Málaga
croNakon Portugala oduičila sam otići u Malagu, grad na samom jugu Španjolske koji pripada Andaluziji- najnaseljenijoj regiji u ES. Baš taj vikend je bio kišan u cijeloj Španjolskoj, tako da je na putu bilo dosta kiše, no kad smo došli u Malagu kao da smo došli u drugi svijet: nije opće padala kiša već je bilo sunčano i ugodno.
Naišla sam na procesiju koja se slavila u gradu, slavila se 100-ta godišnjica jednog bratstva (cofardia) pa se skupilo 16 bratstava iz cijele Andaluzije koji su nosili tronove s kipovima Isusa i Marije: prvi put sam doživjela tako nešto, čovjek se jednostavno ježi na takve moćne prizore: mnoštvo muškaraca koji na svojim ramenima nosi tronove i tako kroz cijeli grad, do dugo u noć.
Prvi dan sam provela gledajući i prateći procesiju, na koju se može naići usred noći. Obzirom da mi je hostel bio blizu centra, tokom noći mogli su se čuti zvukovi pjesama i procesije.
Sutradan sam odlučila šetati i istraživati grad. Obišla sam centar i veliki park u centru, koji, kad ga se pređe, dođe se do pomorske luke uz koju je napravljena prekrasna šetnica.
Nakon toga sam krenula u potragu rijeke, koja je bila na drugom kraju grada, tako da sam šetala uz obalu i plaže: jedna plaža duga je preko 4 km! Uspjela sam otkriti rijeku, koja je dosta mala, sjela sam i prepustila se razmišljanju i maštanju. Sama činjenica da si na kraju kontinenta i da, ako se išta vidi preko mora, to bi bila Afrika, je wow!
Pješčane plaže, grad okružen planinom koja ga štiti od lošeg vremena, prekrasno more... grad me jako podsjetio na San Sebastian, Malaga je po meni San Sebastian Andaluzije. A zašto? Oba grada imaju planinu, more, pješčane plaže i rijeku.. nešto što se teško može naći u jednom gradu. No San Sebastian je nekako otmjeniji, zbog svog zelenila i mrvicu ljepši. No Malaga je svakako ostavila jedno posebno mjesto u mom srcu.
Rodno je mjesto Pabla Picassa, Miguela Ferrana (Rio u La casa de papel) y Pabla Alborana. La farola je jedini svjetionik uz onaj na Tenerifima koji nosi žensko ime.
Después de visitar a Portugal, decidí ir a Málaga, la ciudad de Andalucía (la comunidad autónoma más grande de España). Todo el finde llovía en toda España, menos en Málaga, allí hacía sol.
Al llegar a Málaga, vi que hubo una procesión de cofardía por las calles de la ciudad, algo que nunca he visto en mi vida. Fue maravilloso poder verlo todo en persona, la gente llevando tronos en sus espalda, otra gente esperando y viendo la procesión. Algo tan precioso que solo al oír la música que acompaña a los tronos, se te pone la piel de gallina. El primer día de la visita pasé viendo la procesión, que duraba hasta la noche.
El día siguiente me fui a dar paseos por la ciudad: a ver el parque que hay en el centro de la ciudad, a ver los puertos y las playas de arena. Incluso me fui a buscar el río que estaba por otro lado de la ciudad. Anduve por las playas, y una tiene longitud de más de 4 km. Al encontrar el río, que era pequeño, me senté en una roca y disfruté de la vista: el mar tranquilo y en la lejanía la ciudad, detrás de ella la montaña.
Las playas de arena, la montaña detrás de la ciudad, el mar... Málaga me recordó a San Sebastián, otra joya de España. Yo diría que Málaga es San Sebastián de Andalucía. Y ¿porqué? Pues porque las dos ciudades tienen tanto montaña como río, las playas de arena, algo que es muy dificil de encontrar dentro de una ciudad. Pero Sn Sebastián es de otro nivel, más “noble”. Pero Málaga tiene el mejor clima, por eso digo, si tuviera que mudarme de Madrid, me mudaría a Málaga.
Málaga es la ciudad natal de Pablo Picasso, Pablo Alborán, Miguel Ferrán. La farola es el segundo faro que lleva un nombre femenino en toda España (el otro está en Tenerife).