piazear

[piazear-blog]

Zaman harcıyoruz

Hayatımda değişiklikler yapıyorum. Bu değişiklikler olumsuz, faydasız davranış ve düşünceler yerine olumlu, bana yararı olacak davranış ve düşüncelerini kendime kazandırmak amacı taşıyor. 

Ben şu ana kadar yaşadığım hayata bakınca yanlış yerlerde yanlış düşüncelerde yanlış davranışlarda yanlış benlerde bulunduğumu anladım. Hayatımın büyük bölümü sadece ekip bıraktığım umutlarla, hiç elimi uzatmadan sadece yatarak kurduğum hayallerle geçirdim. Bunlar beni mutlu etti fakat hiçbirinde çaba yoktu. Sadece kalbim hoş olsundu. Ben sadece izledim bu hayatı hep. Hiç içinde olmadan uzaktan hayaller kurarak ve ilkten mutlu olarak ardından da üzülerek hayatı izlemeye devam ettim.

Artık yavaş yavaş hayata dahil olmaya çalışıyorum. Neleri yapabileceğimi neleri geçebileceğimi neleri değiştirebileceğimi görmek istiyorum bu hayatta. Kendimi keşfediyorum da diyebiliriz buna. 

Hayatın amacı bu diye düşünüyorum kendim için. Herkese göre hayatın amacı başkadır. Benim için hayatın amacı kendini geliştirmek ve kendini ne kadar yükseğe taşıyabileceğini görmek. 

Ben hayatımın bir bölümünü de kendime kızarak, hayattan şikayet ederek geçirdim ve bu bana ne kazandırdı? Hiç. 

Her şeyi boş verdim. Herkese küstüm. Herkesten kaçtım.Bu bana ne kazandırdı? Hiç

Bu hayatta yaşıyorum ve yaşıyorsam da mutlu olmalıyım dedim kendime. Bunun için de elimden geleni yapıyorum. Zaman harcıyoruz burada. Her şey bir anda olup bitiyor. Ve ben bu akıp giden zamanda artık neşeli anlar, güzel arkadaşlıklar ve mutlu bir hayat istiyorum.

Her şeye boş gözlerle bakan, her şeyin anlamsız ve boş olduğunu düşünen, her şeye gereksiz, alaycı, soğuk gözlerle bakan insan olmaktan kendimi kurtarabilirim...

Zaman harcıyoruz. En güzel şekilde harcayalım.

[piazear-blog]

İç işleyiş

Nasıl bir varlık olduğumuzu herkes kafasında olabildiğince şekillendirmiş ve tanımlamıştır bu yeryüzünde. Duruma göre isteyerek ya da istemeyerek veya plansız anlarda öyle gelişmiş davranışlarımız var. O anda iyilik etmiş, kötülük etmiş, doğru yapmış, yanlış yapmış, kendiyle bağdaştırdığı birtakım davranışlar veya bağdaştırmadığı kendisine ters düşen davranışlar sergilemiş olabiliriz, olmuşuzdur. Özellikle kendimizde eksik yönlere ve hatalara iyi yanlarımızdan daha çok odaklanırız. Bir hata yaptığımızda, biriyle istediğimiz bir ilişki kuramadığımızda, yakın olmak isteyip de meydana gelen bazı beceriksizliğimizden dolayı uzak olduğumuz kişileri hayal dünyamızda yani kendi iç dünyamızda doğru sözler doğru hareket ve davranışlarla telafi ettiğimizi varsayarak kendimizi kısa süreli de olsa tatmin etme yollarına başvuruyoruz ya da kendim için öyle. Gerçekte batarıp hayalde kurtarma olarak adlandırabilirim bu durumu. Siz nasıl adlandırmak istiyorsanız öyle adlandırabilirsiniz.

Kendimizin iç işleyişinde olabildiğince her hatayı her kötü durumu düşüncelerimizde hayallerimizde düzeltmeye çalıştığımız zamanlarda olmuştur. Hatta bu zamanlarda “başkası olsa ne yapardı, nasıl davranırdı?” diye düşünmüş olabiliriz. Ben mesela.

Böyle düşünce ve hayallerde bulunmamızın istediğimiz davranışlar ve hareketler sergileyemediğimizden dolayı olabilir. 

Çözüm ise yazarken kolay ama uygulamaya gelince zor olan her şeyi olduğu gibi kabul edip bir anı bütünüyle düşünerek vakit kaybetmek yerine her defasında ana konsantre olmaya çalışmak, neyi düşünüp neleri düşünmeceğini kafada belirlemek gerekebilir. Bir karar verip bir yol çizmek. İç işleyişimizi tümden değiştirmek.

Kafamda kurguladığım gibi bir yazı olmadı yine, neyse...

[piazear-blog]

Bir zaman aralığında hayatımızda bulunan insanlar

Okul, iş ya da herhangi bir yerde az çok muhabbet ettiğimiz insanlar olmuştur. O yerden bir şekilde ayrılınca artık o insanı görmeyeli uzun zaman olunca sanki o hiç dünyanda olmamış sadece hafızanda hayali bir insanmış gibi durabiliyor. - Keza ölen bir kişi de için de bu durum geçerli. - Bir gün bir yerde denk geldiğinde ise onun hâlâ yaşadığını hayatına devam ettiğini görüyorsun. O an onunla karşı karşıya geldiğinde nasılsın, neler yapıyorsun diye muhabbet etsen diye aklının ucundan geçse de ne selam veriyorsun ne de muhabbet ediyorsun. Sanki onunla daha önce hiç karşılaşmamış, kim olduğu hakkında hiç fikrin ve bilgin yokmuş gibi orada bulunan günlük hayatta gördüğümüz ve tanımadığımız bir insanmış gibi davranıp geçebiliyoruz. Gerçekleşmesini istemediğim durumlardan bir tanesi de bu işte. O an ne yapsam, normal bir şekilde davranıp geçsem mi düşünüp duruyorsun. Bugün bu durum başıma geldiğinde o kadar da sıkıntı etmedim doğrusu. Kısa süreli de olsa bir şey desem selam versem mi diye kafamda geçirdim ve sonrasında hiçbir şey yapmayarak normal şekilde davranarak bu durum olmamış gibi yaparak devam ettim o anda.

Hayatımızda birileriyle yollarımız kesişir ve çoğunlukla ardından onlarla yolumuz ayrılır. O zamanlar genellikle o ortamdaki kişiler “biz yine buluşuruz bir şeyler yaparız, kopmayız” deseler de kopulur. Bu yüzden bir ortamda böyle sözler edildiğinde oradakilerin bir çoğu benim gibi bunun mümkün olmayacağını bilerekten “evet, kesin birbirimizden kopmayız” der. 

Birbirini aramayan sormayan kişiler kazara birbirini gördüklerinde ikisinden biri “hiç aramayıp sormuyorsun” der ve sanki kendisi arayıp sormuş, karşısındakine söylüyor bunu. Gerçeği bunu söylerken laf olsun diye söylüyor, kendisi de istekli olmamış aramak, onunla iletişim geçmek için. Bazıları “o niye hiç arayıp sormuyor, neden bizimle görüşmüyor?” diyebiliyor kendileriyle buluşmayan, çağrıldığında gelmeyen kişi hakkında. Farzedelim ki o çağrıldığında gelmeyen “hadi gideyim, onlarla buluşayım” deyip o kişi geldi, görüştüklerinde de konuşmalar da genel geçer konular, sen ne yapıyorsun hayatında tarzında konuşmalar oluyor. Yani bu durum gösteriyor ki samimi değilsiniz, aranızda bir yakınlaşma olmamış. Eğer olsaydı onunla buluştuğunuzda gülüp eğlenirdiniz ya da genel geçer muhabbetin ötesinde bir iletişiminiz olurdu. 

Biriyle illa samimi olmak, onunla belli zaman aralığında iletişime geçmek zorunda değiliz tabii ki. Samimi olsak yakın olsak zaten görüşürüz. Bu yüzden birini “o bizimle buluşmuyor, görüşmüyor” diyerek vefasız sıfatını yapıştırmaya gerek yok.

Çok insan gelir geçer hayatımızdan, aralarında sadece birkaç kişiyle yakın oluruz, onlarla paylaşırız duygularımızı, hislerimizi. Diğerleriyle ise sadece o an orada bulunan bizim için hayatımızda bir anlam ifade etmeyen insanlar. Senin hayatında bir anlam ifade etmeyen insanlar, başkalarının gözünde de sen onların hayatında bir anlam ifade etmeyen insansındır. Her şeyin değeri ve anlamı herkes için farklıdır.

[piazear-blog]

Her günümün aynı, hep beni üzen duyguları hissettiğim dünyada hiçbir şey yapmak istemiyorum. Bir alana, bir konuya yoğunlaşıp onunla ilgili kendime bilgiler, deneyimler ve güzel işler çıkartmak istiyorum. Yalnız sadece istiyorum. Yapmaya gelince yapmıyorum, bahane buluyorum. Kendini bir alana, bir konuya yoğunlaşmış ve onun üzerinde kendini geliştiren ve tutkuyla yapan insanlardan olmak istedim hep. Ama ne kadar zorlasam da olamıyorum. Her şeyden sıkılıyorum. Hiçbir şey yapasım gelmiyor. Bu uzun zamandır böyle. Kendimi yalnız ve çaresiz hissetmekten bıktım. Bu hislerden kurtulmak, bu düzensizliği ve başıboşluğu bitirmek için çok kez denedim ve hepsinde afalladım. Yeniden kendime gelip bir şeyler yapmaya başlasam yine son bulacak, başlamasam zaten bu durum daha kötüye gidecek. Bu döngü daha ne kadar devam edecek bilmiyorum, ama gerçekten bıktım bu durumdan. Her doğan güneşte tenim yanıyor, her yağan yağmurda başıma taş yağıyormuş hissediyorum, her türlü ses kulağıma gürültü geliyor. Hayattan sıkıldım.

[piazear-blog]

Anlatamıyoruz, açıklayamıyoruz

Hemen hepimiz kendimizi anlatamıyoruz. Ne yazıyorsak ne söylüyorsak zihnimizdeki düşüncelerimizi ve duygularımızı konuşmalarımıza yazılarımıza aktarmakta zorluk çekiyoruz. Sözcük depomuzda yeterli sözcük mü yok yoksa o sözcükleri konuşmalarımıza ve yazdıklarımıza düzgün bir şekilde mi yerleştiremiyoruz, benim yargımdan ikisi de bu durumun nedenleri.

Herhangi birimizden birine konuşmalarında veya yazdıklarında kullandığı bir sözcüğün anlamını sorsak anlamını söylemekte zorlanabilir, yanlış söyleyebilir ya da söyleyemez. Bu konuya dair şöyle cevap verebilir çoğumuz: “Ya aslında biliyorum da, anlatamıyorum”

Bunun örneklerini eğer denk geldiyseniz sokak röportajları videolarında tanık olmuşsunuzdur. Mikrofon uzatıldığında şu nedir, bu nedir diye sorulduğunda cevap vermekte zorlanan kişiler var. Belki bana da bir sözcüğün anlamını sorsalar o an bildiğim hâlde cevaplayamam. Bu videoları izleyenlerin bir kısmı kendileri olsa ben doğru cevaplardım diyebilir ama oturduğumuz yerden konuşmak kolaydır. Tabii gerçekten de doğru cevaplayabilirsiniz, doğru cevaplayamazsınız demiyorum. 

KENDİNİ TEST ETMEYİ SEVENLER İÇİN ÖNERİ

Sıkça kullandığınız sözcüklerin anlamlarını kendinize sormanızı öneriyorum. O sözcüklerin anlamlarını gerçekten biliyor musunuz?

Bildiğimizi sandığımız ama bilmediğimiz çok konu var. Bildiklerimiz de her ne kadarsak bilirsek azdır hep. Lakin az olsa da bunu doğru biçimde aktarabilelim. Bunları anlatmakta açıklamakta zorlanıyoruz. Benim şu anda zorlandığım gibi. Bu yazıyı yazmadan önce bu konu hakkında çok güzel şeyler, çok muhteşem sözler yazarım diyordum ya da demiyordum da yazmaya başlarken devamı gelir diye düşünmüştüm. Uzun bir süredir hiçbir şey yazmıyordum bu blogu açarak bugün bir şeyler yazayım dedim ve sonucunda bu ve bundan önceki iki yazı çıktı (kısa da olsa). Maksat bir şeyler yazma isteğimi yerine getirmek. 

[piazear-blog]

Bir nevi soyut

Sessiz bir insan olmak, konuşmamak hislerini, duygularını, düşüncelerini sözcüklere dökmemek ve bunları paylaşmamak kendini dünyadan soyutlamaktır. Eğer böyle bir insansan zihninde sürekli düşüncelerinle hayallerinle bir nihayete ulaştıramadan mutsuz bir şekilde yaşar gidersin. Böyle yaşayıp da mutlu olan var mı bilmiyorum. Herkes mutlu değil lakin hiç konuşamayan ve anlatamayan insan konuşanlardan daha mutsuzdur. Çevrelerindeki insanların yaşantılarını, konuşmalarını dinler ya da dinlemez. Öylece bakar etrafına. 

Konuştuğun kadar varsın. Konuşmazsan kendinin silüetinden başka bir şey değilsin ve somuttan ziyade soyutsundur bir nevi.

[piazear-blog]

Bu aralar

Yine aynı döngüde dönüp durduğum zamanlardayım. Kendime inancım ve özgüvenim olmadığı sürece aynı hayaller ve düşüncelerle olduğum sürecede aynı döngüde dönüp durduğum zamanlarda olacağım yaşamım boyunca.