[แปล/สัมภาษณ์] อีจงซอก | นิตยสาร Ceci Magazine, November 2016
Eng Trans; @Evahoyw ,@Michelle,@Faith0639 / Proofreader: @Evahoyw ,@Joanna5959 | ©jshine_fc_leejongsuk
Thai Trans; โดชิ
เมื่อนักแสดงอีจงซอกเข้าร่วมในโครงการของดีไซน์เนอร์ อีซึล เจ้าของแบรนด์ NOYB ร่วมถ่ายแบบ และออกแบบเสื้อสเวทเตอร์เพื่อนำรายได้ไปบริจาคเข้าการกุศล หลายๆ คนประหลาดใจ ไอเดียนี้เริ่มต้นจากนักแสดงอีจงซอก สำหรับเขา ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรที่เหมือนเป็นการให้กำลังใจกับดีไซน์เนอร์มือใหม่เลย เขาแค่ต้องการทำงานกับคนที่เขาชอบ ใส่เสื้อผ้าที่เขาอยากใส่ และทำอะไรที่เขาอยากจะทำ และนี่คือจุดเริ่มต้น
Q: ฉันคิดว่านี่มันน่าสนใจนะ ตอนที่ได้ยินว่าคุณจงซอกเป็นคนวางแผนงาน ‘LeeJongSuk X NOYB’ ด้วยตัวเอง อะไรทำให้คุณเริ่มทำโปรเจคนี้?
จงซอก: ก่อนที่จะเริ่มถ่ายภาพยนตร์ W ผมพักเป็นเวลา 1 ปีครึ่ง นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่ผมพัก หลังจากที่วิ่งมายาวนานเหมือนม้าแข่ง ตอนนั้น(ที่พัก) ผมได้เจอเพื่อนๆ แล้วก็พูดคุยกัน พวกเราคิดว่ามันน่าจะดี ถ้าได้ทำอะไรที่เราสนใจด้วยกัน เพราะงั้น ผมก็เลยเป็นไดเรคเตอร์หลักของแบรนด์เสื้อผ้า NOYB ที่ดีไซน์เนอร์ อีซึล และเพื่อนของเธอได้ทำขึ้นมาเมื่อปีก่อน ผมก็คิดๆ ว่าจะมีวิธีไหนบ้างที่ผมสามารถช่วยได้ เราก็เลยเริ่มแผนกัน
Q: ความสัมพันธ์ของคุณกับดีไซน์เนอร์อีซึล และช่างกล้องของเราวันนี้ ยูคยองอุน ทำให้เราประหลาดใจมากเลย
จงซอก: พวกเขาเป็นคนที่อยู่ในช่วงเวลาที่เป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตผม ความสัมพันธ์ของผมกับอีซึลนูน่า คือนายแบบหน้าใหม่ กับนักศึกษาที่กำลังเตรียมโปรเจคจบ ความสัมพันธ์ของคยองอุนกับผมคือนักแสดงที่ผิดหวังกับการออดิชั่นรายวัน และนักเรียนที่รักการถ่ายภาพ พวกเรามาสนิทกันในที่สุด พวกเราคุยกันถึงเรื่องที่เรากังวลเกี่ยวกับอนาคตของเราตอนที่อยู่ที่ร้านกาแฟ ตอนนี้เหมือนว่าพวกเราทั้งหมดจะอยู่ท่ามกลางความฝันของตัวเองกันแล้ว มันดีมากเลย และ โซฮยอนนูน่าที่กำลังสัมภาษณ์ผมอยู่ตอนนี้ พวกเราเองก็มีความสัมพันธ์ที่ดีตั้งแต่สมัยที่ผมเป็นนักแสดงใหม่ๆ เช่นกัน มันดีมากเลยเหมือนกันที่ได้จดจำอดีตไปด้วยกันกับเพื่อนเก่า แต่ผมตื่นเต้นกับการคุยเรื่องเกี่ยวกับปัจจุบันมากกว่า
Q: แผนการโปรโมทก็เป็นสิ่งที่คุณคิดขึ้นมาเอง นั่นก็เป็นอีกเรื่องที่ทำให้เราประหลาดใจ คือมันก็ต้องมีรายละเอียดอะไรหลายๆ อย่างเกี่ยวกับขั้นตอนของธุรกิจ
จงซอก: จงซอก เมือปีที่แล้ว ผมได้ร่วมงานกับเพื่อนที่เป็นดีไซน์เนอร์ เพื่อออกแบบเสื้อสเวทเตอร์สำหรับแฟนๆ ผมคิดว่าขั้นตอนการเปลี่ยนสิ่งที่อยู่ในหัง ให้ออกมาเป็นรูปเป็นร่างมันน่าสนใจ ครั้งนี้ การร่วมกันกับ NOYB เพื่อทำเสื้อสเวทเตอร์ Hugs & Kisses ก็เหมือนกัน ผมจะทำยังไงให้คนชอบมัน? มันน่าจะดีถ้าหลายๆ คนชอบนะ
Q: เอาจริงๆ มันไม่ใช่ตัวเลือกที่ง่ายเลยกับสังคมทุนนิยมที่เน้นเรื่องค่าโฆษณาต่างๆ จริงๆ นี่ก็เป็นการช่วยเหลือแบรนด์ถูกไหม?
จงซอก: โชคดีที่ YG เข้าใจแล้วก็สนับสนุนสิ่งที่ศิลปินเลือกนะครับ
Q: เราเห็นความตั้งใจในการทำงานแสดงของคุณได้จากการที่คุณทำงานหนักเหมือนวัวแบบนี้เพื่อทำให้งานของคุณสำเร็จ ถึงคุณจะทำการสัมภาษณ์มาเยอะ แต่คุณก็ไม่ค่อยเปิดเผยเป้าหมายของตัวเองเท่าไหร่เลย
จงซอก: เมื่อก่อนผมเปิดเผยความรู้สึกหรือเป้าหมายของผมใน Me2day หรือ Cyworld ผมกลายเป็นคนที่ระวังตัวตั้งแต่ตอนที่ผมอัพโหลดรูปลงใน SNS เพื่อที่จะพูดคุยกับแฟนๆ แล้วรูปนั้นกลายเป็นข่าว ทำให้ผมรู้สึกไม่ดีเลย
Q: เหมือนว่าโปรเจคนี้จะใกล้เคียงกับสไตล์ของนักแสดงอีจงซอกเลยนะ
จงซอก: ผมอยากจะลองท้าทายกับอะไรที่ทำแล้วมีความสุขนอกจากการแสดง บางทีอาจจะเป็นอะไรอย่างอื่นนอกจากเสื้อผ้า ส่วนของกำไรจากการทำเสื้อผ้าและโปรเจคอื่นๆ ในอนาคตมีแผนจะนำไปบริจาคในที่ที่มีความหมาย/มีความต้องการ นี่ยังเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น
Q: ตั้งตารอเลยค่ะ ที่กองถ่าย เพื่อนสมัยเรียนของคุณจงซอกแวะมาหา ในการสัมภาษณ์ครั้งก่อน คุณบอกว่าความสัมพันธ์แบบ ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลของคุณมันแคบ แต่ว่าลึกซึ้ง เพราะงั้น คนประเภทไหนที่คุณจะเปิดใจให้?
จงซอก: ก็ยังไม่มีใครที่ทำลายทัศนะคตินี้รอบๆ ตัวผมนะ แล้วก็ยังมีอีกหลายคนที่มีจิตใจที่บริสุทธิ์ และตรงไปตรงมา พวกเราตรงไปตรงมา(จริงใจ)และมีความสัมพันธ์(relationship) กันแบบลึกซึ้ง ซึ่งทำให้คบกันได้ยาวนาน
Q: ยังมีอีกหลายคนเลยที่ไม่สามารถลืมคังชอลใน W ได้ในโลกของละครเกาหลีเต็มไปด้วยพล็อตอมตะ รักสามเศร้า เรื่องราวแบบซินเดอเรล่า นี่เหมือนเป็นการเปิดโลกใหม่เลย
จงซอก: ผมอารมณ์ดีมากๆ เลยอะ เราอยู่ในอันดับหนึ่ง แม้จะเป็นการเข่งเรตติ้งในช่วงเวลาที่โหดร้าย ผมรู้สึกดีเพียงแค่ได้อ่านบท 4 ตอนแล้วก็คิดว่า “นี่มันเจ๋งมาก” คาแรคเตอร์ของตัวละครในการ์ตูนที่ตั้งมา/กำหนดมามันสดใหมมาก อย่างเช่นความแตกต่างของผู้สร้างและผู้ถูกสร้าง และความแตกต่างของโครงสร้าง นี่มีอะไรหลายๆ อย่างควรค่ากับการให้คนดูคิดถึงมัน
Q: คนดูต่างก็มีความเห็นที่แตกต่างกันไปกับตอนจบของ W ครึ่งนึงคิดว่ามันจบแบบมีความสุข ผู้เขียนบทก็บอกว่า “มันก็ไม่ได้แย่นะถ้าคังชอลตายตอนจบ”
จงซอก: ผมก็เห็นด้วยนะ ตอนจบของละครไม่ได้เป็นตอนจบที่มีความสุขสำหรับใครเลยนะ คังชอลสูญเสียผู้สร้างของเขาไป คนรักของเขา ยอนจูก็เสียพ่อของเธอไป ผมก็สงสัยนะว่าจะเป็นยังไงถ้าคังชอลตายไปตั้งแต่ที่ป้ายรถเมล์ ซึ่งก็เป็นตอนจบด้วยเหมือนกัน ผมคิดว่านี่เป็นเสน่ห์ที่ยังคงอยู่(ให้จดจำ)สำหรับคนดูนะ
Q: คุณเคยบอกว่าคุณอยากจะลองทดสอบความเป็นไปได้ของการเล่นบทที่ดูแมนๆ โดยใช้บทคังชอลเป็นตัววัด ผลของการทดสอบเป็นที่น่าพอใจไหม?
จงซอก: ผมรู้สึกได้ถึงเซนส์ของงานที่เติบโตขึ้นทุกครั้งหลังจากที่ผมทำงานอะไรสักงานเสร็จ แต่ครั้งนี้ เทียบกับการเติบโตขึ้น เอาตรงๆ ผมรู้สึกว่าผมเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากกว่า เพราะงั้น ผมเลยเลือก “VIP” เป็นงานต่อไปของผม ภาพลักษณ์แมนๆ และธีมมืดๆ (หนังแนวดาร์คๆ หน่อย) เป็นอะไรที่ต่างจากสกิลการแสดงของผมเป็นอย่างมาก ผมได้รับความกล้ามากมายจากคังชอล และอยากจะก้าวข้ามมันไป และนี่ถือเป็นการผจญภัยสำหรับผม
Q: คุณเล่นเป็นเด็กนักเรียนมาตลอดเลยเมื่อก่อน นี่เป็นบทที่แตกต่างอย่างลิ้นเชิงเลย กับการเป็นลูกของผู้มียศในเกาหลีเหนือ แล้วยังเป็นฆาตกรต่อเนื่องที่เดินทางไปทั่วโลกอีก “As One” และ “Doctor Stranger” ก็มีส่วนที่คล้ายกันคือเกี่ยวข้องกับเกาหลีเหนือ ใน “Hot Ypung Blood” คุณก็ได้โชว์สกิลของการพูดสำเนียงแบบชาวบ้านด้วยใช่ไหม?
จงซอก: ผมชอบฉากที่ผมสามารถแสดงอารมณ์ออกมาได้ กับการพูดภาษาถิ่น การเปลี่ยนอารมณ์จะยิ่งละเอียดอ่อนมากขึ้น ความสนุกที่ผมรู้สึกระหว่างที่ผมได้แสดงละครก็จะมากขึ้นด้วย และผมก็ได้เรียนรู้มากขึ้น
เพราะตัวบทเป็นคนเกาหลีเหนือทั้งหมด เบื้องหลัง/ความหลัง ความชอบและลักษณะนิสัยจะแตกต่างกัน จุดที่ผมสามารถทำให้ดีเทลของการแสดงของตัวเองแตกต่างออกไปได้มันน่าสนใจจริงๆ
Q: นี่เป็นครั้งแรกของคุณที่ได้เล่นเป็นตัวร้าย คุณต้องรู้สึกแตกต่าง(จากที่ผ่านมา)แน่ๆ แหละ ใช่ไหม?
จงซอก: ผมเคยเห็นคำพูดหนึ่ง “ความเป็นมนุษย์นั้นเป็นบาป” ซึ่งผมประทำใจมาก การแสดงบทตัวร้ายถือว่าท้าทายสำหรับนักแสดง ผมไม่เคยเล่นบทแบบนี้มาก่อน แต่ผมก็พยายาม/อยากมีส่วนร่วมอย่างมากเลย ผมสงสัยว่าผมจะสามารถเอาชนะคำพูดที่ว่า “การแสดงของเขาเจ๋งมากเลย ฉันล่ะอยากจะฆ่าเขาให้ตายจริงๆ” (ทำให้คนดูอินไปกับความร้าย) จากความรู้สึกที่ว่า “ฉันอยากจะฆ่าเจ้าตัวโกงนี้ให้ตายๆ ไปซะ”
Q: มีความลำบากอะไรไหม กับการแสดงเป็นตัวร้าย?
จงซอก: แน่นอนครับ ต้องมีบางคนที่เกลียดบทที่ผมเล่น แฟนๆ ที่ยังเป็นเด็กๆ ของผมก็ไม่ชอบบทอะไรแบบนี้ แต่ผมอยากที่จะเล่นบทแบบนี้มานานแล้ว และผมว่านี่ก็เป็นช่วงเวลาที่ได้ลองทำ เพราะโอกาสมาถึงแล้ว
Q: มีใครไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของคุณไหม? พูดถึงอะไรบางอย่างที่คุณจะเสียไป อย่างเช่นแฟนเด็กๆ ของคุณก็อาจจะเกี่ยวด้วยนะ
จงซอก: ในความรู้สึกผม ไม่มีใครเป็นกังวลกับการตัดสินใจของผมนะ (หัวเราะ) ในทางกลับกัน หลายๆ คนบอกว่าสงสัยในบทร้ายที่ผมจะเล่นมากกว่า
Q: เป็นการสนับสนุนที่ดีเลย! นี่เป็นการเชื่อใจในฐานะนักแสดงมากกว่าไอด้อลนะ
จงซอก: ไม่กี่วันก่อน ผมไปงานเลี้ยงที่บ้านของยุนคยอนซัง ผมพูดคุยกับเพื่อนๆ ของผม อีซองคยอง และรุ่นพี่คิมเอซฮง รุ่นพี่บอกว่า “อย่าสร้างตัวละคร/คาแรคเตอร์ขึ้นมา เพียงเพราะว่ามันเป็นตัวร้าย” เขาให้คำแนะนำกับผม เพราะว่าบางที่เราก็อยากจะโชว์ทักษะการแสดงออกมา จนทำให้ภาพที่ออกมามันดูไม่เป็นธรรมชาติ คำพูดของเขาสอนผมได้เยอะมาก
Q: เหมือนเวลาที่นักร้องตั้งใจแสดงท่าทางออกมามากไป (จนไม่เป็นธรรมชาติ)
จงซอก: ใช่ครับ ผมไม่เคยรู้เลย แต่ตอนนี้ผมรู้แล้ว “มันจะมีนักแสดงอยู่สองประเภท ประเภทแรกจะเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในบทบาทในขณะที่สร้างคาแรคเตอร์ออกมา และอีกประเภทนึงจะใช้ความคุ้นชิน/ความเป็นตัวเองที่มีอยู่แล้ว แล้วแสดงออกมา ซึ่งผมเป็นประเภทหลัง ไม่ต้องเพิ่มอะไรแล้ว” (ก็คือ แบบแรก ให้เล่นร้ายก็ร้ายเลย แต่ขาดความเป็นตัวเอง แต่แบบหลัง ให้เล่นร้าย ก็จะดูร้าย แต่มีคาแรคเตอร์ของความร้ายแบบอีจงซอก) เขาให้คำแนะนำกับผม จากมุมมองนี้ ผมใช้น้ำเสียงที่เฉพาะ และคำพูดเฉพาะใน W ซึ่งอาจจะไม่ค่อยเป็นที่คุ้นเคยสำหรับคนอื่น ตอนนี้ผมได้รู้เกี่ยวกับมันมากขึ้นอีกหน่อยแล้ว
รุ่นพี่คิมเอซองบอกว่า “เจ้าเด็กผู้ชายใน ‘The Face Reader’ เมื่อสี่ปีก่อนได้โตเป็นหนุ่มแล้ว เวลาผ่านไปไวมาก” เขายังบอกอีกว่า “เขาเองก็สงสัยถึงทักษะการแสดงของผมในอนาคตเหมือนกัน” ผมดีใจกับคำชมของเขามากเลย และเขาก็เป็นรุ่นพี่ที่หล่อมาก และเป็นคนที่ผมเคารพคนนึง
Q: รุ่นพี่คิมเอซองเท่มากจริงๆ เขาเป็นที่นิยมในเฟสบุ๊ค (หัวเราะ) ฉันว่าคุณดูสงบ/ใจเย็นขึ้นกว่าแต่ก่อนนะ มีอะไรที่ทำให้คุณดูโตขึ้นขนาดนี้? หรือเราสามารถพูดได้ไหมว่าคุณมีประสบการณ์มากขึ้นสำหรับการเป็นักนแสดง?
จงซอก: ใช่ครับ ผมสงบมากขึ้นกว่าแต่ก่อน ถึงการแสดงของผมจะไม่ได้จัดอยู่ในประเภทของบทผู้ชายแมนๆ แต่ผมลดความสนใจในความเป็นคนย้ำคิดย้ำทำ (OCD) ที่จะต้องประสบความสำเร็จอะไรสักอย่างให้ได้ลงได้บ้างแล้ว
เมื่อก่อนผมไม่ค่อยทำอะไรอย่างอื่นตอนที่ผมเตรียมตัวจะแสดงละคร ผมพยายามอย่างมากที่จะพัฒนาตัวเองตั้งแต่อารมณ์ไปจนความแข็งแรง(ของร่างกาย) ผมถึงขั้นที่วิจารณ์แล้วก็ดูถูกตัวเองเพราะให้ได้การแสดงที่ดีชึ้น
เมื่อมองย้อนไป ผมไม่ได้รัก/ใส่ใจในตัวเองเท่าไหร่ ถึงแม้ผมจะรักตัวเอง ผมรักตัวผมนะ แต่ผมมีความเชื่อมั่นในตัวเองต่ำ ช่วงเวลาว่างที่ผมเคยพูดถึงเป็นเพราะว่าผมกลัวการแสดง ผมทบทวนตัวเองและเฝ้ามองคนรอบข้างในช่วงที่ผมหยุดพัก ถึงผมจะไม่ได้ทำอะไรในช่วงที่หยุดนั้น แต่ผมได้อะไรในแบบที่ไม่คาดคิดมาเยอะเลย
Q: มันจะต้องมีช่วงเวลาที่คุณให้ความสบายใจกับตัวเอง คุณเองก็เคยพูดว่า “คุณจะมีความั่นใจมากขึ้นจากงานของคุณ แต่ความรู้สึกแบบนั้นก็จะหายไปได้ในช่วงเวลาหนึ่ง” ซึ่งคุณเรียกมันว่าช่วงพัก
จงซอก: ใช่ครับ ผมพักก็เพราะว่าแบบนั้น (เพราะความมั่นใจมันหายไป)
Q: แล้วตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?
จงซอก: เมื่อก่อนผมจะต้องจำบททั้งหมดให้ได้ก่อนผมจะรู้สึกสงบ/ได้ปลดปล่อย มีตอนที่อยู่ๆ ผมก็เป็นลมระหว่างถ่ายทำเพราะว่าผมไม่ได้นอน แต่ที่น่าแปลกในคือ ผมไม่ได้มีความรู้สึกว่าไม่สบายใจเลย แม้ว่าผมจะจำบทได้แค่ 4 จาก 8 ตอนของ W มันสุดยอดมากจริงๆ ถึงผมจะไม่อยากจะเชื่อตัวเองก็เถอะ พอมาคิดดีๆ แล้ว ถึงผมจะไม่ได้ตีกรอบให้ตัวเองมากนาก แต่ผมก็ใช้ชีวิตแบบเครียด/จริงจัง ความต้องการที่จะเติบโต(พัฒนาขึ้น) และรับรู้(อย่างถ่อมตัว)ว่าผมไม่ได้เกิดมาอย่างมีความสามารถติดตัว เป็นแรงผลักดันของผมมาตลอด ผมจะไม่ดื้อแบบนี้อีกแล้วในอนาคต
Q: คุณมีความมั่นใจ/ความพึงพอใจในตัวเองมากขึ้นนะ คุณรู้สึกยังไงกับการที่ก้าวข้ามผ่านอีกครึ่งของอายุ 30 (จากตอนที่อายุเข้า 25)?
จงซอก: ผมตอนทุกการสัมภาษณ์ว่าผมอยากจะเป็นนักแสดงที่ไม่มีใครแทนที่ได้ แต่ตอนนี้ผมไม่รู้เลย เพราะมันยากขึ้นแล้วก็ยากขึ้นอีก ถ้า 10 คะแนนคือมากที่สุดที่จะไปถึงฝัน ผมก็รู้สึกว่าผมยังไปไม่ถึงจุดนั้นอะ อาจจะเพราะว่าผมไม่สามารถคว้ามันเอาไว้ได้ ผมอยากจะเป็นนักแสดงที่โฟกัสอยู่แค่การแสดงของผมอย่างเดียว ยังไงก็ตาม มันค่อนข้างจะดูตลกที่ตอนนี้ผมเหมือนไอด้อลมากกว่า ถึงมันจะยากที่จะยอมรับ แต่ตอนนี้ผมเข้าในถึงความสำคัญของความมุ่งมันแล้ว
Q: คนชอบพูดว่า การเริ่มต้นชีวิตของผู้ชายจะเริ่มหลัง 30 คุณคิดว่าคุณจะเป็นยังไงหลังอายุ 30?
จงซอก: ผมอยากรู้ว่าผมต้องทำอะไรเพื่อที่จะทำให้ชีวิตมีความสุขมากกว่านี้ ผมคิดว่าผมจะได้คำตอบตอนที่ผมอายุ 30 มันโอเคนะที่จะได้รู้มันแบบคร่าวๆ ก่อน (หัวเราะ)
kianamaiart
stormborns
dededos
tangentwithtanner
dailybridgerton
gummygunk
blakekathryn
theartofmadeline
pixelskylines
