komt uit Holland’.

‘Klopt’ zeg ik. ‘Jij ook’

En dan lachen we hard samen, want dat kunnen we in onze familie, hard lachen. En vergeet ik al die uren in de auto. Dit is namelijk precies de plek waar ik nu even moet zijn.

#omweg tante elly oostenrijk

Presentatie

27 juli 2024

Het is weer gelukt. We zitten bepakt en bezakt met z’n vieren in de auto op weg naar Kroatië. Hoe ik ook plan, de week voor de vakantie is altijd chaos.

Zo moest ik opeens midden op een werkdag nog even naar een eindpresentatie van B. Voor ik met een passend excuus kom heeft B. haar grote puppyogen al opgezet en zeg ik toe dat ik langskom.

Verdeeld over de klas staan 25 kinderen die allemaal een laptop voor zich hebben met een presentatie. De Pandabeer, de Hond, Dinosaurussen, Het Heelal, de Sterren. Naast de kakafonie van opgewonden groep 7 stemmetjes is het ongelofelijk druk met ouders. Waarschijnlijk proberen ze -net als ik- de dag voor de vakantie nog even goed te maken dat ze er de rest van het jaar niet bij waren.

B. is uitgelaten zo blij dat ik er ben, want ‘normaal komt er niemand kijken’ wrijft ze mij nog even fijntjes in. Haar presentatie over Coco Chanel rammelt aan alle kanten. Ik probeer er een compliment uit te persen, maar het lukt niet. Ze staat wel te stralen met haar (mijn) pied-de-poule baret en haar (mijn) rode lippenstift. Ligt daar nou mijn oude Chanel zonnebril?

Uit beleefdheid ga ik ook bij wat andere kinderen langs. De pandabeerpresentatie ziet er gelikt uit. Net als de aankleding, een bamboeboom en talloze panda knuffels. “Haar ouders hebben wel geholpen” vertrouwt B. me toe.

Als ik doorloop naar het heelal struikel ik over een kalf. Wanneer het opstaat blijkt het een hond te zijn die tot mijn middel komt. Ik schuifel er voorzichtig langs. “Dat is voor de presentatie van Max, over zijn hond” zegt B.

Na een boeiende spreekbeurt over de planeten bots ik tegen een dinosaurus van ruim twee meter. De moeder van Lisa, die Lisa bijstaat bij haar dinosauruspresentatie.

De dinosaurus blijft net als ik uit de buurt van het kalf want we willen niet dat de moeder van Lisa door een beet leegloopt.

“De moeder van Lisa is er altijd als we presentaties hebben. Net als de moeder van Max.” vertelt B. Ik heb de boodschap begrepen.

Aan het eind doen we een digitale quiz die de kinderen zelf hebben gemaakt. Ik sta naast de moeder van Max. En wat zij niet weet, maar ik wel, is dat het bij dit type quiz gaat om snelheid. En voor ik het weet staat deze moeder boven aan in het klassement. Ik krijg een respectvol knikje van de dinosaurus.

Op de vraag wat het lievelingseten van Lisa haar moeder is, gok ik ‘veel vlees’. Dat is niet goed. De winst gaat aan mij voorbij, maar B. is trots.

En dan krijgt dit moederschap dat aan alle kanten rammelt, een knuffel: “Wat knap mama dat je zover bent gekomen.”

#presentatie dinosaurus

Festival

NHD 13 juli 2024

Doef doef doef doef. Het zweet druipt van me af. Ik heb m’n ogen dicht. En ik laat me meevoeren op de beats van de DJ. Doef doef.

Met twee vrienden ga ik elk jaar naar muziekfestival Down the Rabbit Hole. Een paradijs voor een muziekliefhebber als ik. Een groot natuurgebied in Beuningen met overal grote tenten met podia waar allemaal leuke bands en DJ’s spelen. Meer dan de helft van de line-up ken ik niet, maar ik sjok rustig achter mijn vrienden aan en als ik ergens een leuk deuntje hoor, duik ik die tent in.

Het festival duurt drie dagen en ik slaap op de camping waar de haringen van je buurman in jouw tent staan. Ook al weet ik dat ik op maandag helemaal naar de filistijnen ben, geniet ik elk jaar weer vol overgave van deze onderdompeling. Je bent hier geen vrouw-van, collega, vriendin of moeder, nee, je bent gewoon één van de 45.000 muziekliefhebbers. En ik voel me weer 25.

Ik doe dit weekend één ding voor mijn kinderen en dan vergeet ik ze, dat is het filmen van een zangeres RAYE op vrijdagmiddag die B. van Tiktok kent. Verder ben ik even helemaal anoniem en los van alles en iedereen.

’s Nachts veranderen de tenten in duistere discotheken met dj’s die door hun zware beats de prachtigste vrouwenstemmen vlechten. Deze 25-jarige staat sinds 1:00 uur ’s nachts al een paar uur in een donkere tent te dansen, compleet ondergedompeld in de beats. Armpje in de lucht, laat je gaan. Het doordringende ge-‘doef’ is als een hartslag en je kunt niet anders dan je mee laten voeren en bewegen op wat je hoort. Noem het dansen. Noem het meditatie. Geen idee wie er naast me staan, ik ben alleen met de muziek.

Dan wordt ineens heel hard “HEE!” in mijn oor geschreeuwd. Ik open mijn ogen en kijk in een gezicht dat me vaag bekend voorkomt. Wanneer de vormen wat scherper worden, herken ik een vader van het schoolplein. Ik groet vaag. En doe mijn ogen weer dicht. Alsof ‘ie er niet is. Doef doef doef doef.

“LEUK JOU OOK HIER TE ZIEN,” schreeuwt de vader van het schoolplein met ook zijn handje in de lucht. Ik knik al dansend van ja maar probeer hardnekkig in mijn meditatieve stand te blijven.

“HOE IS HET MET B.?” Geen idee, eigenlijk – dat is het hele punt van dit weekend. “GAAT HET GOED OP SCHOOL?” schreeuwt ‘ie verder. Ik wil alleen maar dansen.

“SORRY, HIER HEB IK GEEN KINDEREN,” schreeuw ik terug, terwijl ik naar de andere kant van de dansvloer huppel. De vader en zijn handje verbluft achterlatend. Ik maak het op het schoolplein wel weer goed.

Doef doef doef.

#festival down the rabbit hole dtrh

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Patricia Idsinga