De Posthoornkerk @posthoornkerk - Tumblr Blog

We zijn aan het aftellen...

De laatste steigers worden momenteel afgebroken. Na de Oostzijde en de Westzijde is nu ook de Noordzijde van de kerk steigervrij.

De aannemer gaat zich aan zijn afspraak houden. De bouwplaats aan de achterzijde van de kerk zal eind van deze week verdwijnen en heeft eenieder weer volledig zicht op de achterzijde van de kerk.

Dat een prachtig beeld geven.

Ook de westzijde steigervrij!

Langzaam maar zeker naderen we voltooiing van de restauratiewerkzaamheden van de kerk.

Nadat aan de oostzijde van de kerk de steigers verdwenen waren is nu ook de westzijde van de kerk weer volledig te aanschouwen. Een prachtig gezicht.

Er wordt hard gewerkt om voor de kerst alle steigers, dus ook die aan de achterzijde, te laten verdwijnen. En dat gaat lukken ook!!

Een deel van de bakkerij was onder de kerk.

In 1953 zijn wij getrouwd en zijn we op de Lindengracht komen wonen. We hadden daar een melkzaak annex kruidenierswarenzaak overgenomen. We gingen naar de heilige mis in de Posthoornkerk. Dat was echt onze parochiekerk.

Mijn kinderen zijn daar gedoopt en hebben er hun eerst communie gedaan. Ze zijn ook jarenlang misdienaar geweest, tot de kerk werd gesloten.

Links in de kerk, ter grootte van een huiskamer was de doopkapel met voorin, aan de linkerzijde, de preekstoel. Daar werd op doordeweekse dagen, als er niet veel mensen, ook de mis opgedragen.

Ik ben wel erg geschrokken bij de bezichtiging van de kerk, want ik zag de doopvont los van de sokkel voor in de kerk liggen. Ik begreep dat deze binnenkort weer een mooie plaats in de kerk gaat krijgen.

Naast de kerk was de Bakkerij van Res. Mijn oudste zoon werkte daar. Res had een deel van z’n bakkerij onder de kerk gevestigd.

Van mevrouw de Haan – Dudink uit Amsterdam

Zondag 6 november j.l. is in de uitzending van "Andere Tijden" aandacht besteed aan de gebeurtenissen rond de Haarlemmer Houttuinen jaren '60 en '70.

Tijdens deze uitzending is ook de Posthoornkerk geregeld in beeld. Zowel aan de buiten- als binnenzijde.

Een leuke herinnering.

De eerste steigers verdwijnen...

Langzamerhand komen de laatste werkzaamheden van de restauratie van de Posthoornkerk aan bod. Het zijn de laatste loodjes.

Herstel van de natuursteen goten, de leien dakbedekking, het voor iedereen weer zichtbaar maken van de glas-in-lood ramen van de Vieringtoren en het herstel van de verankering van deze toren zijn werkzaamheden die zijn afgerond.

Gedurende de restauratie kwamen er veel gebreken naar boven en hebben de werkzaamheden aanzienlijk langer geduurd dan aanvankelijk werd gedacht.

Maar nu de eerste steigers verdwijnen komt de kerk weer in het volle licht te staan en we kunnen nu al trots terug kijken op al het goede werk.

Het ziet er echt schitterend uit!

We moesten zelf achter de sleutel aan….

Getrouwd in 1958 in de Posthoornkerk

Toen we wilden gaan trouwen hadden wij elk afzonderlijk een voorgesprek met de pastoor van de Posthoornkerk. Aan het eind van dat gesprek heb ik gezegd dat we graag wilden dat Kapelaan Suiker ons zou trouwen en niet de pastoor. Wij waren op Kapelaan Suiker gesteld. Hij kwam al jaren bij mijn schoonouders thuis – koffiedrinken en praten en het was een prettige man.

Maar…., op de dag van ons trouwen stonden we voor een gesloten deur bij de Posthoornkerk. Daar stonden we met de hele familie! Familieleden zijn achterom gelopen en hebben bij de pastorie aangebeld. Uiteindelijk werd er open gedaan en kon de trouwerij beginnen. We denken dat de pastoor een misschien beetje pissig was dat we niet voor hem hadden kozen om ons huwelijk in laten te zegenen. Wie zal het zeggen.

Na de plechtigheid hebben we nog in de grote zaal bij de pastorie een koffietafel gehad. Inmiddels zijn we alweer 53 jaar getrouwd!

de heer en mevrouw Limburg uit Diemen

Het retoucheren van de Kruiswegstaties is begonnen.

Alle schilderingen zijn schoon gemaakt en voorzien van een nieuwe vernislaag.

Deze nieuwe vernislaag is nodig, omdat de volgende werkzaamheden, het retoucheren van de kleuren, reversibel moet zijn. In de toekomst moeten de oorspronkelijke schildering weer zichtbaar gemaakt kunnen worden.

Rescura is begonnen met het herstel van de grote beschadigingen van de eerste kruiswegstaties. De vele beschadigingen en gaten zijn hersteld en dichtgezet en worden momenteel weer met de juiste natuurlijke kleuren bijgewerkt.

Kruiswegstaties ? Een korte uitleg.

De Kruisweg (Via Crucis of Via Dolorosa in het Latijn) is een onderdeel van de totale traditie van het christelijke Paasfeest. Het is een nabootsing van de lijdensweg van Christus vanaf het gerechtsgebouw (het paleis van de Romeinse procurator Pontius Pilatus) tot op de heuvel Golgotha, plaats van zijn terechtstelling.

Het woord “Statie” is afgeleid van het Latijnse woord “Statio”, dat het staan of stilstaan betekent.

In de rooms-katholieke traditie is het sinds de 15e eeuw ook een godsdienstoefening, die onder andere op Goede Vrijdag plaatsvindt. Tijdens de Kruisweg gaan de gelovigen biddend en herdenkend langs veertien zogenaamde kruiswegstaties voorbij. Een kruiswegstatie is een schilderij of reliëf dat een scène uit de lijdensweg van Jezus en zijn stervensproces uitbeeldt. De godsdienstoefening wordt door auteurs aan verschillende bronnen toegeschreven. Zo zou de kruiswegoefening teruggaan op de H. Maagd Maria die in Jeruzalem de plaatsen van de Via Dolorosa bezocht. Algemeen wordt echter vooral de werkzaamheid van de H. Franciscus van Assisi verantwoordelijk geacht voor de verspreiding van de gebeden kruisweg.

In 1741 werd de kruisweg verplicht in alle rooms-katholieke kerken.

Aan het verrichten van de kruisweg is door de pausen gedurende meerdere eeuwen een volle aflaat verbonden, onder de normale voorwaarden.

Vooral de Franciscanen, waaronder de franciscaan Leonard van Porto Maurizio, zijn verdienstelijk geweest in het oprichten van kruiswegen. Omdat het aantal staties hier en daar verschilde, bepaalde Paus Clemens XII (paus van 1730-1740) het aantal op veertien:

I Jezus wordt ter dood veroordeeld (Mattheus 27:1, Markus 15:15, Lukas 23:25, Johannes 19:16)

II Jezus neemt het kruis op Zijn schouders (Johannes 19:17)

III Jezus valt voor de eerste maal onder het kruis (Staat niet in de Bijbel, maar er staat dat Jezus niet in staat was het kruis te dragen.)

IV Jezus ontmoet Zijn Heilige Moeder (Staat niet in de Bijbel, maar Maria was bij de kruisiging wel aanwezig.)

V Simon van Cyrene helpt Jezus het kruis te dragen (Mattheus 27:32, Markus 15:21, Lukas 23:26)

VI Veronica droogt het aangezicht van Jezus af (Staat niet in de Bijbel)

VII Jezus valt voor de tweede maal (Staat niet in de Bijbel)

VIII Jezus troost de wenende vrouwen (Lukas 23:28-31)

IX Jezus valt voor de derde maal (Staat niet in de Bijbel)

X Jezus wordt van Zijn klederen beroofd (Staat niet in de Bijbel, maar er staat dat de soldaten zijn kleren tijdens de kruisiging verdeelden. Mattheus 27:35, Markus 15:24, Lukas 23:34, Johannes 19:23-24, Psalm 22:18-29)

XI Jezus wordt aan het kruis genageld (Markus 15:24, Lukas 23:33, Johannes 19:18)

XII Jezus sterft aan het kruis (Mattheus 27:50, Markus 15:37, Lukas 23:46, Johannes 19:30)

XIII Jezus wordt van het kruis afgenomen (Lukas 23:53, Johannes 19:38)

XIV Jezus wordt in het graf gelegd (Mattheus 27:59-60, Markus 15:46, Lukas 23:53, Johannes 19:42)

(bron: Wikipedia)

Kruiswegstaties krijgen weer kleur.

Na het schoonmaken van de Secco schildering Maria van Kevelaer krijgen ook de 16 Kruiswegstaties weer hun oorspronkelijke kleur terug.

Na het verwijderen van alle aanslag van bijvoorbeeld kaarsen wordt de schildering opnieuw voorzien van een vernislaag en zal binnenkort gestart worden met het retoucheren van grote beschadigingen en zullen de kleuren weer benadrukt worden.

Het verschil

Alles met de hand

Wordt vervolgd...

De Hemelvaart nu ook steigervrij !

Het Linoleumdoek "De Hemelvaart van Christus" hangt nu weer geheel vrij in de kerk, want de steiger is weggehaald. Vanwege het drukke programma de komende periode in de kerk is besloten om in februari 2012 met de retoucheringswerkzaamheden van de schildering aan te vangen.

Wordt vervolgd...

Linoleum schildering: weer terug op haar plek!

Afgelopen donderdag 11 augustus jl. is de linoleumschildering “De hemelvaart van Christus” op haar oorspronkelijke plek teruggehangen. Een (kort) fotoverslag..

Het schoonmaken is grotendeels gelukt. De tijdelijke ondersteuningen van het doek aan de wand met rubberstroken echter heeft onomkeerbare schade aan het doek opgeleverd.

Met het retoucheren van de schildering zal gekeken worden of de verkleuring geleidelijker gemaakt kan worden. Verder zijn de randen van het doek verstevigd en de aanwezige scheur vastgezet.

Nadat de steiger is verwijderd zal in september met het retoucheren van het doek begonnen worden. Tussen de evenementen in de kerk door zal dit vanaf een rolsteiger plaatsvinden. Deze werkzaamheden zullen ca. 1 maand in beslag nemen.

Wordt vervolgd…

(Door: Willem van Iterson, Stadsherstel Amsterdam)

#schildering #kerk #retoucheren #hemelvaart van Christus #Posthoornkerk

Linoleum schildering: Wonderen bestaan!

De volgende fase:

Nadat op dinsdag 2 augustus jl. de zandzakken en de beplating van de linoleumschildering “De hemelvaart van Christus” zijn verwijderd, is het resultaat van het verwarmen van het doek zeer goed zichtbaar.

Gelijk nadat alles goed is gecontroleerd is er begonnen met het schoonmaken van het doek. En ? Wonderen bestaan! Onder een dikke laag roet en andere viezigheid komt een heldere schildering naar boven. Schitterend!!

Wordt vervolgd…

#Linoleum schildering #De hemelvaart van Christus

Posthoornkerk, 30 jaar met succes doormodderen

Wist u dat de Posthoornkerk eigenlijk gesloopt zou worden en dat op de plek van deze parel van de Haarlemmerbuurt bijna 23 woningwetwoningen zouden zijn gebouwd. Voor het hele verhaal, kunt u hieronder klikken op 'Read more':

De Posthoornkerk, dertig jaar doormodderen met succes bekleed. De Posthoorn was eigenlijk een enigszins vergeten kerkgebouw. Weliswaar vormde het een onmiskenbaar herkenningspunt van de Haarlemmerbuurt, inclusief de nu verdwenen Houttuinen, maar het gebouw maakte nog geen deel uit van het collectief cultureel geheugen van de Amsterdammer, zoals dat bijvoorbeeld was met de oude Wester, de Oude Kerk of de Ronde kerk aan het Singel. Inderdaad hoorde het bij de door stoomtractie beroete buurt langs het spoor, maar het was toch meer de rooms-katholieke kerk “De Posthoorn”.

Toen die bescherming wegviel, wist de Amsterdammer zich geen goed raad met het gebouw. Als gevolg van de aankondiging van de verkoop en daarmee de sloop van de karakteristieke torens, kwamen een aantal bewoners van de omringende buurt bijeen om te zien of er een alternatief kon worden ontwikkeld. Het waren geen leden van de parochie. Misschien wel in enkele gevallen gevormd door een katholieke jeugd, maar dat speelde geen rol. Soms was het misschien eerder een handicap, omdat eventuele herinneringen nog vers waren. In ieder geval was het een lekengezelschap, waartoe vogels hoorden van diverse pluimage.

Het kerkbestuur van De Posthoorn was, zoals gewoonlijk in Amsterdam, sterk verbonden met de middenstand van de winkelstraat en er bestonden nauwelijks dwarsverbindingen tussen beide lagen.

Zo gebeurde het dan ook dat de parochiekerk De Posthoorn in maart 1986 werd gesloten en dat er vanuit de kerkgemeenschap, anders dan het geval was bij De Duif, geen protest was of anderszins uiting werd gegeven aan hechting aan het vertrouwde kerkgebouw. De functie van De Posthoorn was stevig verankerd in de omgeving door het aanbod van de parochiescholen en het verenigingsleven. In 1963 zal menigeen niet hebben voorzien dat het einde van de kerk zo snel zou naderen, want in dat jaar werd het 100-jarig bestaan van De Posthoorn gevierd als rooms-katholieke parochiekerk van Onze Lieve Vrouw Onbevlekt Ontvangen. Aan de viering werd luister bijgezet door de inwijding van een nieuwe witmarmeren altaartafel. Hieraan kon, volgens de richtlijnen van het Tweede Vaticaans Concilie, de liturgie plaatsvinden.

Het oorspronkelijk Cuypers-altaar was in de jaren-twintig al vervangen door een nieuw ontwerp van K.P. Tholens. In het kader van een algehele versobering verdwenen de laatste overblijfselen van de Cuypers-decoratie, zoals de apostelbalk. Tevens werd het hoogaltaar van K.P.Tholens grotendeels verwijderd. Deze maatregelen werden merkwaardig genoeg gezien als een poging om de architectuur van P.J.H. Cuypers beter tot haar recht te doen komen. Maar al spoedig na 1963 werd het draagvlak van de parochie aangetast door de afbraak van de Haarlemmer Houttuinen. Hierdoor verdween letterlijk het achterland van De Posthoorn.

Van directe invloed op het kerkgebouw als functionerende parochiekerk, was het besluit van het bisdom Haarlem om in plaats van de oude parochiële structuur een nieuwe organisatievorm te kiezen. Daarin was geen plaats meer voor de traditionele binnenstadskerken, zoals als De Posthoorn, De Duif en De Krijtberg. De periode 1970-1989 kan turbulent worden genoemd. In deze periode speelde zich een soort steekspel af rond het voorbestaan van het kerkgebouw. Aanvankelijk werd in 1971 aan gemeentelijke zijde de gebruikswaarde van het gebouwencomplex De Posthoorn in een werkgroep samen met het kerkbestuur onderzocht om de Posthoornkerk, met bijbehorende pastorie, scholen en klooster een nieuwe bestemming te geven. Min of meer tegelijkertijd werd binnen de Academie van Bouwkunst in werkgroepverband gestudeerd op sociaal-cultureel gebruik van leegstaande kerken, met als casus De Posthoorn. Waar het oorspronkelijke gebruik afkalfde, nam de waardering van cultuurhistorische waarden juist toe. Dat bleek in 1973, toen vanuit de Rijksdienst voor de Monumentenzorg een verzoek werd ingediend om een groot aantal Cuyperskerken op de monumentenlijst te plaatsen. Ook De Posthoorn stond op deze nominatie, maar de wegen van kerkbestuur en overheden gingen uiteen. Stond het gemeentebestuur in 1965 nog positief ten opzichte van investeringen in en behoud van de grote 19de eeuwse kerken, tien jaar later bleek dit voornemen verdampt. Dat gold ook voor de plannen voor de Posthoorn. De eigenaar, de R.-K. Citykerk, vroeg een sloopvergunning aan en werd, na de weigering daarvan, op alle niveaus in het gelijk gesteld. Er bestond binnen de z.g. buurtgremia wel een draagvlak voor het behoud van De Posthoorn, dat, althans in de ogen van de buurtbewoners, integraal onderdeel uitmaakte van het herstel en de rehabilitatie van de Haarlemmerbuurt. Dit was nodig, want de buurt was, na de afbraak van de Haarlemmer Houttuinen en de aderlating van 2000 bewoners, in een neergaande spiraal geraakt. Uit die gelederen kwamen de acties voort tot het behoud van de kerk, die in 1974 werd gehonoreerd met een sociaal-culturele bestemming in de Nota van Uitgangspunten voor het Bestemmingsplan. In 1976 werden de deuren van de Posthoorn gesloten, maar werden op ad hoc basis op huurbasis weer geopend. Jan Wolf gaf, met zijn “Volharding”, op een warme zomerdag van dat jaar het eerste concert. De voorbode van een reeks concerten en manifestaties.

In 1978 ging De Posthoorn op slot en werd deze, vanwege het toenemend achterstallig onderhoud, dichtgemetseld. Vanwege een gemeentelijk aanschrijving inzake de veiligheid werden in 1980 enige reparaties verricht, in welk kader bekronende onderdelen aan de gevels werden afgenomen en opgeslagen.

Op 31 maart 1981 verleende de Raad van State alsnog de sloopvergunning, waarmee het doek leek te zijn gevallen. Omdat op basis van het bestemmingsplan het bestaan van de kerk drie jaar kon worden gerekt, werd in de periode 1980-1986 de inmiddels gekraakte kerk provisorisch in stand gehouden.

De juridische strijd tussen gemeente en eigenaar ging door totdat bij gebrek aan middelen om tot aankoop over te gaan en het kerkgebouw te exploiteren, ook aan gemeentelijke zijde een plan werd ontwikkeld voor de bouw van 23 woningwetwoningen. Uiteindelijk kon in 1987 toch een oplossing worden gevonden. In dit kader werd het gehele complex van De Posthoorn door de gemeente Amsterdam aangekocht. Om een economisch haalbaar plan voor het kerkgebouw te ontwikkelen, werd in 1986 de Stichting De Posthoornkerk opgericht, die zich ten doel stelde om de kerk in eigendom te verwerven en een nieuwe bestemming te geven. Zo geschiedde. De inmiddels zwaar vervallen Posthoornkerk kerk werd aan de Stichting De Posthoornkerk in erfpacht uitgegeven met een eenmalige afkoopsom van fl. 350.000,-. De daarop volgende restauratie en verbouwing door ir. A. J. van Stigt had ten doel het kerkgebouw gebruiksklaar te maken voor exploitatie. In de kerk werden kantoorunits gebouwd. De eigenlijke restauratie was sober van karakter en moest binnen krappe marges beperkt blijven tot het hoogstnoodzakelijke herstel van daken en gevels. Ook werd de fundering van de voortorens verstevigd. Een tweede restauratie in 1998, nu onder leiding van Dick Bak, omvatte het herstel van de beide voortorens met in het bijzonder de twee steile houten spitsen. De voorbereiding van deze operatie, welke in 1996 begon, was voor de Stichting de Posthoornkerk aanleiding geworden om het kerkgebouw onder te brengen in het Amsterdams Monumenten Fonds, dat op haar beurt in 1999 is opgegaan in de N.V. Stadsherstel, het huidige Stadsherstel Amsterdam N.V.. De huidige restauratie, de derde fase, eveneens onder leiding van Dick Bak en partner Peter de Vries, omvat naast omvangrijke herstelwerkzaamheden aan de vieringtoren, leiwerk en goten, ook het herstel van onderdelen van het interieur. Het betreft onder andere het schoonmaken van de kruiswegstaties, de conservering van de grote schildering op linoleum, voorstellende de Hemelvaart van Christus en geschilderd door Jan Dunselman en het schoonmaken van de schildering van Willem Schermer in de Kevelaerskapel.

Het zou bijzonder zijn, als in het kader van deze restauratie alle onderdelen van het interieur, die nog op herstel wachten, zouden kunnen worden herplaatst. Daar horen bijvoorbeeld de eveneens op linoleum geschilderde Twaalf Apostelen bij, waarvan de nog lege nissen in de transepten op hun bestemming wachten. De Stichting De Posthoornkerk is na de overdracht van het kerkgebouw een “stille Stichting” geworden, die zich op bescheiden wijze wil inzetten voor herstel van niet gesubsidieerde objecten. Het huidige bestuur bestaat uit mr. F.E.( Franklin) Boon (voorzitter), ir. D.( Dorine) Boerboom, (penningmeester), drs. G.S. (Guido) Hoogewoud (secretaris) en mevr. A. (Annie) Bouwman-Scheermeijer. Tot de vele sponsorende instellingen van de eerste en tweede fase behoren vier en dertig instellingen en vele honderden buurtbewoners en donateurs uit Amsterdam en omgeving. Daar horen instellingen bij als het Prins Bernhard Fonds, maar ook particulieren die bijvoorbeeld een nieuwe klepel voor de grote klok hebben bekostigd. Deze actie vond plaats onder de bezielende leiding van de toenmalige voorzitter van de Stichting, mevr. P. Hengeveld-Brand, die haar grote netwerk heeft ingezet om deze klus te klaren. Bij de opening van de herstelde kerk na de afronding van de eerste restauratie werd haar uit waardering voor dit werk door wethouder Louis Genet een onderscheiding door de stad Amsterdam toegekend.

De actie “Zet zelf het haantje op de toren”, waaraan vorm werd gegeven door huis-aan huis folders in de omgeving van Haarlemmerbuurt en noordelijke grachtengordel, heeft in 1988-1989 een grote respons gehad. Men kan daarom met recht stellen dat de Posthoornkerk behouden is door de grote belangstelling en de grote inzet van de omgeving. De omgeving die daar ook blijk van heeft gegeven door op de zaterdagse rommelmarkten binnen te lopen en een kopje koffie te drinken. Na 1990 heeft het strikt zakelijk beheer daar een eind aan gemaakt, maar door de nieuwe vorm van exploitatie, waardoor de kerkruimte weer toegankelijk is via de Haarlemmerstraat en bovendien tweemaal per maand op een woensdag en zondag openbaar toegankelijk is, heeft de Posthoornkerk weer meer deel doen worden van haar omgeving. Het opnieuw ingerichte voorplein met het herstelde hek zal daar uiting aan geven. Guido Hoogewoud, secretaris Stichting De Posthoornkerk

#Haarlemmerbuurt #De Posthoorn #K.P. Tholens #Cuypers #sloop #Jan Wolf #De Volharding #bestuur

Warmte maakt Linoleum schildering weer vlak

Nadat op 7 juli jl. de linoleumschildering “De hemelvaart van Christus” van de wand is gehaald, ligt het doek op vloerverwarming. Op het doek ligt, ter bescherming van het doek, neopreen waarop spaanplaten met zandzakken rusten.

Als gevolg van de warmte van deze verwarming wordt het keiharde linoleum weer zacht en zal het geheel, door het gewicht van zakken zand, weer uitvlakken. Binnenkort zal met de conservering en het herstel begonnen worden

Restauratie Secco schildering nadert voltooiing

Een voorstelling van Maria van Kevelaer, geschilder volgens de Secco techniek en gesitueerd in de doopkapel, nadert haar voltooiing. Achter een donkere laag rook van kaarsen verschijnt een schitterende schildering uit 1939.

#Maria van Kevelaer #secco #1939

De restauratie van ‘de hemelvaart van Christus’: het doek komt naar beneden

In een van de transepten achter het schip bevindt zich een schilderij van zeer grote omvang dat de hemelvaart van Christus voorstelt. Dit linoleumdoek, aan het begin van de 20e eeuw geschilderd door Jan Dunselman (1886-1921), is dinsdag 28 juni jl. van de muur gehaald om te restaureren. Op deze foto’s is het hele proces te zien.

#hemelvaart van Christus #Jan Dunselma

3e en laatste fase van restauratie in volle gang

Al geruime tijd wordt gewerkt aan de 3e en laatste fase van de restauratie van de Posthoornkerk. De afgelopen jaren werd een groot aantal verbeteringen aangebracht. De kerk kreeg een nieuwe ingangspartij, nieuwe sanitaire voorzieningen, goed licht en geluid en een nieuw interieur. In 2009 kregen de catacomben en de zaal een op- knapbeurt. De Posthoornkerk is weer voor jaren geschikt voor de vele uiteenlopende culturele en commerciële activiteiten.

Interieur van de Posthoornkerk (foto: Stadsherstel)

De afgelopen tijd is door aannemersbedrijf Reno-Dijk vof te Scharnegoutum veel werk verricht aan het herstel van metsel- en voegwerk in combinatie met herstel van geroeste ankers van de Vieringtoren. Daarnaast worden de natuursteengoten, leien daken en de glas in loodramen aan de achterzijde van de kerk hersteld.

Momenteel is tevens gestart met de restauratie van enkele interieuronderdelen, waarbij vooral het herstel van het grote linoleumdoek, achter bij het koor, een bijzonder project vormt.

Restauratie van het linoleumdoek in de Posthoornkerk (foto's: Stadsherstel)

In een van de transepten achter het schip bevindt zich een schilderij van zeer grote omvang dat de hemelvaart van Christus voorstelt. Dit linoleumdoek, aan het begin van de 19e eeuw geschilderd door Jan Dunselman (1886-1921), is dinsdag 28 juni jl. van de muur gehaald om te restaureren.

Voorstelling van Maria van Kevelaer in de doopkapel.

Ook twee andere schilderingen worden gerestaureerd. Deze blijven wel op hun plek. Het gaat om een voorstelling van Maria van Kevelaer, geschilderd volgens de Secco-techniek en gesitueerd in de doopkapel. De andere schilderingen, de Kruiswegstaties, in 1889 op hardstenen platen geschilderd door Alexander Kläsener (1826-1912), zijn o.a. gesitueerd in de transepten van de kerk.

Restauratie van Kruiswegstaties in de transepten (foto's: Stadsherstel)

#Posthoornkerk #Alexander Kläsener #Maria van Kevelaer #linoleumdoek #Stadsherstel Amsterdam

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

De Posthoornkerk