Adnan Bey sigarasından henüz rahat iki nefes almıştı. Sigarasını göstererek "Müsade ederseniz arkadaşların arasında şu sigaramı bitireyim." ricasında bulunmuş, fakat asabi üsteğmen sert bir şekilde reddetmişti.
Genel ahlak kurallarına aykırı davalarla ilgisi bulunmayan sert, haşin, en ufak nezaket içermeyen, temiz Türkçemizi ve vicdanları perişan eden adi beyanlar duruşma salonunun yüksek yerinden avaz avaz bağırılarak söyleniyor, mahkeme salonuna getirtilen izleyiciler mahkeme başkanının ve başsavcının ağzından çıkan her karanlık kelimeyi alkışlıyor, sanıkların her cümlesini yuhalayarak sözlerini kesiyolardı. Her şeye rağmen sanık ve müdafilerin üslubu adalet terbiyesine asla karşı gelmiyordu. Engin bir sadizm içinde zevk alındığı açık bir şekilde belliydi.
Adnan Bey ızdırap dolu aylar sonunda mahkeme salonunda şikayetini bitkin bir halde şöyle dile getirecekti;
"Reis Beyefendi, sadece usüle ait bir maruzatta bulunacağım. Bir insanın haklarını müdafa edebilmesi için muayyen şartların mevcudiyeti lazımdır. Bendeniz beş aydır tecrit edilmiş vaziyette bir tek odanın içinde ve günün yirmi dört saatinde her saat değişen nöbetçi subayın nezareti altında bir tek kelime konuşma imkanım mevcut olmadan yaşadım. Bu şartlarda konuşma ve akli melekelerim sekteye uğradı."
Devamlı olarak, tekrar ve tekrar idamı isteniyordu. Yorgun, üzgün, bitap, perişan ve engin bir karanlığa gömülmüştü. Her şey ondan soruluyordu. Her vesile ile hırpalanıyordu. Saçma sapan davalar iftiralarla büyütülüyordu. Hele ihanetler, kendisini hergün biraz daha eritiyordu. Uykusuzdu. Bir şey yiyemiyordu. Sonu gelmeyen sorulara cevaplarını dahi bu zihni perişanlık içinde düzenleyemiyordu. Kendisini toparlayarak, belirli bir konuda muntazam konuşmaya başlar başlamaz sözü kesiliyor ve kafası dağıtılıyordu. Böyle hallerde, acı bir tebessümle Divan'a bakıyor ve her şeyi anladığını ifade ediyordu. Tahammül edilemezdi. O ediyordu, hem de bir gün bir an olsun terbiyesini, nezaketini, inceliğini, zarafetini bozmadan, tahammül ediyordu.
"Elbiseleri; o tertipli, temiz giyinen adamın elbiseleri, üzerinden kaçacakmış gibiydi. Yirmi kilodan fazla erimişti. Adnan Bey'in o hali hala gözlerimin önünden gitmez."
Hasan Polatkan'nın ellerinde söndürülen sigaralar, ülkenin topraklarına düşmüş bombalar gibiydi.
Rüştü Zorlu'nun, elleri arkadan iki kişiye tutturularak çene kemiği yerinden çıkarılacak, gözleri mosmor edilecek şekilde yumruklanacaktı. Annesi yassıadaya ziyarete geldiğinde dövüldüğü anlaşılmasın diye taktığı siyah gözlük, gözlerindeki metaneti saklamaya yetmezdi.
Adnan Menderes'in demir parmaklıkların arkasında "Avukatım geldi mi?" sorusuna verilen cevap, şiddetli bir tokat darbesi, yakasından çekilip sürüklenerek, "Başkasına nasıl soru sorarsın?" olmuştu.
Lütfi Kırdar'ın mahkeme salonunda savunmasını -zorla- yaparken dramatik şekilde kriz geçirerek hayatını kaybetmesinden 10 dakika sonra duruşmalara tekrar başlaması, önceden verilen kararların uygulanmasındaki aceleyi, savunmaların ve müdafa kanıtlarının önemsiz sayıldığını gösteriyordu. Lütfi Kırdar, mahkeme salonunda öldürüldü. Sırada kim vardı?
Sırada Adnan Menderes, Rüştü Zorlu ve Hasan Polatkan vardı. Adilce yargılanmayan bir davanın zavallı mahkemesinin kararıyla idam edildiler.
(Orhan Cemal Fersoy'un kitabından alıntılarla.)
gummygunk
baratheonpilled
ellievsbear
prguitarman
discoholicmusic
