Zed Nelson — Dzisiaj ściągamy skórę.
Wyobraźmy sobie osobę P. Czy P. w podeszłym wieku będzie oglądać się za siebie i zastanawiać czy przeszła drogami, którymi nie chciała iść? Czy pomyśli sobie, że kierowało nią tchórzostwo, dobra wola, niewiedza, a może nie miała wyboru, podejmowała decyzje z rozsądku? Czy w ogóle będzie się zastanawiać. Przecież to wszystko co było i tak już się wydarzyło? A może będzie z siebie dumna i powie – “Nigdy nie cofnęłabym tego, co się do tej chwili w moim życiu wydarzyło.” Może będzie dumna, że to ona stworzyła siebie i swoją przestrzeń.
To cudowne tworzyć własną przestrzeń, sprawiać żeby była piękna, to cudownie czuć się pięknym – w każdym aspekcie – przecież jesteśmy częścią otaczającej nas przestrzeni. To cudownie spędzać czas z sobą samym nad refleksjami dotyczącymi tego co jest piękne i ile tego piękna jest na świecie... i w nas.
Jedną z dróg Zeda Nelsona było skupienie się na pięknie. Drogę tą dokumentuje jego praca “Love me”.
Nelson wyruszył autostradą “człowiek”, potem postanowił skierować się w drogę piękno, następnie w dróżkę “miłość”, a z tej w jeszcze węższą “moje piękno–moja miłość” skupiając się już tylko na osobach, które chcą dzięki pięknu kochać siebie, a co za tym idzie – być kochane przez innych.
Rzeczywiście, na akceptację trzeba sobie zapracować, jeśli nie pojawia się samoistnie – starając się o nią, a są na to różne sposoby.
Historie ulatniające się z obrazów Nelsona to w większości historie osób poszukujących akceptacji, sięgających po noże, osób które robią to co kadży z nas – czyli to co ich koledzy, przyjaciele. Część bohaterów chce posiąść swoje ciało sprzed jakiegoś tragicznego dla nich wydarzenia. Zdarzają się osoby, które dowiedziały się z gazet, tak samo jak dowiadujemy się o nowch pampersach na rynku – o możliwości zmiany, nosa, piersi. Niektóre postacie po prostu uważają się za piękne, bez dodatkowych zabiegów.
Czy decyzje ingerencji w swoje ciało powinno być negowane? Przecież codziennie w nie ingerujemy: pochłaniając z apetytem i radością przetwarzane, nieznane nam produkty, ale też wyhodowane w swoim ogrodzie warzywa, kłócąc się z kimś bez sensu, wytrwale – to też wpływa na nasze ciało, spacerując na ciepłym powietrzu, wśród drzew – to też ma na nas wpływ. To cały czas sprawa otaczającej nas przestrzeni.
Ale czy dążenie różnymi drogami do bycia pięknym/zaakceptowanym to poważna sprawa? Może to gra? Przecież życie wypełniać można ogromem realizacji, zadań, spełnień – jeśli umiemy dobrze zagospodarować czasem. Dlaczego jednym z zadań, planów na siebie nie mogą być p. operacje plastyczne? sposobem na życie? jak w przypadku Orlan, która budowała interesującą narrację za pomocą modyfikacji swojego ciała.
Może fotografie Zeda Nelsona rozwieją czyjeś wątpliwości.
Chyba nie na miejscu byłaby negacja operacji plastycznych, dążenia ponad siły do bycia zaakceptowanym. Wielości powodów tych działań nigdy nie zliczymy, znacznej ilości nie będziemy w stanie zrozumieć... bo jesteśmy w innym ciele. Zastanawiam się tylko do jakiego stopnia P. może nie akceptować człowieka?
wystawa / exhibition Zed Nelson (UK) „Love ME”
miejsce / place Galeria B&B, 16—30.10.2015
kuratorzy / curators Inez i Andrzej Baturo
wydarzenie / event 6. Foto Art. Festiwal
fotografie pochodzą z archiwum własnego oraz ze strony autora / photographs came from my archives and the artist’s web site: www.zednelson.com/
areudirty
romaincrisis
yousharknotpass
ellievsbear
2087