pretkroket @pretkroket - Tumblr Blog

toastbutteregg

positive--energyyy-deactivated2

Holding hands during sex is therapeutic

birsiyahhikayesi

awesome-picz

Dangerous Dogs Behind “Beware Of Dog” Signs.

mynewurl

have you ever just cried because you’re you

Na 2 jaar clean zijn ben ik vandaag de controle verloren. Hoe had ik ook kunnen verwachten dat ik het vol kon houden. Ik zit in Nieuw-Zeeland voor stage, een prachtig land met een nog mooiere stageplek. Het is hier tof en de mensen zijn fijn. En toch verloor ik controle, hoe? De afgelopen week gaan er op stage een heleboel dingen mis waar eigenlijk vooral ik zelf last van heb, maar daardoor heb ik het gevoel dat ze me een oen vinden. Ik neem het mezelf ontzettend kwalijk als ik iets niet goed doe omdat ik achteraf bedenk hoe ik het wél moet doen. Ik vind mezelf dom en geen toegevoegde waarde aan dit bedrijf of de omgeving en dat doet zeer. Nu ben ik continu aan het nadenken wat ze me kunnen vragen om te doen, en dan ga ik alvast bedenken hoe ik dat ga doen. Alle mogelijke activiteiten worden helemaal uitgepluist in mijn hoofd en ik word gek. Daarom is er een andere stem in mijn hoofd die denkt “doe normaal er zijn ook gewoon veel dingen die wel goed gaan”. Vannacht werd het gevecht tussen deze gedachten me teveel. Het was complete chaos in mijn hoofd en ik kreeg het niet stil, alleen door pijn te creeëren, zoals ik het ooit geleerd heb. De focus leggen op een andere pijn dan diegene die in mijn gedachten aanwezig is. Door deze andere pijn kan ik huilen en zijn de stemmen in mijn hoofd even stil en kan ik slapen.

kuffr

I was dying to hear someone say That I didn’t need to try so hard to be perfect, That I was enough and it was okay

Kuffr (via kuffr)

`

(via undub)

gaaazee-deactivated20190310

phaxes

by derek michael

nieteeerlijk

Dit is te groot om op brief papier te schrijven. Om zelfs een pen het papier te laten raken. Of mijn vingers er langs te laten glijden. Te groot voor de gleuf van de brievenbus. Te klein voor jou ego. En dat is precies wat ik hier wil omschrijven. Of misschien ook niet. Ik weet dat het er niet meer toe doet en dat het dat nooit heeft gedaan maar ik laat niet los. Als een kluizenaar aan zijn huis, een postzegel aan zijn envelop. En ik ooit aan jou. Ik heb het gevoel dat ik nog steeds niet zonder kan. Zonder jou, of zonder iemand. Ik vind het moeilijk te verwoorden wat ik die laatste jaren heb gevoeld. Kant ondergoed was mijn favoriet. Nu is de zeeman goed genoeg. Met momenten voel ik me geweldig en gisteren had ik het gevoel dat ik op bergen stond. Vandaag maakte ik grapjes over mij en mijn eenzaamheid. En jij begreep het niet. Net zoals de zeeman en het kant. Wat ik niet begrijp is dat ik lach overdag en huil in de nacht. Alsof er ergere dingen zijn dan gescheurd brief papier en zeeman ondergoed. Wat een fucking warrig verhaal.