Luna Karahan @pearlylunababe - Tumblr Blog

HAPPY NEW YEAR!

Well...

who could it be but me

leylasizmecnunolurmuki

Bana bir renk gönder!

Kırmızı: Bloğunu çok seviyorum.

Pembe: Ruh ikizim gibisin.

Mavi: Senden hoşlanıyorum.

Mor: Seninle tanışmayı çok isterdim.

Yeşil: Çok güzelsin/yakışıklısın.

Lila: Sevgilim olmanı isterdim.

Turuncu: Her gün bloğundayım.

Sarı: Bloğundan da senden de nefret ediyorum.

Turkuaz: Postlarını çok seviyorum.

Gri: Bloğun gerçekten çok kötü.

Siyah: Seninle vakit geçirmek istiyorum.

Beyaz: Beni fark etmeni çok isterdim.

Krem: Seninle arkadaş olmayı çok istiyorum.

Lacivert: Keşke seni hiç takip etmeseydim.

“Ve gözündeki yaşlar,kalbine akıyordu.

Durdurmadığım ölüm,hesap soruyordu bana,

Duran kalp atışım ve sevgim...

Sanırım son söz ve son görüş,

son nefes ve sevgi,

son ve onun ardından gelen yaşam...

Teni kavuracak ateşin azabı ve serinletecek soğuk...

Uzaklardan gelen ses diyor ki;

‘Elini verdiğin insanlar iflah olmaz acıya koşacak.’

Susuyor ve harekete geçiyor.

Felaket yaklaşıyor...ve o felaket benim..”

Size Lorry adında bir fare hakkında bir hikaye anlatayım Evet, Lorry büyük kahverengi bir evde bir fareydi Kendisine ‘sürtük’ derdi. Para ve para akışıyla Ama o küçük fareyi siktir et çünkü ben bir albatraozum.

Kendimi iyi hissettikten 5 dakika sonra salak gibi sırıttığımı fark eden profesöre açıklama yapmaya çalışıyorumdur;

Oysa herkes öldürür sevdiğini,Kulak verin bu dediklerime,Kimi bir bakışı ile yapar bunu,Kimi dalkavukça sözler ile…Kimi bir bakışıyla yapar bunu,Kimi dalkavukça sözlerle.Korkaklar öpücük ile öldürür...Yürekliler kılıç darbeleriyle. Kimi gençken öldürür sevdiğiniKimi yaşlıyken.Şehvetli ellerle boğar kimiKimi altından ellerleMerhametli kişi bıçak kullanırÇünkü bıçakla ölen çabuk soğurKimi yeterince sevmez kimi fazla severKimi satar; kimi de satın alırKimi gözyaşı döker öldürürkenKimi kılı kıpırdamadanÇünkü herkes öldürür sevdiğiniAma herkes öldürdü diye ölmez.

Palinopsia,Parasomnia ve anksiyete...

HARİKA(!)

Üzgünüm ki gördüğüm rüyalar gerçekleşiyor. Ve rüyalarım senin için pek iyi şeyler söylemiyor. Yanı sıra gerçekten bir mavi olmak zor ve ayrıca prekognisyon da öyle.

Sonokinezi ve ayrıcalıklarının yanında getirdiği zorluklarda.

Her neyse. Umarım hayat yaşanabilir bir yer olur bunlar ile

Gece gökyüzünden bir damla yaş düşünce Bahar gelir tüm çiçekler ıslanır Kara gözlerinden bir damla yaş düşünce Hüzün keder yüreğime yaslanır

Gidiyor musun?

Bu kez ağlama...

Günlerim artık odalar sinmiş kokunda kaldı aklım...

Biliyor musun?

Son kez güldün bana...

“Başka şansım yok... Seni öldürmek zorundayım... Yoksa o beni öldürecek...” -Draco Malfoy´

...’

Kötü kanımızın altında hala hüzünlü bir şarkımız var. Ev, hala evde, hala evde. Yeniden inşa etmek için hala çok geç değil. Çünkü milyonda bir şans. Hala bir şans. Ve ben o oranı kabul ederdim. (...) Tepkileri serbest bırak. Ölmeye henüz hazır değilim. Beni bu tren enkazından çıkart. (...) İstediğini diyebilirsin çünkü senin için ölürüm. Dizlerimin üstündeyim ve benim koruyucum olmana ihtiyacım var. Benim yardımım ol,benim koruyucum ol. Kırılmış olanı kırılmamış yap. Söylenen bu kelimeleri geri al. Umutsuzluktan umut bul. Beni bu tren enkazından dışarı çıkart...’