merhaba. ben pinar. naber?

var _gaq = _gaq || []; _gaq.push(['_setAccount', 'UA-9652809-8']); _gaq.push(['_trackPageview']); (function() { var ga = document.createElement('script'); ga.type = 'text/javascript'; ga.async = true; ga.src = ('https:' == document.location.protocol ? 'https://ssl' : 'http://www') + '.google-analytics.com/ga.js'; var s = document.getElementsByTagName('script')[0]; s.parentNode.insertBefore(ga, s); })(); "take me out tonight where there's music and there's people and they're young and alive"

[pianr-blog]

Huzur.

[pianr-blog]

[pianr-blog]

I can't sleep tonight, everbody's saying everything's allright

Bu sabah uyandığımda her zaman olduğu gibi telefonumdan sosyal medyaya göz atıyordum. Dün gece herkes İstanbul'daki Travis konserine gitmişti. Instagram'da paylaşılan videoları izlemeden önce bu kadar etkileneceğimi hiç tahmin edememiştim. Gözümden bir iki damla yaş bile süzüldü.

Özlediğim şey sadece ortaokulda olmaktı, masum olmaktı... Defterden kopardığın bir kağıt parçasına şarkı sözleri yazıp elden ele göndermekti.

Travis – Why Does It Always Rain On Me?

[pianr-blog]

Nasıl bu kadar güzel sözler, bu kadar güzel müziklerle buluşuyor? Ben bazen çok etkileniyorum. Ve ayrıca bazı şarkıları gönderenden ötürü mü seviyoruz? 

"I am nothing without pretend I know my faults Can't live with them I am nothing without a man I know my thoughts But I can't hide them I still keep my baby teeth In the bedside table with my jewelry You still sleep in the bed with me My jewelry, and my baby teeth I don't need another friend When most of them I can barely keep up with them Perfectly able to hold my own hand But I still can't kiss my own neck I wanted yo give you everything But I still stand in awe of superficial things I wanted to love you like  My mother's mother's mother did Civilian, civilian"

[pianr-blog]

[efeandac]

Visit Original Link

Çocukluğun, dünyayı avuç içi kadar sanma hali vardır ya, avuç içinin acımasına daha zaman vardır hani; işte o zamanlardan şimdiye gözümü diktiğimde anlıyorum manzaranın silindiğini. Akşam eve gitme vaktini es geçip, hâlâ sokakta oynuyor olmanın verdiği o tatlı huzuru bulamıyorum kendimde. Büyürken öğrendiklerimin, arkadaş tavsiyelerimin, anne endişelerinin, kitapların, şarkıların; o keskin cümlelerinde ezber bozamıyorum artık. Düşünüyor, düşünürken dalıp gidiyorum. Durmadan ne düşündüğünü soruyorlar insana. Birilerini, bir şeyleri, bir yerleri diyorum; ama yetinmiyorlar. Aç köpekler gibi soruyorlar; kimi, neyi, nereyi?.. Oysa çocukken en zor soru tanrının kaç olduğuydu. En masum beklenti yanık ekmek yerken para bulmaktı. Korku, en korktuğunun dudaklarına on beş yaş tedirginliğiyle yaklaşmaktı… Şimdilerde, bir zaman dilimine ait korkularım - artık ya çok yaşanmışlıktan ya da umursamamaktan - bir sonrakine düşerken kayboluyor. Cümlelerim ağzımdan çıkar çıkmaz havada kırılıyor, gitmesi gereken yere ulaşamıyor, ayaklarıma dökülüyor. Ayaklarım, bütün ezberlerimin üstünden geçiyor.

Yarın gitmek istiyorum, bugün cesaretim yok.

[pianr-blog]

ah bilsen, bir bilsen...

[pianr-blog]

"Maybe I'm too busy being yours to fall for somebody new"

[pianr-blog]

Eğer son bir isteğim olsaydı, 5-6 yıl önce çok üzdüğüm bir arkadaşımın beni affetmesini dilerdim. Her gördüğünde selam veriyor, umursamıyor gibi davranıyor ama beni affetmediğini bilmek çok üzücü...

[pianr-blog]

canavar gibi playlist yaptıms

[pianr-blog]

"I promise you one day she will head south and you’ll wonder why you didn’t stop her"

[pianr-blog]

Aşağıdaki yazıyı Elif Tanverdi yazmış, okuyunca fark ettim ki sanki beni anlatıyor. Hepimizin iç sıkıntısı aynı mı? 

Dolunay, iç sıkıntısı, aşk ve bişeyler

[nevver]

Generation Why

[nevver]

Escalator etiquette

[pianr-blog]

İçimde bir şeyler düğümlenir her seferinde, omuzlarım düşer, gözlerim yukarılara bakar...

Cinematic Orchestra - To build a home

[falanfilannn]

[pianr-blog]

Bazen de salondaki müzik setinde aynı şarkıyı biter bitmez başa alarak defalarca dinliyordu. O şarkı dışında hayatta hiçbir şeye tahammül edemeyecekmiş gibi görünüyordu. Nazlı evet, şarkıyı seviyordu ama sanki başa dönme eylemini de en az şarkının kendisi kadar seviyordu.

Barış Bıçakcı, Sinek Isırıklarının Müellifi, 2011.