21 Ekim Pazartesi
Merhaba, biraz kendi kendime içimi dökeceğim. Uzun zaman olmuş yazmayalı.. Çok ani bir karar oldu ne yazacağımı bile bilmiyorum. Son zamanlarda hiç iyi bir halde değilim. Hayatım pek yolunda gitmiyor ve yalnızlığım her şeyi daha da zorlaştırıyor. Ailemle aram mesafeli, arkadaş desen kimsem yok. Bir ilişkim var uzun zamandır süregelen ama uçurumun kenarında dönüp duruyoruz..
Zihnimin içi bir cehennem. Nasıl sağ çıkabilirim bilmiyorum ve açıkçası pes etmeye çok yakınım. Yeni bir şey değil gerçi. Bir süredir kendim ıntihar düşünceleriyle boğuşurken başkalarına hayat olmaya çalışıyor ve neşeli kalmaya çalışıyordum ama bunu artık yapamıyorum. Tek istediğim önemsenmek ve sevildiğimi hissetmekken sahip olduğum koca bir yalnızlık. Ama haksızlık yapmamalıyım beni asla yalnız bırakmayan göremediğim ama hissettiğim varlıkların sayısı artıyor ve her yerdeler. Korkuyorum ama sığınacak kimsem yok. Canım çok yanıyor ama kimsenin umurunda değilim. Bunu söylediğimde kimseye muhtaç olmadığımı söylemişti.. Tek istediğim sadece yanımda olduğunu söylemesiydi ama önemli değil artık. Önemli değil çünkü artık sorunun ben olduğumu kabullendim. Kimse bana bunu veremiyorsa sorun muhakkak benimdir. Ben sevilebilecek biri değilimdir. Yapacak bir şey yok.
Saçmalamış olma ihtimalim çok yüksek yazdıklarımı okuyabilecek halde değilim kimsenin de görüp okuyacağını sanmıyorum zaten. Daha ne kadar bütün bunlara katlanırım bilmiyorum. Şimdilik gidiyorum.
